Baby Y's birth story

After a long while, I have some spare time to sit down and blog about my baby Y's birth story. Memory will gradually fade away, blogging is the best way to remember some of the details.

We chose to do prenatal check-up and delivery at Tropicana Medical Centre (now rebranded as Thomson Hospital Kota Damansara) simply because it is the nearest to where we live, haha. All check-ups and delivery done under Dr. Hoo Mei Lin and we were very happy with her. 

Up till around 30 weeks, baby Y seemed to be a small girl, and doctor estimated that her birth weight is going to be around 2.8kg and I was hoping for a natural birth. The baby dropped since 32 weeks, and everybody estimated she might be born a bit early. I was anxiously waiting for her arrival since 35 weeks mark, got hospital bag ready and was quite prepared for baby's arrival. Who knows the princess doesn't want to come out up until her due date. By that time, the baby already weights around 3.5kg++ and doctor gave us an option whether we want to induce the baby. My mom-in-law said I am likely to have a condition known as CPD (Cephalopelvic Disproportion), which in layman term is something like, pelvic bone being too small for baby's head to descend. So, we asked doctor whether she suspected CPD in me, and what is the failure rate of induction. Since doctor confirmed the failure rate of induction can be quite high, we agreed for a planned caesarean section at 41 weeks. 

The operation theatre charges are double on public holidays, so we chose one fine Wednesday for the delivery. The doctor helped us book the OT and anaesthetist, and issued us an admission letter. The operation time is 8:00am, so we were supposed to get admitted to hospital by 5am. I was too nervous the night before and couldn't sleep. Baby Y seemed to be too eager to come out, she kept hitting my pelvic bone with her head which made me feel very uncomfortable the whole night. I was still optimistic that she will be born naturally on that night haha.

The next day at 5am, we went to emergency department for hospital admission process. The hospital charged RM10k as deposit. I was much annoyed during admission when we were told that all the single rooms were occupied and we only had an option for either 4-bedded room or a suite room. We thought of booking rooms earlier, but the doctor told us that usually rooms are available and didn't really need pre-booking. (We found out only later that since the day before our c-section was a public holiday, many mothers choose to get induced on that particular day. Hence, almost all ward rooms were occupied.) We ended up taking the suite room which was RM600/night x 2.5 nights, this was one of the reason our bill went out of budget :(

Anyway, thanks to God, the whole operation process went very smooth. I always had an extreme phobia for needles and injection, the C-section being a major surgery was a nightmare for me. I had to keep telling myself to be brave for the sake of baby as this was the scariest thing I had ever faced in my life. The operation theatre was so cold, I couldn't find my husband anywhere until after the anaesthetist came and gave me a general anaesthesia. Nurses were helpful, they alleviated my fear and a big shout out to my anaesthetist Dr. Navin for cheering me up throughout the whole surgery. Fear aside, I felt quite secure to have Dr. Navin and Dr. Hoo performing the surgery.

The surgery started around 8:10am; under general anaesthesia, half of my body was already numb. They allowed my husband to come in just a short while before the baby was taken out, I am not sure why he couldn't be with me from the start, it would have been much easier to deal with my fear :'( I was too scared up to the point that I told myself, I am never going to deliver another baby again. However, the whole surgery was very fast, all my fears and worries vanished once I heard baby Y's first cry at 8:26am. The paediatrician informed me the baby is very healthy, but I only had a glance of her. Out they went, and disappeared again :D Later I was placed in a recovery room for about half an hour which was very cold and I felt so helpless. I couldn't wait to see my baby. During that time, the paediatrician was doing checkup for the baby, and husband was sent back to the room. Only around 10am, they send me back to my room.

On the first day, I could barely move. Not sure how long did it take until general anaesthesia wears off, but i was still under heavy pain killers. Later nurses brought baby to me and a lactation consultant came to help with breastfeeding. I wasn't well-equipped with breastfeeding knowledge and it was so stressful. With the C-section pain, it was very difficult to turn sideway to breastfeed her. We tried to feed her every 1-2 hours. Baby was good at latching but my supply didn't kick in yet so we had to struggle a lot. Eventually we were worn out and sign the consent form to allow nurses to feed formula milk on the first night. I felt quite guilty but it was the only way me and my husband could catch some rest, and baby won't be too tired crying for food.

The gynae came to check on the next morning and asked me to try to walk around. She told me that if I can bare the pain on second day, I am good to go. The nurses helped me to walk down from the bed for the first time after 24 hours lying down. It was scarier than the surgery itself! 😭I couldn't remember much details except the fact that no words to describe how painful it was. So, for expecting moms who will be going through c-section, the most terrifying day is day 2! 😅

The struggle with breastfeeding continues on day 2 as well. I still couldn't figure out the best way to hold my baby, some nurses were helpful, some were not. The c-section pain become quite bearable on day 3, doctor allowed us to discharge and we went home around 5pm.

hospital food

I'm not a fussy eater, so the hospital food was basically fine with me. They serve 4 meals a day, you will get to choose from three different types of food.

This is the list of items that hospital suggested you to bring. Since C-section patients need to stay in hospital a bit longer, I suggest you to bring extra newborn diapers and baby wipes too.

The hospital scheduled baby's check-up with paediatrician at one week after and mother's check-up with gynae at two weeks post-delivery. Baby Y had jaundice, she got pricked at her feet for blood test for 2 times (each 1 week apart). Luckily she was a hungry baby who drinks and poo diligently, so her jaundice level went down fast. 

Baby Y is already four months now, we faced a lot of challenges as first-time parents. I shall elaborate more some time later. Parenthood is both fun and difficult at the same time, but our family become more complete with our new bundle of joy!

Confessions of a software developer - The art of changing job

ကျောင်းပြီးကတည်းက ကုမ္ပဏီတစ်ခုတည်းမှာဘဲ ပျော်ပျော်ကြီးလုပ်နေတာ ခြောက်နှစ်လောက်ကြာသွားတယ်။ ပထမ ကုမ္ပဏီက tech-startup ဆိုတော့ ဝန်ထမ်း ၁၀ယောက်လောက်ဘဲ ရှိတယ်။ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေက အားလုံးကောင်းကြတာရယ်၊ အလုပ်နဲ့ အိမ်နဲ့ နီးတာရယ်၊ အလုပ်လုပ်ရတာ စိတ်ဖိစီးမှုသိပ်မများတာရယ် (တစ်ခါတစ်လေ ပေါက်ကရလေးဆယ် အကုန်လုပ်ခိုင်းတာကလွဲလို့)၊ တစ်နှစ်မှာ မြန်မာပြည်ပြန်ဖို့ ခွင့်ရက်အများကြီးပေးတာရယ်၊ အလုပ်ကို သွားချင်တဲ့အချိန်သွားပြီး ပြန်ချင်တဲ့အချိန် ပြန်လို့ရတာရယ်၊ နောက်အလုပ်သစ်ထပ်ရှာရမှာ ပျင်းတာရယ်၊ အခြားပါတ်ဝန်းကျင်အသစ်ကို ပြောင်းဖို့ တွေဝေနေတာတွေရယ်ကြောင့် comfort zone ထဲမှာ ပျော်မွေ့ပြီး ခြောက်နှစ်လောက် တစ်နေရာထဲမှာ လုပ်ဖြစ်သွားတယ်။ ကြားထဲမှာ ကျောင်းဆက်တက်ရင်ကောင်းမယ်ဆိုပြီး သွားတက်လိုက်၊ supervisor တွေနဲ့ အဆင်မပြေလို့ ကျောင်းပြန်နားထားလိုက်နဲ့ လုံးချာလည်သွားသေးတာတွေလည်း ပါတာပေါ့။ 

တစ်နေ့တော့ ခြောက်နှစ်လောက် အိပ်ပျော်နေရာကနေ ရုတ်တရက် လန့်နိုးလာသလိုဘဲ အလုပ်ပြောင်းချင်စိတ် ပေါက်လာတယ်။ jobstreet မှာ resume တွေလိုက်တင်တယ်။ အင်တာဗျူးတွေ လာဖို့ခေါ်ပေမယ့် အင်တာဗျူးသွားရမှာ အဆင်သင့်မဖြစ်သေးဘူးလို့ ခံစားရပြန်တော့ withdraw တွေပြန်လိုက်လုပ်တယ်။ :D (စကားချပ် - jobstreet က တော်တော့်ကို တိုးတက်လာတယ်။ အလုပ်ရှာရတာ တော်တော်အဆင်ပြေတယ်။) ပရိုဂရမ်မာလုပ်နေတာ ခြောက်နှစ်လောက် ရှိပြီဆိုပေမယ့် တစ်ခုတည်းကို တစိုက်မတ်မတ်မလုပ်ဘဲ ဟိုစပ်စပ် ဒီစပ်စပ် အကုန်လုပ်ခဲ့တော့ ဘာတစ်ခုကိုမှ သေချာမကျွမ်းကျင်နေသလို ြဖစ်နေပြန်ရော။ startup ကုမ္ပဏီတွေမှာ လုပ်ရင်က ပရောဂျက်မျိုးစုံ လက်ခံတာဆိုတော့ ခဏနေ .NET နဲ့ရေးလိုက်၊ ခဏနေ PHPနဲ့ ရေးရလိုက်၊ PHP ကိုမှ ပရောဂျက်လိုအပ်ချက်အရ CodeIgniter, Zend စသဖြင့် framework တွေကလည်း မတူပြန်ဘူး။ ပြီးတော့ တစ်ယောက်တည်း ပရောဂျက် အစအဆုံးနီးနီးလောက် တာဝန်ယူရတော့ Analyst လည်း ကိုယ်ဘဲ၊ programmer လည်း ကိုယ်၊ tester/documenter လည်း ကိုယ်ဆိုတော့ တစ်ခါတစ်လေ တော်တော်ခေါင်းစားတယ်။ အဲကုမ္ပဏီမှာ တစ်ခုကောင်းတာကြတော့ တစ်နှစ်တစ်နှစ် performance appraisal လုပ်တဲ့အခါ လာမယ့်နှစ်မှာ ဘာတွေလုပ်ချင်သလဲဆိုတာ ဖြည့်ခိုင်းတယ်။ mobile app ရေးချင်တယ်ဆိုတော့ J2ME သင်တန်းပို့ပေးပြီး project ရှာပေးတယ်။ Web Services, J2EE, Semantic Technology နဲ့ပါတ်သက်တဲ့ project တွေလည်း လုပ်ရတယ်။ Android ကို စိတ်ဝင်စားတယ်ဆိုတော့ training ပို့ပေးတယ်။ android project တွေ ရှာပေးတယ်။ ဒီလိုနဲ့ ဟိုစပ်စပ် ဒီစပ်စပ်က တစ်ဖြည်းဖြည်း ပိုများလာတယ်။ ဒါတောင် နောက်တစ်နှစ်ထပ်နေရင် iOS app ရေးချင်တယ်လို့ ပြောမိဦးမယ်ထင်တာဘဲ။ 

ပြောချင်တာက တော်တော်များများကို သိထားတာ ကောင်းတယ်ဆိုပေမယ့် တစ်ခုတည်းကို ကောင်းကောင်းမသိရင်လည်း မဟုတ်ပြန်ဘူး။ တစ်နေရာတည်းမှာ ခြောက်နှစ်ဆိုတော့ တော်တော်ြငီးငွေ့လာတယ်။ ပေါက်ကရလေးဆယ် အစုံလုပ်ရတာ ကြာလာတော့ တစ်ခုတည်းကို တစိုက်မတ်မတ်လုပ်ချင်လာတယ်။ အလုပ်ပြောင်းရင် ဘာလုပ်ချင်လည်းဆိုတာ စဉ်းစားရတယ်။ PHP နဲ့ web အပိုင်းကြတော့ လုပ်ရတာများလို့ တော်တော်ပျင်းသွားပြီ။ ဒီနှစ်ပိုင်းတွေမှာက Android ပရောဂျက်လုပ်တာများတယ်ဆိုတော့ အဲတစ်ခုတော့ နည်းနည်း confidence ရှိတယ်။ Android app တွေရေးတယ်ဆိုပေမယ့် Java  ကို ထဲထဲဝင်ဝင် မကျွမ်းကျင်တော့ စိတ်ပူမိသ​ေးတယ်။ ဖြစ်ချင်တော့ job market ထဲမှာ Android programmerတွေ နည်းနေသေးလို့လားမသိ အလုပ်ရှာရ သိပ်မခက်လိုက်ဘူး။ အိမ်လည်းပြောင်းစရာမလို၊ ရထားနဲ့သွားရင် ရောက်မယ့်နေရာမျိုးမှာရှိတဲ့ ကုမ္ပဏီမျိုးကို ရွေးပြီး အင်တာဗျူး ၂ခုတိတိ သွားလိုက်တယ်၊ ြပီးတော့ အရင် offer တဲ့တစ်ခုကို လက်ခံဖြစ်သွားတယ်။ 

စိတ်ကူးပေါက်လို့သာ အလုပ်ထပြောင်းပေမယ့် comfort zone ထဲက ထွက်ရတော့ စစချင်း လုပ်မှလုပ်နိုင်ပါ့မလားလို့ စိုးရိမ်မိတာ အမှန်ဘဲ။ ပထမ အလုပ်ဝင်တဲ့တစ်လတော့ အလုပ်ပြောင်းမိတာ နောင်တရချင်သလိုလို ဖြစ်မိသေးတယ်။ ကိုယ်သိတဲ့လူလည်း တစ်ယောက်မှမရှိ၊ ပြီးတော့ အလွန်အင်မတန် ရှုပ်ထွေးပွေလီလှတဲ့ app ကြီးတစ်ခုလုံးကို စရောက်တဲ့နေ့မှာဘဲ ရော့..အင့်.. ဆိုပြီး လက်ထဲထိုးထည့်သွားတာ။ ဘယ်သူကမှ ဘယ်ကစလုပ်ရမယ်ဆိုတာ လာမရှင်းပြဘူး။ ကိုယ့်အရင်လုပ်သွားတဲ့ ပရိုဂရမ်မာက အလုပ်ထွက်သွားတာ ခြောက်လလောက်ရှိပြီတဲ့။ ပိုဆိုးတာက domain knowledge က စတော့စျေးကွက်ဆိုတော့ တစ်ခါမှကို ယောင်လို့တောင် မလေ့လာဖူးတဲ့ subject ကြီးဖြစ်နေတာ။ အဲဒီအလုပ်ကို ဘာလို့လက်ခံလိုက်သလဲဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ် ခဏခဏ ပြန်မေးကြည့်ရသေးတယ်။

ဒါပေမယ့် ၂ပါတ်လောက်အပြီးမှာတော့ နည်းနည်းအသားကျလာတယ်။ ဘေးနားမှာထိုင်တဲ့ iOS ပရိုဂရမ်မာက စတော့စျေးကွက်တွေအကြောင်း အလွယ်ဆုံးနည်းနဲ့ ရှင်းပြတယ်၊ ပြီးတော့ ဒါတွေက စိတ်ဝင်တစား လေ့လာရင် နားလည်ဖို့ တစ်အားလွယ်တယ်လို့ အားပေးတယ်။ ပြီးတော့ ကိုယ့်လိုဘဲ nexus ဖုန်းတွေ၊ google technology တွေကို ခရေဇီဖြစ်တဲ့သူတွေရှိတော့ သူတို့တွေနဲ့ ခဏအတွင်း ခင်သွားတယ်။ She speaks our language တဲ့။ :) အချို့တွေကတော့ နည်းနည်း အထာကိုင်တဲ့သူတွေရှိတယ်၊ အဲလိုလူမျိုးကြတော့ မျက်နှာငယ်လေးနဲ့ ကိုယ်သိချင်တာ မရရအောင် လိုက်မေးရတယ်။ ပုံမှန်ဆို ကိုယ်က ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေးညံ့တဲ့ anti-social ဆိုတော့ ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ်လုပ်ပြီး ဘာသိဘာသာ နေဖြစ်ဖို့ များတယ်။ ကံကောင်းချင်တော့ ကိုယ့် ဥပဓိရုပ်က ထူးဆန်နေလို့လားတော့မသိ၊ စပ်စပ်စုစု မေးခွန်းပေါင်း သောင်းခြောက်ထောင် လာလာမေးကြတော့ တစ်လအတွင်း ခင်တဲ့သူ ထင်တာထက် များလာတယ်။ တရုတ်စကားရယ်၊ မလေးစကားရယ် ပြောတတ်တော့ ပြောရဆိုရ ပိုအဆင်ပြေတာလည်း ပါမယ်ထင်တယ်။ (၁၀နှစ်လောက်မပြောဘဲ ပစ်ထားတဲ့ တရုတ်စကား မေ့မသွားတာဘဲ ကျေးဇူးတင်ရမယ်။) ကိုယ် report လုပ်ရတဲ့ supervisor ရော director ရောက တော်တော်သဘောကောင်းကြတော့ စိတ်ချမ်းသာရတယ်။ 

အခု အလုပ်အသစ်မှာ ၂လလောက်ရှိသွားပြီဆိုတော့ တော်တော်အသားကျသွားပြီ။ ပွစိထနေတဲ့ Java ကုဒ်တွေကိုလည်း ကြည့်ရင်းကြည့်ရင်း မျက်စိယဉ်လာပြီ။ စတော့စျေးကွက်ကိုလည်း နည်းနည်း တီးမိခေါက်မိ ရှိလာပြီ။ အလုပ်သစ်ပြောင်းရမှာကို စိုးရိမ်ခဲ့တဲ့ anxiety တွေလည်း အကုန်ပျောက်သွားပြီ။ ကံဘဲကောင်းသလား၊ လုပ်ငန်းခွင် တော်တော်များများက ဒီအတိုင်းဘဲ ဆိုတာလားတော့ မသိပေမယ့် သေချာတာတစ်ခုက အလုပ်သစ်၊ ပါတ်ဝန်းကျင်အသစ်ဟာ အတွေးအခေါ်အသစ်တွေကို အများကြီး ပေးနိုင်တာတော့ အမှန်ပါဘဲ။ အလုပ်လေးတစ်ခု ပြောင်းတာများ ဒီလောက် ရေးကြီးခွင်ကျယ်လုပ်ပြီး ရေးရသလားဆိုရင်တော့ ကျွန်မလို ပါတ်ဝန်းကျင်အသစ်၊ လူအသစ်တွေကို ကြောက်တတ်တဲ့သူတစ်ယောက်အတွက်တော့ မဟာစွန့်စားခန်းကြီးပါဘဲ။ :D အလုပ်သစ်ပြောင်းခြင်း အနုပညာ ဤတွင် တစ်ခန်းရပ်ဧ။်။ o_o

A long weekend with lots of food and Yakju

ခေါင်းစဉ်ဖတ်ပြီး မူးသွားပြီလား? စာဖတ်ပြီးရင် ပိုမူးသွားဖို့ရှိတယ်။ hee :D

သောကြာနေ့က မလေးရှားနိုင်ငံရဲ့ လွတ်လပ်ရေးနေ့ (မာဒေးကား)ဆိုတော့ ရုံးပိတ်တဲ့အတွက် စနေတနင်္ဂနွေ နဲ့ဆက်သွားပြီး ပိတ်ရက်သုံးရက်ဖြစ်သွားတယ်။ ခါတိုင်း ပိတ်ရက်ဆို အချိန်က ဘယ်လိုကုန်သွားမှန်း မသိနိုင်အောင် အချိန်မလောက်ဖြစ်ပေမယ့် ဒီသုံးရက်ကြတော့ အလွန့်အင်မတန်ကို ရှည်လျားလွန်းသွားတယ်။ သူငယ်ချင်းတွေ တော်တော်များများ မြန်မာပြည်ပြန်နေတော့ အပြင်မထွက်ဖြစ်တော့ဘူး။ သုံးရက်စာ စားစရာကလည်း ရှိနေတော့ စျေးလေးတောင် မသွားဖြစ်ဘူး။ ပထမတစ်ရက်ကတော့ အိမ်ရှင်မကြီးပီပီ နှစ်ပါတ်လောက်ပစ်ထားတဲ့ အိမ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရတယ်။ သုံးလလောက် ပစ်ထားတဲ့ ရေခဲသေတ္တာကို defrost လုပ်ရတယ်။ freezer compartment ရဲ့ တစ်ဝက်နီးနီးလောက် ရေခဲတွေ ဖြစ်နေတာ :D ပြီးတော့ ကြမ်းတိုက် အဝတ်လျှော်၊ ဖတ်ဖတ်ကိုမော။ 

.

နေ့တိုင်းလိုလို နေ့တစ်ဝက်လောက်အိပ်တယ်။ ဟင်းချက်တယ်၊ စားတယ်၊ ဘာလုပ်ရမလဲစဉ်းစားတယ်။ ကျောက်ကျောမှုန့်ရယ် အုန်းသီးမှုန့်ရယ်တွေ့တော့ ကျောက်ကျောကျိုတယ်၊ စားတယ်။ ကြာဇံချက်တယ်၊ စားတယ်။ ပျင်းနေသေးတယ်။ ကြက်ဥတွေတွေ့တော့ ပူတင်းဖုတ်တယ်။ (pudding caramel လို့ရှာရင် custard နဲ့ recipe တွေဘဲထွက်လာတယ်။ နောက်ဆုံးမှ Flan လို့ခေါ်မှန်းသိတယ်။) ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် သူများလုပ်တာဘဲ ဘေးကနေလိုက်ကြည့်တာနဲ့စာရင် ကိုယ့်ကိုယ် လုပ်တတ်သွားတယ်။ သကြားဖြူဖြူကနေ ညိုမှ ညိုလာပါ့မလားလို့ ရင်တထိတ်ထိတ်နဲ့ မွှေလိုက်ရသေးတယ်။ အညိုလွန်သွားပြီး နည်းနည်း တူးချင်ချင် ဖြစ်သွားတယ်။ ကြက်ဥ၊ နွားနို့၊ နို့ဆီ၊ နို့စိမ်း ရောမွှေပြီး ခွက်လေးတွေထဲလောင်းချ၊ oven ထဲ ထည့်ဖုတ်၊ တော်တော်စားကောင်းတယ် :D 
.
ဒီနေ့မနက်က အဖေ့ရဲ့ recipe နဲ့ နကထိုင် စမ်းလုပ်ကြည့်တယ်။ အိမ်မှာ အမြဲ ဘေးကကြည့်နေတော့ ငါလုပ်တတ်ပြီလို့ထင်ပေမယ့် လုံးဝ တစ်လွဲ ထွက်လာတယ်။ မွမွလေးဖြစ်ရမှာကို ကျစ်ကျစ်ကြီး ဖြစ်နေတယ်။ နကထိုင်လုပ်တာ ဘီစကစ်နီးနီး ဖြစ်သွားတယ်။ စားလို့တော့ကောင်းတယ် :D အပေါ်ကရေးတာတွေက တစ်ရက်တည်းစားတာ မဟုတ်ဘူးနော်။ သုံးရက်စာပေါင်းရေးလိုက်တာ။ သုံးရက်အတွင်း အစား တော်တော်စုံသွားတယ်။ ခုတလေ မEvy ရဲ့ ဘလော့ဂ်ကို ဖတ်ဖတ်ပြီး မုန့်ဖုတ်တာ ဓါတ်ကျနေတယ်။ Apple Muffin နဲ့ butter cake စမ်းလုပ်ကြည့်တယ်။ နည်းနည်းတော့ လွဲနေသေးပေမယ့် စားလို့တော့ ဖြစ်တယ်။
.
သေချာပြန်စဉ်းစားကြည့်လိုက်တော့ ထောပါတ် ၂၀၀ဂရမ်တစ်တုံးဝယ်ထားတာကို မုန့်လုပ်ပြီး စားပစ်တာ တစ်ပါတ်အတွင်းကုန်သွားတယ်။ ဗိုက်ထဲဝင်သွားတဲ့ အဆီတွေ၊ ကိုလက်စထရောတွေ တွေးကြည့်ရင် မနည်းမနောဘဲ။ ဒီတိုင်းဆက်စားနေရင်တော့ တော်တော်ဝလာလိမ့်မယ်။ personal ပို့စ်တွေ သိပ်ရေးလေ့မရှိပေမယ့် ဒီနေ့က အလွန့်အင်မတန် ပျင်းနေပြီး တစ်ခုခု ရေးချင်စိတ် ပေါက်သွားတယ်။

စားတယ်၊ သောက်တယ်၊ မုန့်လုပ်တယ်၊ ဟင်းချက်တယ်၊ မြန်မာကားကြည့်တယ်၊ ကိုးရီးယားဇာတ်လမ်းတွဲ Gumiho ပြီးသွားတယ်။ အင်္ဂလိပ် စီးရီးစ် “New Girl” season 1 လည်း ပြီးသွားတယ်။ ဆက်ကြည့်စရာ ရုပ်ရှင်လည်းကုန်ပြီ၊ မုန့်လုပ်လို့လဲဝပြီ။ လူက ပျင်းနေတုန်းဘဲ။ အဲဒီလို တစ်အားပျင်းပြီး လုပ်စရာမရှိတော့မှ Galaxy Nexus ဖုန်းကို yakju ROM flash လုပ်ဖို့ စိတ်ကူးပေါက်လာတယ်။ 

လုပ်မယ် လုပ်မယ်နဲ့ အပျင်းကြီးနေတာ ငါးလကျော်သွားပြီ။ yakju တို့ yakjuxw တို့ takju တို့ဆိုတာက Galaxy Nexus အတွက် official ROM (factory image) တွေရဲ့ နာမည်တွေပါ။ အစက အမှုမဲ့ အမှတ်မဲ့ပါဘဲ။ official update ထွက်တိုင်း သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က အရင် ရရနေပြီး သူ့ဖုန်း update ရပြီး တော်တော်ကြာမှ သဉ္ဇာ့ဖုန်း update ရပါတယ်။ Google ကပေးတဲ့ official update တွေကို တစ်ခြားဖုန်းတွေထက် အရင်ရချင်လို့ Galaxy Nexus ဝယ်ထားပါတယ်ဆို ခုဟာက ဖုန်းချင်းအတူတူ (သူတောင် နောက်မှဝယ်တာကို) update ကြတော့ ခွဲခြား ခွဲခြား လုပ်ခံရတော့ စိတ်မရှည်တော့ဘူး။ :D နည်းနည်းပါးပါး Google လိုက်မှ ကိုယ့်ဖုန်းက yakjuxw ဖြစ်နေပြီး သူငယ်ချင်းဖုန်းက yakju ဖြစ်လို့ update ထွက်တိုင်း သူအရင်ရနေတာ။

Takju vs Yakju vs Yakjuxw

Galaxy Nexus အတွက် Google ကထုတ်တဲ့ Factory Image က Yakju လို့ခေါ်ပါတယ်။ Yakju မှာ Google Wallet ပါတစ်ခါတည်း ထည့်ထားရင် Takju ဖြစ်သွားပြန်ပါတယ်။ Yakju နဲ့ Takju ROM ပါတဲ့ ဖုန်းတွေက Google ကနေ update ထုတ်တိုင်း Google Server ကနေ တိုက်ရိုက် ရပါတယ်။ သို့ပေမယ့် Samsung က အဲဒီ yakju ကို ယူ၊ localized setting ဘာညာသာရကာလေး ပေါင်းထည့်ပြီး ပြန်ဖြန့်တော့ yakjuxw ဖြစ်သွားတယ်။ အဲဒီတော့ကာ Google ကထုတ်တဲ့ update က local Samsung branch ကို အရင်ရောက်မယ်။ အဲကနေတဆင့် ထည့်ချင်တာတွေထပ်ပေါင်းထည့်ပြီးမှ centralize ဆာဗာမရှိတော့ telco တွေကို ပို့တယ် (တစ်ခြားနိုင်ငံတော့ မသေချာပါ။ မလေးရှားမှာတော့ အဲလို။) ပုံမှန်ကြာချိန်ထက် အနည်းဆုံးတစ်လလောက် ပိုကြာသွားပါတယ်။ ကံကောင်းချင်တော့ yakjuxw ဖုန်းတွေကို yakju ROM flash လုပ်ဖို့ နည်းလမ်းဖတ်လိုက်မိပါတယ်။ အဲဒါကို ပြောင်းမယ်ပြောင်းမယ်လုပ်နေတာ ခုလို အလွန့်အလွန် အားမှဘဲ ပြောင်းဖြစ်သွားတယ်။ 


ဒီ Easiest Way to Change Galaxy Nexus from Yakjuxw (Non-Yakju) to Android 4.1.1 Yakju/Takju ဆိုတဲ့ article တော်တော် ပြည့်စုံ ပြီး ရှင်းပါတယ်။ သူများတွေ step-by-step သေချာရေးပေးထားတာကို လိုက်လုပ်တာတောင် နည်းနည်းကြာသွားတယ်။ ဖုန်းကတော့ ခုမှ သန့်ရှင်းသွားတယ်။ အစက တွေ့သမျှ apps တွေသွင်းထားတော့ home screen ငါးမျက်နှာက icon တွေ လုံးဝအပြည့်။ app တစ်ခုခုဆို မနည်းတောင် ရှာယူရတယ်။ uninstall တွေ လုပ်ဖို့လိုနေပေမယ့် မလုပ်ဖြစ်နေတာ။ ခုတော့လည်း လုံးဝကို ပြောင်ရှင်းသွားရော။ မနည်းပြန်သွင်းရမယ်။ Jelly Bean OTA လည်းရပြီ။ Wifi network တောင်းနေလို့ နက်ဖြန် ရုံးရောက်မှဘဲ သွင်းရတော့မယ်။ တနင်္ဂနွေနေ့မှာ တနင်္လာ ရောက်ချင်တာ ဒီတစ်ခေါက်ဘဲ ရှိဖူးသေးတယ်။ နက်ဖြန် မိုးရွာမလားမသိဘူး :D

Random Diary, Flashget n Facebook Privacy setting

ဘလော့ဂ်မှာ ပို့စ်မတင်ဖြစ်တာ ကြာပြီ။ တစ်ခုခုကို တစိုက်မတ်မတ် ရေးဖို့ထိုင်လိုက်တိုင်း ပြီးအောင် မရေးဖြစ်ခဲ့ဘူး။ အချိန်တွေ တော်တော်များများ ဘာအတွက် ကုန်နေမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး။ ဘလော့ဂ်ရေးဖို့ထိုင်တော့ ရေးချင်တာတွေက များနေတယ်။ ဒါကြောင့် အားလုံးပေါင်းပြီး တစ်ခုတည်း ဖြစ်အောင် ရေးလိုက်တယ်။

Random Diary
အခုတလော ရုံးမှာလည်း တောက်တိုမယ်ရ လုပ်တဲ့လူ ဖြစ်နေတယ်။ ပရောဂျက် အကြီးတွေ ပြီးသွားပြီး နောက်တစ်ခုကလည်း requirement gathering အဆင့်မှာဘဲဆိုတော့ နည်းနည်း အားသလိုလို ဖြစ်သွားတယ်။ ဒါကို မမြင်ရက်တဲ့ ရုံးကလူတွေက ဟိုစပ်စပ် ဒီစပ်စပ် လုပ်ခိုင်းပါရော။ ဒါက ပိုဆိုးသွားပြီး ပုံမှန်ထက် ပိုအလုပ်ရှုပ်သွားတယ်။

A: အရင်တစ်နှစ်က handover လုပ်လိုက်တဲ့ ပရောဂျက်လေ မှတ်မိသေးတယ်မလား။ request တစ်ခု ထပ်တောင်းနေလို့။ သိပ်မခက်ဘူး။ ခဏလုပ်ပေးလိုက်နော်။ နောက်ဆုံးအနေနဲ့ လုပ်ပေးလိုက်။ နောက်တစ်ခေါက်ဆို ပိုက်ဆံတောင်းရမယ်။
ME: ဟုတ်ကဲ့။ (ဒီလောက်ကြာပြီ။ မနည်းပြန်စဉ်းစားရမယ်။)
B: အခုလောလောဆယ် ဘာပရောဂျက်မှ မကိုင်ထားဘူးမလား။ ရုံးမှာ အလုပ်သင်တစ်ယောက် လာလိမ့်မယ်။ သူ့ကို နောက်လုပ်မယ့် project ထဲထည့်ရမယ်။ အဲဒီတော့ ASP.NET နဲ့ C# ကို ရှင်းပြထားလိုက်။
ME: ဟုတ်။ (အဲဒါမှ ဒုက္ခ။ အဲဒီ ASP ကို မကိုင်တာ ၈လလောက် ရှိပြီဆိုတော့ မေ့တေ့တေ့တောင် ဖြစ်နေပြီ။)
C: customization တစ်ခုလုပ်နေတာ cron tab ဘဲ ရေးဖို့ကျန်တော့တယ်။ class တစ်ခုနဲ့ batch file တစ်ခု ခဏရေးပေးနော်။ UAT က သောကြာနေ့။
ME: ဒီနေ့ဘဲ အင်္ဂါရှိနေပြီ။ ဟူး…
D: Data Export အတွက် Script ပြီးတော့မှာလား။ ဒါပေမယ့် အရင် ရေးထားတဲကတစ်ခုက အရမ်း error prone ဖြစ်တယ်။ Stored Procedure နဲ့ရေးလိုက်။ customer ကတော့ မေးနေပြီ။ ဘယ်တော့ ပေးမှာလဲတဲ့။ နောက်တစ်ပါတ်လို့ ပြောထားတယ်နော်။
ME: ဟ…. ု …တ်…
E: ဒီ .NET နဲ့ ရေးထားတဲ့ Module တစ်ခုက ခဏခဏ refresh လုပ်ရတော့ အရမ်းနှေးနေလို့ Javascript နဲ့ ပြောင်းရေးလိုက်ပါ။
ME: (ဘာမှ မပြောနိုင်တော့ဘူး။ ပြုံးပြီးတော့ဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။)
အဲဒါအပြင် bug-fixing လုပ်ခိုင်းထားတဲ့ customer တွေကလည်း ဘယ်တော့ပြီးမလဲ တဂျီဂျီ အီးမေးလ်ပို့နေသေးတယ်။ လူကတော့ မူးချာလည်နေတာဘဲ။

Flashget
ဖိုင်အကြီးကြီးတွေကို ဒေါင်းလုတ်လုပ်ရင် အရင်က Internet Download Manager သုံးဖြစ်ပေမယ့် အခု အလကားရပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးရှိတဲ့ Flashget ကို ပြောင်းသုံးနေတယ်။ http://www.flashget.com/en/download.htm မှာ ဒေါင်းလုတ်လုပ်နိုင်ပါတယ်။ (4.5MB)

Facebook Privacy Setting
တစ်ရက် သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်က မေးတယ်။ သူ့ကို Facebook မှာ IQ Quiz ဖြေဖို့ challenge လုပ်ထားတယ်မလားတဲ့။ အစက နည်းနည်း ကြောင်သွားတယ်။ ကိုယ်က quiz ဖြေရတာ ဝါသနာ ပါပေမယ့် တစ်ခါမှတော့ ယောင်လို့တောင် challenge ဆိုတာ သွားမနှိပ်မိဖူးပါဘူး။ တစ်ခုခုတော့ မှားနေတယ်လို့ ထင်လိုက်တယ်။ ကိုယ်လည်း တစ်ခါတစ်လေ “Your friends challenge you to take IQ Quiz” ဆိုပြီးတော့ သူငယ်ချင်းတွေ ဓါတ်ပုံနဲ့ rank တွေကို မြင်ဖူးတယ်။ ဒီနေ့တော့ ဒီဆောင်းပါး ကို ဖတ်ပြီးမှ ဇာတ်ရည်လည်သွားတော့တယ်။ ကျမတို့ Facebook အကောင့်ဖွင့်တုန်းက ပေါ့ပေါ့ဆဆဘဲ ရှိသမျှကို OK လုပ်ပြီး Register လုပ်ခဲ့တယ်လေ။ အမှန် သူ့ရဲ့ terms and condition မှာ “3rd party ကြော်ငြာတွေမှာ ထည့်သုံးရင် သုံးမယ်။” ဆိုပြီး ရေးထားတာကို ကျမတို့ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ ဆောင်းပါးရှင်ပြောသလိုသာ dating site မှာ ကိုယ့်ပုံသွားပေါ်နေရင် မခက်လား။ အနည်းဆုံးတော့ အထင်လွဲခံရနိုင်တယ်။ IQ QUIZ ကြော်ငြာမှာ သွားပေါ်လို့ တော်သေးတာပေါ့။ “3 friends have a crush on you” ဆိုတာမှာ ကိုယ့် profile သွားပေါ်ရင် မလွယ်ဘူး။ အဲဒီလို ကြော်ငြာတွေမှာ မပါချင်ရင် Settings -> Privacy -> News Feed and Wall -> Facebook Ads -> Appearance in Facebook Ads မှာ "no one" ဆိုတာကို ရွေးပြီး Save လုပ်လိုက်ပါတဲ့။

My new toy

အိမ်မှာ အင်တာနက် လျှောက်ဖို့ စဉ်းစားနေတာ ကြာပြီ။ ဒါပေမယ့် ကိုယ်နေတဲ့နေရာဝန်းကျင်မှာက Streamyx လဲ အဆင်မပြေ WiFi တွေကလည်း မမိတမိဆိုတော့ ကပ်စေးလည်း နည်းနေတာနဲ့ဘဲ အခုမှ သွားလျှောက်ဖြစ်တယ်။ အရင်က Jusco က free wi-fi ကို သွားသုံးလိုက် Starbucks သွားလိုက်ဘဲ လုပ်နေတာ။ ဒီမှာ ရွေးချယ်စရာကလည်း နည်းပါးတယ်။ Wireless broadband ထဲမှာဆိုရင် Maxis နဲ့ Celcom က 3G, HSPDA, EDGE ရတယ်။ uMobile နဲ့ Digi က 3G မရသေးဘူး။ လပေါင်း တော်တော်ကြာကြာကို စဉ်းစားတွေးခေါ်ချင့်ချိန်ပြီး စိတ်ကူးပေါက်တဲ့တစ်ရက်မှာ Celcom Broadband သွားလျှောက်ပြီး Vodafone USB modem ကို RM ၃၉၉ နဲ့ ဝယ်ခဲ့တယ်။ Basic Package, Monthly Unlimited (5GB fair usage) အတွက် တစ်လကို ၆၈ ရင်းဂစ်။ Contract တွေ ဘာတွေ မရှိဘူး။ အရင်က သုံးတာ ၁၂လ မတိုင်ခင် ရပ်မယ်ဆို ရပ်ဆိုင်းခ ၃၅ဝ ပေးရသေးတယ်။ အခု မပေးရတော့ဘူး။ modem ကို အရစ်ကျ ဝယ်ချင်ရင်တောင် ရသေးတယ်။ ဒါပေမယ့် modem အရစ်ကျ ဝယ်မယ်ဆိုရင် ၁၈လ contract ချုပ်ရတယ်။ Unlimited ဆိုပေမယ့် ၅GB ထက် မကျော်ရဘူးတဲ့။ ဒေါင်းလုတ်တွေတော့ သိပ်လုပ်လို့ မရဘူး။ Unlimited ဆိုပြီး 5GB ဆိုတာ ဘာကြီးလဲလို့ မပြောပါနဲ့။ သင့်တင့်မျှတစွာ သုံးစွဲမှု ပေါ်လစီ (Fair Usage Policy ) ပါတဲ့။ :-D speed က 384kbps ဆိုပေမယ့် သိပ်အဆိုးကြီး မဟုတ်ပါဘူး။ Advanced package (3.6Mbps) က တစ်လကို ရင်းဂစ် ၉၈ ဆိုတော့ စဉ်းစားဦးမယ်။ သူလည်း တစ်လ 5GB ဘဲဆိုတော့ ဘာမှ သိပ်မထူးပါဘူး။ ပိုမြန်တော့ 5GB မြန်မြန်ပြည့်တာပေါ့။ ကိုယ့်ကိုယ် ကပ်စီးနည်းနေတာဘဲ ကောင်းတယ်။

I just subscribed to Celcom broadband. RM 68 per month, without contract or activation fees is a very good deal. I bought the Vodafone Modem for RM 399, paid RM 500 deposit since being a foreigner, RM 68 for the first month, that’s it. No other hidden cost. The speed is quite ok for my house area, Taman Melati. I’m now enjoying this new toy. ;)

At first, when I plugged-in the modem, an error message prompted saying “Get Profile failed”. After some googling, I found out that this is Vodafone-specific problem. The problem is solved after I followed the following instructions given in this forum.

1. Click Start, right-click My Computer, and then click Manage.
2. Double-click Services and Applications, and then double-click Services.
3. Right-click Telephony and then click Properties.
4. On the General tab, click Manual next to Startup type.
5. On the General tab, click Start under Service status, and then click OK.
6. Repeat steps 3 - 5 for the Remote Access Connection Manager Service and for the Remote Access Auto Connection Manager Service.

2008 Wrap Up

၂၀၀၈ ခုနှစ်လည်း ကုန်ခါနီးပြီ။ ဒီတစ်နှစ်အတွင်းမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်သုံးသပ်ကြည့်ရရင်…

Jan – အလုပ်စဝင်ပြီး တစ်လကျော်ကျော်လောက် ရှိသွားပြီဆိုတော့ အလုပ်ထဲမှာ နည်းနည်း နေသားကျသွားတယ်။ ကျောင်းကို လွမ်းတာလည်း နည်းနည်း လျော့သွားတယ်။ project တစ်ခု ရဲ့ အခက်ဆုံးအချိန်ရောက်နေတော့ meeting တွေတက်ရင်း ဆရာဝန်တွေနဲ့ ငြင်းခုံရင်း တော်တော် အလုပ်ရှုပ်တဲ့ လတစ်လ ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။

Feb – ရထားပေါ်မှာ ဖုန်းအခိုးခံလိုက်ရတယ်။ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖုန်းပျောက်တာဆိုတော့ တော်တော် ဝမ်းနည်းမိတယ်။ အလုပ်ကတော့ အရင်လတွေအတိုင်းဘဲ။ OT နည်းနည်း များတယ်။ weekend တွေပါ အိမ်မှာ လုပ်ရတဲ့ အပြင် ရုံးကနေလည်း တော်တော် နောက်ကျမှ ပြန်ရတဲ့ရက်တွေ ရှိခဲ့တယ်။

March – ကျောင်းပြီးနောက် စစချင်းလုပ်ရတဲ့ project ရဲ့ နောက်ဆုံး phase ဆိုတော့ တော်တော် ပင်ပန်းသွားတယ်။ အပါတ်တိုင်း review, UAT, FAT, training တွေအတွက် ပြင်ဆင်နေရတယ်။ final year project အတွက် ရေးထားတဲ့ paper ကို International Conference တစ်ခုက လက်ခံတယ်ဆိုလို့ အရမ်းဝမ်းသာသွားတယ်။

April – မေလမှာ conference တက်ဖို့ အတွက် ပြင်ဆင်စရာရှိတာတွေ ပြင်ဆင်ရတယ်။ ငါးလလောက် ပစ်ထားတဲ့ VMWare ကို ဖုန်သုတ်ပြီး result အသစ်တွေ ထပ်ထုတ်ရတယ်။ ကျောင်းသားဘဝကို ပြန်လွမ်းမိသလိုလိုတော ့ရှိသား။ အလုပ်အနေနဲ့ကတော့ နည်းနည်း အားသွားတယ်လို့ ပြောရမယ်။ bug fixing ဘဲ အဓိက လုပ်နေရတာ။

May – conference အတွက် ပြင်ဆင်ရင်း freelance project တစ်ခုကို လက်ခံလိုက်တယ်။ conference ကြောင့် မအားပေမယ့် တစ်ဘက်ကလည်း ကိုယ့်ကျောင်းအတွက် တစ်ခုခု လုပ်ပေးချင်လို့သာ။ တော်တော်အလုပ်ရှုပ်တဲ့ လတစ်လ ဖြစ်သွားတာပေါ့။ အဲဒီအချိန် ရုံးမှာလည်း project အသစ်တစ်ခု ထပ်လုပ်ရတယ်။ နှစ်ခုလုံး .NET project ဖြစ်နေလို့ အဆင်ပြေသွားတယ်။ မဟုတ်ရင် လေးငါးလလောက် မလုပ်ဘဲ ပစ်ထားတဲ့ language ဆိုရင် မနည်း ပြန်လေ့လာရမယ်။ Asian Universities Debating Championship (AUDC) မှာ volunteer သုံးရက် သွားလုပ်တယ်။ ၂၀၀၈ မှာ အလုပ်အများဆုံး လတစ်လ လို့ ပြောရမယ်။ မြန်မာပြည်ကို နာဂစ်ဝင်သွားတော့ ကျောင်းကကျောင်းသားတွေနဲ့ပေါင်းပြီး အလှူငွေကောက်တာ ဘာညာ နည်းနည်း ဝင်ကူလိုက်သေးတယ်။ တစ်ခြားအလုပ်တွေကလည်း ဒီတစ်လထဲမှာ လာစုနေတော့ စိတ်သွားတိုင်း ကိုယ်မပါနိုင်ဘူး ဖြစ်ခဲ့တယ်။

June – လက်ထဲမှာ project သုံးခု ရောက်နေတယ်ဆိုပေမယ့် အားလုံးက bug fixing နဲ့ new feature request တွေချည်း။ bug fixing လောက် ပျင်းဖို့ ကောင်းတဲ့ အလုပ် မရှိတော့ဘူး။ အလုပ်ကိုတောင် နည်းနည်း စိတ်ပျက်ချင်ချင် ဖြစ်မိတယ်။ လကုန်ခါနီးမှာတော့ အရင် အလုပ်ထွက်သွားတဲ့ senior programmer တစ်ယောက်လုပ်ထားတဲ့ project တစ်ခုကို feature တစ်ခု ထပ်ဖြည့်ဖို့ တာဝန်ယူရတယ်။ သူများ code တွေ ပြန်ဖတ်ရတာ သိပ်တော့ မလွယ်တဲ့ အလုပ်ဘဲ။ အဲဒီလူကြီးရေးထားတာက တော်တော်ကို အဆင့်မြင့်လွန်းတယ်။ AJAX တွေ ဘာတွေလည်း ပါတယ်။ အစက ကိုယ့်ကိုယ်ကို လုပ်နိုင်မယ်တောင် မထင်မိဘူး။

July – အလုပ်မှာတော့ bug fixing ဘဲ။ ဘွဲ့ယူဖို့အတွက် မိဘတွေလာလည်ဖို့အတွက် ပြင်ဆင်စရာရှိတာတွေ ပြင်ဆင်တယ်။

August - ၂၀၀၈ ခုနှစ် အတွက်တော့ ပျော်စရာအကောင်းဆုံး လတစ်လပေါ့။ (ကြားထဲမှာ အကြောင်းကိစ္စတစ်ခုကြောင့် နည်းနည်း စိတ်ညစ်လိုက်ရတာက လွဲရင်။) လေးနှစ်လုံး ကြိုးစားလာတာ ဘွဲ့ယူတဲ့နေ့တစ်နေ့မှာတင် ကိုယ်ကြိုးစားခဲ့ရကျိုး နပ်သွားတယ်လို့ ခံစားခဲ့ရတယ်။ မိဘကို စိတ်ကျေနပ်မှု တစ်ခုတော့ ပေးနိုင်လိုက်တယ်လို့ ယူဆမိတယ်။

Sept – အလုပ်မှာ ပရောဂျက် အသစ်တစ်ခုအတွက် requirement gathering နဲ့ database design phase ကိုင်ရတယ်။ ဒီလရောက်တော့ ကိုယ် အခုလုပ်နေတာတွေဟာ ကောင်းရဲ့လားဆိုတာ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေဝေမိတယ်။ တစ်ခြားနိုင်ငံသွားရင် ကောင်းမလား။ ရန်ကုန်ဘဲပြန်ပြီး programmer လုပ်စားရင် ကောင်းမလား။ ကျောင်းဘဲ ဆက်တက်ရင် ကောင်းမလား ဆိုတာ တော်တော် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားတယ်။

Oct – အောက်တိုဘာ ခရီးသွားလပေါ့။ ရန်ကုန်ပြန်တယ်။ မလေးရှားပြန်လာတယ်။ ဆော်ဒီသွားတယ်။ မလေးရှားကို ပြန်လာတယ်။ ပြီးတော့ ရန်ကုန်ထပ်ပြန်တယ်။ (transit ဆိုတော့ ဘန်ကောက်ပါ ရောက်လိုက်သေးတယ်။) Personal Development Workshop တစ်ခု တက်ရတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ် အမြင်တွေ အများကြီး ပြောင်းလဲပေးနိုင်ခဲ့တယ်။ အိုင်ဒီယာသစ်တွေ ရှေ့ဆက်ကြိုးစားဖို့ ခွန်အားသစ်တွေ ရလိုက်တယ်။ Umrah လုပ်ဖြစ်လိုက်တာက အားလုံးထဲက အကောင်းဆုံးပါဘဲ။

Nov – တောင်ကြီးပြန်ဖြစ်တယ်။ တစ်နှစ်ခွဲကြာပြီးမှ ပြန်ဖြစ်ပေမယ့် တောင်ကြီးမြို့ကတော့ အရင်အတိုင်းပါဘဲ။ ဝမ်းသာဖို့ကောင်းတာကတော့ တန်ဆောင်တိုင်ပွဲနဲ့ သွားကြုံတယ်။ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အင်းလေးသွားဖြစ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ မပြန်ချင် ပြန်ချင်နဲ့ မလေးရှားပြန်ခဲ့ရတယ်။ ခွင့်ယူတာ ငါးပါတ်ဖြစ်သွားတဲ့အတွက် အလုပ် အကြွေးတွေ ပုံသွားတယ်။ အားတယ်ဆိုတာ သိပ်မရှိတော့ဘူး။ GoMobile Expo မှာ exhibitor သွားလုပ်ရတယ်။ အတွေ့အကြုံ အသစ်တွေ ရလိုက်တယ်။

Dec - ရုံးက စပွန်ဆာ လုပ်လို့ conference တစ်ခု တက်ဖြစ်တယ်။ အိုင်ဒီယာအသစ်တွေ နည်းနည်းရတယ်။ project module by module review ဆိုတော့ နည်းနည်း အလုပ်ရှုပ်ပြန်ရော။ ရုံးပိတ်ရက်တွေ များတော့ ဟိုလည် ဒီလည်ပေ့ါ။

တစ်နှစ်လုံး အတိုင်းအတာ အနေနဲ့ တစ်ခြားလုပ်ခဲ့တာတွေကို အားရပေမယ့် အလုပ်နဲ့ပါတ်သတ်ပြီး သိပ်အားမရဘူး။ တိုးတက်သင့်သလောက် မတိုးတက်သလိုဘဲ။ နောက်နှစ်မှာ ဒီတစ်နှစ်လို အီးယောင်ဝါး လုပ်မနေတော့ဘဲ ပိုကြိုးစားသင့်တယ်လို့ ထင်မိတယ်။ ကျောင်းပြီးသွားတော့ သူငယ်ချင်း အပေါင်းအသင်းနည်းသွားတယ်။ ဒါလည်း သိပ်မကောင်းဘူး။ New year resolution သတ်မှတ်ရမယ်။

Conference ဒုတိယပိုင်း

~~မနေ့ကရေးခဲ့တဲ့ ကွန်ဖရင့် နောက်ဆက်တွဲပါ။~~

အိမ်ထောင်ကျပြီးတဲ့နောက်မှာ သားသမီးတွေကို အနီးကပ် ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့အတွက် အလုပ်ထွက်လိုက်ပြီး အိမ်ကနေဘဲ online bookstore ဖွင့်ပြီး အောင်မြင်လာခဲ့တဲ့ အသက်၃၀ဝန်းကျင် အမျိုးသမီး လုပ်ငန်းရှင် တစ်ဦးပြောသွားတာတွေဟာလည်း အားကျစရာ ကောင်းလှပါတယ်။ သူ့ရဲ့ စီးပွါးရေးကို ဘယ်လို ကြော်ငြာခဲ့သလဲဆိုတာ စိတ်ဝင်စားစရာ အကောင်းဆုံး တစ်ချက်ပါ။ သူကတော့ ပိုက်ဆံမကုန်စေမယ့် ကြော်ငြာနည်း တွေကိုသာ သုံးခဲ့ပါတယ်။ အဓိက ကတော့ ကိုယ့်ကို လူတွေ သိလာအောင် အရင်လုပ်ရမယ်။ သူ့ရဲ့ customer ဖြစ်လာနိုင်တာတွေက အင်တာနက်သုံးတဲ့ မိဘတွေသာ ဖြစ်တဲ့အတွက် သားသမီးပြုစုပျိုးထောင်နည်းနဲ့ ပါတ်သတ်ပြီး ဖိုရမ် ရေးတယ်။ ကိုယ့်ရဲ့အတွေ့အကြုံတွေကို ဘလော့ဂ်မှာဝေမျှတယ်။ ကလေးတွေ ဘယ်အရွယ်မှာ ဘာစာအုပ်တွေ ဖတ်သင့်တယ် ဆိုတာတွေကို အကြံပေးတယ်။ သူ့ဆိုင်မှာ ကလေးနဲ့ပါတ်သက်တဲ့ စာအုပ်တွေကို အဓိက ထားရောင်းတဲ့အတွက် ကြုံရင် ကြေငြာတယ်။ ဒီလိုနဲ့ လူတွေရဲ့ ယုံကြည်မှုကို သူရခဲ့တယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ ဟုတ်ပါတယ်။ အင်တာနက်လို virtual world မှာ လူတွေရဲ့ ယုံကြည်မှုဆိုတာ ရဖို့ မလွယ်ပါဘူး။ ဥပမာ ကျမတို့ မြန်မာ ဘလော့ဂ်ဂါလောကမှာကြည့်ရင် တစ်ချို့ ဘလော့ဂါ တွေကို လူတော်တော်များများက ယုံကြည်လေးစားကြတယ်။ သူ့တို့စေတနာတွေဟာ သူတို့ရေးတဲ့ စာတွေထဲကနေ ထင်ဟပ်နေတယ်။ virtual world မှာ ဟန်ဆောင် လိမ်ညာနေရင်လည်း ဘယ်သူသိမှာလည်း ဆိုပေမယ့် ရေရှည်မှာ ကြာကြာဟန်မဆောင်နိုင်ပါဘူး။ တကယ်လက်တွေ့လောကနဲ့ personality သာ အနည်းငယ်ကွဲကောင်း ကွဲနိုင်ပေမယ့် စိတ်ဓါတ်ရေးရာအရတော့ သူတို့ရေးတဲ့စာတွေက အနည်းနဲ့ အများတော့ ထင်ဟပ်နေတာပါဘဲ။ (ကျမ ဘလော့ဂ်ဖတ်တာ နည်းနည်းတော့ လျှော့သင့်သလားဘဲ။ :D) conference အကြောင်းရေးရင်းနဲ့ မြန်မာ ဘလော့ဂါတွေဆီ ဘယ်လို ရောက်သွားမှန်း မသိတော့ဘူး။ ပြန်ဆက်ပါမယ်။ အဲဒီအမျိုးသမီးဟာ တစ်ခြားမိဘတွေနဲ့ သားသမီးတွေကို ကိုလည်း စာအုပ်ကောင်းတွေ ဖတ်စေချင်တဲ့ သူ့ရဲ့ စေတနာကို အရင်းပြုပြီး တိုးတက်လာတဲ့ အင်တာနက်ခေတ်ကို အသုံးချရင်း လုပ်ငန်း အောင်မြင်သွားခဲ့ပါတယ်။

နောက်တစ်ယောက်ကတော့ marketing မှာ တော်တော် အရေးပါလာတဲ့ sms စနစ်အကြောင်း ရှင်းပြသွားခဲ့တယ်။ အခုနောက်ပိုင်း ကြော်ငြာ sms တွေ သိပ်မရတော့ပါလားလို့ ကြည့်နေတာ sms spam လုပ်ရင် တရားစွဲလို့ရတဲ့ ဥပဒေ ထုတ်တော့မှာမို့ကိုး။ မဟုတ်ရင် တစ်နေ့ တစ်နေ့ ဖုန်းနံပါတ် ဒေတာတွေကို တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ရောင်းပြီး ကြော်ငြာတွေပို့နေလို့ သိပ်စိတ်ရှုပ်ရတယ်။ Academi Fantasia, Malaysian Idol, Singapore Idol စတဲ့ တီဗီရှိုးတွေ sms ကနေ ရင်းဂစ် သိန်းပေါင်းများစွာ အမြတ်ရသွားတာ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ နားလည်သွားခဲ့တယ်။ ကိုယ်ကသာ sms ပို့ဖို့ ဆယ်ပြား၊ ပြားနှစ်ဆယ်လောက်ကို နှမြောနေတာ။ သူတို့ နိုင်ငံသားတွေက ငါးရာတစ်ထောင်လောက်တော့ အသာလေး ဖြုန်းကြတယ်။

နောက်တစ်ယောက်ကတော့ မလေးရှားက နာမည်ကြီး ကာတွန်းဆရာ ဦးဘီ (အူဘီး) ဘယ်ဟာ အသံထွက် မှန်သလဲ မသိပါ။ အင်တာနက် ထွန်းကားလာတာနဲ့အမျှ ကာတွန်း ထုတ်ဝေသူတွေ ဒေဝါလီခံရလုနီးနီး ဖြစ်နေချိန်မှာ သူဟာ HTML ကို မတောက်တစ်ခေါက် လေ့လာ၊ website တစ်ခုလုပ် ပြီး အင်တာနက်မှာ သူ့ကိုယ်သူ ကြော်ငြာခဲ့ပါတယ်။ SEO (Search Engine Optimization) ကို လေ့လာပြီး သူ့ website hit တက်လာအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။ သူ မထင်မှတ်ထားတာက website ပေါ်တင်လိုက်တဲ့ သူ့ကာတွန်းတွေကို တစ်ခြားနိုင်ငံက လူတွေ သဘောကျပြီး သူ့ကို ကုန်ပစ္စည်းကြော်ငြာအတွက် ကာတွန်းလိုဂိုဆွဲပေးဖို့ အလုပ်အပ်တာကနေ သူ့ရဲ့ အောင်မြင်မှု စပါတယ်။ အဲဒီကနေတဆင့် အခု သူဟာ နိုင်ငံပေါင်းမြောက်မြားစွားကနေ အလုပ်အပ်တာကို လက်ခံရရှိခဲ့တယ်။ တစ်နှစ်အတွင်းမှာ ဘယ်လောက်တောင် ဝင်ငွေကောင်းသွားသလဲဆိုရင် သူ့ရဲ့ဘဏ်စာရင်းဟာ တစ်နေ့မှာ ငွေထုတ်လို့မရတော့တဲ့အထိ ဖြစ်သွားပါသတဲ့။ အမှန်တော့ သူ့ဆီကို အရှေ့အလယ်ပိုင်းဒေသက customer တွေ လွှဲပေးတဲ့ငွေဟာ အတော်များလာတော့ အကြမ်းဖက်လုပ်ငန်းတွေနဲ့ ဆက်နွှယ်နေတယ်ဆိုပြီး ရဲခေါ်စစ်တဲ့အထိ ဖြစ်သွားရတာပါ။ ကာတွန်းဆရာမှန်းသိမှ ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်တယ်တဲ့။ ကျမတို့နိုင်ငံက ကာတွန်းဆရာတွေလည်း အင်တာနက်ကို ကောင်းကောင်းအသုံးချမယ်ဆိုရင် သူ့လိုဘဲ အောင်မြင်နိုင်ပါတယ်။ အဲဒါကြောင့် funding မရနိုင်ရင်လဲ အင်တာနက်ကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် သုံးစွဲခွင့်လေးသာရမယ်ဆိုရင် တိုးတက်နိုင်တဲ့ လမ်းကြောင်းတွေက အများကြီးပါဘဲ။

နောက်ဆုံးတစ်ယောက်ကတော့ Ebay မှာ သူလိုချင်တဲ့ ပစ္စည်းတစ်ချို့ ရှာဝယ်ပြီးနောက် ပစ္စည်းစမ်းရောင်းကြည့်ရာကနေ Ebay မှာ အချိန်ပြည့် ဈေးရောင်းတဲ့ အလုပ်ကို လုပ်နေတဲ့ consultant တစ်ယောက်ပါ။ သူကတော့ ယူကေ ဈေးကွက်ကို အဓိကထားပြီး ရောင်းလို့ရသမျှ အကုန်ရောင်းပါတယ်။ မလေးရှား လမ်းဘေးဈေးဆိုင်တွေမှာ စိတ်ဝင်စားမယ်လို့ထင်ရတဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုဝယ် ပြီး Ebay မှာတင်ပါတယ်။ တစ်ခါတစ်လေ တွယ်ချိတ်တောင် ဝယ်တဲ့သူ ရှိပါသတဲ့။ သူပြောသလိုဆို ကျမတို့ မြန်မာပြည်မှာ ရောင်းစရာပစ္စည်း အများကြီး ရှိတယ်နော်။ ကျောက်မျက်တို့၊ ကျောက်ပန်းချီ၊ ရှေးဟောင်းငွေစက္ကူ၊ စတာတွေကို Ebay ကနေ ရောင်းရင်လည်း မဆိုးဘူးလားလို့။ ဥပဒေနဲ့ မလွတ်ကင်းဘူးဆိုပြီးများ လာမလားမသိ။ မလွတ်ကင်းတာက နောက်မှ။ စာတိုက်ကြီးနဲ့ ပြဿနာတက်မှာက အရင်။ Paypal တို့ credit card တို့ကတော့ ထားပါ။ သူငယ်ချင်း မိတ်ဆွေတွေရဲ့ အကူအညီ ယူလို့ ရသေးတယ်။ Ebay နဲ့ ကောင်းကောင်းစီးပွါးရေး လုပ်ချင်ရင် ယုံကြည်စိတ်ချရပြီး ဈေးနှုန်းချိုသာတဲ့ စာတိုက်က ပထမဘဲ။ မဖြစ်သေးပါဘူး။ မြန်မာပြည်ပြန်ပြီး Ebay ကနေ ဈေးရောင်းစားမယ့် အကြံအစည်ကိုလည်း လောလောဆယ် ခဏဖျက်လိုက်တာ ကောင်းပါတယ်။

စာလည်းတော်တော်ရှည်သွားပြီမို့ ဒီမှာဘဲ ရပ်လိုက်ပါ့မယ်။ conference က အရမ်းကို စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းပေမယ့် ကျမရဲ့ စာအရေးအသားအားနည်းသေးတာကြောင့် ပြန်ပြီးဝေမျှချင်တာတွေ ထင်သလောက် ခရီးမရောက်ဘူး ဖြစ်သွားတယ်။ ကိုယ်တိုင်နားထောင်ခဲ့ရတဲ့ success stories တွေဆိုတော့ ကျမအတွက်တော့ တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ အတွေ့အကြုံတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။

E = MC2

အခု ရေးမှာ အိုင်းစတိုင်းအကြောင်း မဟုတ်သလို Mariah Carey ရဲ့ သီချင်းအကြောင်းလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ မနေ့က တက်ခဲ့တဲ့ conference ရဲ့ theme လေးပါ။

Entrepreneurship = Marketing + creativity + commerce

ဘယ်သူစဉ်းစားလိုက်လို့ ထွက်လာသလဲ မသိပေမယ့် theme လေးကို တော်တော် သဘောကျမိတယ်။ တက်ဖူးသမျှ conference တွေထဲမှာ စိတ်ဝင်စားစရာ အကောင်းဆုံးပါဘဲ။ session အားလုံးရဲ့ speaker တွေ အားလုံးဟာ တက်ရောက်လာတဲ့သူတွေကို တစ်စက်မှ အိပ်ငိုက်ဖို့ အချိန် မရှိလိုက်အောင် ဆွဲဆောင်သွားနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ (အစားအသောက်တွေ ကောင်းတာလည်း ပါတယ်။ :-P )

မေလမှာ တက်ဖြစ်ခဲ့တဲ့ conference က academic ပိုင်း ပိုကျပြီး ဒီ conference ကတော့ လုပ်ငန်းရှင်တွေ အတွက်မို့ စီးပွါးရေး ပိုဆန်တယ်။ ပြောသွားတဲ့ speaker တွေ အားလုံးကလည်း အောင်မြင်တဲ့ စီးပွါးရေးလုပ်ငန်းရှင်တွေမို့ လေးစားအားကျ အတုယူဖို့ ကောင်းပါတယ်။ ကျမတော့ စီးပွါးရေးတွေ ဘာတွေလုပ်တာ ဝါသနာ မပါဘူး။ လူတွေနဲ့ စကားအများကြီးပြောရမယ့် အလုပ်နဲ့ သိပ်မကို်က်ဘူးဆိုတာကို ကိုယ့်ကိုယ်လည်းသိတယ်။ မထင်မှတ်ထားဘဲ အလကားတက်ရလို့ ဒီ conference လေးကို တက်ဖြစ်သွားတာပါ။ သူတို့ ပြောသွားခဲ့တာတွေထဲက မှတ်သားမိသလောက်လေးတွေကို ပြန်ပြီး ရေးရရင်…

မြန်မာလို ပြန်ရရင် “မလေးရှားနိုင်ငံ အမျိုးသမီး လုပ်ငန်းရှင်များအသင်း” က စီစဉ်တဲ့ ဒုတိယအကြိမ်မြောက် နည်းပညာ ကွန်ဖရင့်စ် ပါ။ (တတ်နိုင်သမျှ မြန်မာလို ပြန်ပစ်လိုက်တယ်။ search engine hit တွေ ဖောင်းပွနေမှာစိုးလို့။) ပထမဆုံး ပြောသွားတာကတော့ ICT နည်းပညာကို အသုံးပြုတဲ့ လုပ်ငန်းရှင်တွေ အစိုးရဆီက ဘယ်လို ထောက်ပံ့ကြေးတွေ ရနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပါ။ ကိုယ့်ရဲ့ အိုင်ဒီယာအသစ်ကို အစိုးရကို တင်ပြပြီး သူတို့ လက်ခံနိုင်လောက်အောင် ကောင်းမယ်ဆိုရင် grant အနေနဲ့ မလေးရင်းဂစ် တစ်သိန်း ငါးသောင်း ရမှာပါ။ မလေးရှားမှာ နည်းပညာတိုးတက်ဖို့အတွက် ဘတ်ဂျက် ရင်းဂစ် ၈ဝ ဘီလီယံထဲက ပေးတာပါ။ မလေးရှားနိုင်ငံသားတွေ အတွက်သာ ဖြစ်ပေမယ့် သူတို့နိုင်ငံ တစ်နေ့တစ်ခြား (တစ်ခြားနိုင်ငံတွေနဲ့ စာရင် တိုးတက်မှု နှေးပေမယ့် ဖြေးဖြေးနဲ့ ပုံမှန်) တိုးတက်လာတာကို ကြည့်ပြီး ကိုယ်နိုင်ငံကိုလည်း အဲဒီလို ဖြစ်လာစေချင်တဲ့စိတ်က တစ်ဖွားဖွားပေါ်လာပါတယ်။ Miracle ဆိုတာ ကိုဘဲ ယုံရမလား မသိတော့ဘူး။ ထားပါတော့။ အဲဒီလို ပေးဖို့ အခြေအနေမရှိသေးရင်တောင် နည်းပညာကို အခြေခံတဲ့ စီးပွါးရေးလုပ်ကိုင်ခွင့်တွေကို မပိတ်ပင်ထားသင့်တာတော့ အမှန်ပါဘဲ။ အဓိကကတော့ အင်တာနက် ပေါ့။

နောက်တစ်ယောက်ကတော့ Maintenance ဆော့ဝဲတစ်ခုရေးပြီး ခြောက်နှစ်အတွင်းမှာ နိုင်ငံပေါင်း ၉ဝကျော်ကို ရောင်းချနိုင်ခဲ့တဲ့ လုပ်ငန်းရှင်တစ်ယောက်ပါ။ စက်ရုံ၊ အလုပ်ရုံ၊ အဆောက်အအုံတွေဟာ ဒီအတိုင်းပစ်ထားလို့ မရဘဲ အမြဲထိန်းသိမ်းနေဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ အဲဒါတွေကို manage လုပ်ပေးနိုင်မယ့် ဆော့ဖ်ဝဲတစ်ခုရေးဖို့ ၂၀၀၂ ခုနှစ်မှာ သူအကြံရတယ်။ တစ်ခြား ပရိုဂရမ်မာသုံးလေးယောက်နဲ့ ပေါင်းပြီး တစ်နှစ်လောက် ခရက်ဒစ်ကဒ်အကြွေးတွေ ဝိုင်းနေတဲ့ကြားကနေ ဆော့ဖ်ဝဲတစ်ခု ပြီးအောင် ရေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် မလေးရှားမှာ ဘယ်သူ့ကို သွားရောင်းရမလဲဆိုတာ သူစဉ်းစားလို့ မရခဲ့ဘူး။ သူ့လို ချောင်ကျကျ မြို့စွန်နားလောက်မှာနေတဲ့သူတစ်ယောက်ရေးတဲ့ ဆော့ဖ်ဝဲကို ဝယ်ဖို့ လူတွေက စိတ်မဝင်စားကြဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ web site ပေါ်တင်ပြီး free ပေးလိုက်တယ်။ နှစ်ပါတ်အတွင်းမှာဘဲ ပွါတိုရီကို နဲ့ အမေရိက က လုပ်ငန်းရှင်တစ်ချို့ သူ့ကို ဆက်သွယ်လာခဲ့တယ်။ သူ့တို့ရဲ့ software ကို ကြိုက်တဲ့အကြောင်း၊ နောက်ထပ် feature တွေ ပိုစုံအောင် ထည့်ပေးနိုင်မလားဆိုတဲ့အကြောင်း ကမ်းလှမ်းခဲ့တယ်။ အဲဒီကနေစပြီး ယနေ့ နိုင်ငံပေါင်း ၉ဝကျော်မှာ သူ့ တို့ ဆော့ဖ်ဝဲကို customize လုပ်ပြီး ရောင်းချနိုင်တဲ့အထိ အောင်မြင်မှု ရလာခဲ့တယ်။ အဲဒီတော့ သူ့ကုမ္ပဏီရဲ့ အောင်မြင်မှု လျှို့ဝှက်ချက်က ဘာလဲ? သူပြောသွားတာကတော့ “Give to get.” တဲ့။ အခုမှစတဲ့ လုပ်ငန်းရှင်တစ်ယောက်မှာ အလိုအပ်ဆုံးက စားသုံးသူတွေရဲ့ ယုံကြည်မှုဘဲ။ တစ်ခုခုကို ပေးမှ ကိုယ်လည်း တစ်ခုခု ပြန်ရမယ်ဆိုတာပေါ့။ အကြွေးတွေ ဝိုင်းနေတဲ့ကြားက ဆော့ဖ်ဝဲကို တစ်ယောက်ယောက်အတွက် အသုံးဝင်ပါစေတော့ ဆိုပြီး အလကား ပေးလိုက်တော့ လူတွေက သုံးကြည့်ပြီး စိတ်ကျေနပ်မှု ရလာတဲ့အခါ သူတို့ကို ယုံကြည်မှု ရှိလာပြီး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေမယ့် အလုပ်အပ်တဲ့အထိ တိုးတက်သွားခဲ့တာပါဘဲ။ သူ့ရဲ့ ကြိုးစားမှု၊ အောင်မြင်မှု ကတော့ တကယ်ကို အားကျဖို့ ကောင်းပါတယ်။

နောက်တော့ စင်ကာပူ based ဂူဂယ်လ် က ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်က “Online search engine marketing” အကြောင်းကို ပြောသွားပါတယ်။ ဥပမာအနေနဲ့ သူတို့ရဲ့ Google AdWord ကို သုံးတဲ့ customer တစ်ယောက်က success story ကို ရှင်းပြသွားပါတယ်။ အင်တာနက်ပေါ်မှာ ဓါတ်ပုံရောင်းတဲ့ ကုမ္ပဏီဆိုတော့ သတင်းစာတွေ မဂ္ဂဇင်းတွေမှာ ကြော်ငြာတာထက် ဂူဂယ်လ်မှာ ကြော်ငြာထည့်တာ သူတို့စီးပွါးရေးအတွက် ဘယ်လို အကျိုးအမြတ်ရှိတယ်ဆိုတာတွေ ရှင်းပြသွားတာပါ။ ရနှစ်အတွင်း ဂူဂယ်မှာ Pay-per-click ကြော်ငြာအတွက် ရင်းဂစ် ရသိန်းလောက် သုံးခဲ့တယ်လို့ သိရပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒါဟာ အလွန်အကျိုးရှိသော ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု တစ်ခုပါလို့ ပြောသွားပါတယ်။ ကျမတော့ Google Ad တွေကို ယောင်လို့တောင်မှ မနှိပ်ဘူး။ အရင်တုန်းက adsense ထည့်ထားတဲ့ website ကို တော်တော် မျက်စိနောက်မိတာ အမှန်ဘဲ။ ဒါပေမယ့် သူတို့ ပြောသွားတဲ့ပုံအရဆိုရင် နှိပ်တဲ့သူတွေ မနည်းရှိနေတာသေချာတယ်။ Paypal account ဖွင့်ပြီးရင် စမ်းကြည့်ဦးမှဘဲ။

“ကျွန်တော်တောင် လုပ်နိုင်ရင် သင်တို့လည်း လုပ်နိုင်ရမှာပေါ့” ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်နဲ့ပြောသွားတဲ့သူကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၄နှစ် ၁၉၉၄ခုနှစ်မှာ ကားအက်ဆီးဒင့်ဖြစ်ပြီး ပခုံးအောင်ပိုင်း တစ်ကိုယ်လုံးသေသွားခဲ့ပေမယ့် ဇွဲမလျှော့ဘဲ ကြိုးစားခဲ့လို့ အခု အောင်မြင်တဲ့ လုပ်ငန်းရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်နေတဲ့သူပါ။ ခေါင်းကလွဲရင် တစ်ကိုယ်လုံး လှုပ်လို့ မရတော့ပေမယ့် voice recognition software ရဲ့ အကူအညီနဲ့ ကွန်ပျူတာကို ကျွမ်းကျင်စွာ သုံးတတ်ရုံသာမက web developer တစ်ယောက် ဖြစ်လာအောင် ကြိုးစားခဲ့တယ်။ Voice Recognition software ကို ကြားဖူးနေပေမယ့် တစ်ကယ် အသုံးချပုံကို အဲဒီနေ့ကမှ အသေအချာ တွေ့ဖူးတာပါ။ (Stephen Hawkin ဆိုရင် တစ်ကိုယ်လုံးသေတဲ့အပြင် စကားတောင် ကောင်းကောင်းမပြောနိုင်တော့ပေမယ့် လူအနည်းငယ်သာ နားလည်တဲ့ အိုင်းစတိုင်းရဲ့ သီအိုရီကို ရှင်းပြသွားနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါကတော့ exceptional case ပါ။ off-topic … ရေးရင်းနဲ့ သတိရသွားလို့။) အခု မလေးရှားနိုင်ငံ ဒုက္ခိတများ စောင့်ရှောက်ရေးအသင်းမှာ ဥက္ကဌ လုပ်နေပြီး သူ့စီးပွါးရေးကိုလည်း ဆက်လက်လုပ်ကိုင်နေပါသတဲ့။ သူပြောချင်တဲ့ အဓိကအချက်ကတော့

“နည်းပညာဟာ သူ့လို ဒုက္ခိတ တစ်ယောက်ကို ဘယ်လို မျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့ ဆက်လက် ရှင်သန်စေဖို့ အားအင်တွေ ပေးနိုင်ခဲ့တယ်”

ဆိုတာပါဘဲ။ သူ အက်ဆီးဒင့် ဖြစ်သွားတဲ့ ၁၉၉၄ ခုနှစ်ဆိုတာ အင်တာနက် မပြောနဲ့ ကွန်ပျူတာတောင် လူတိုင်း မြင်ဖူးတဲ့ ခေတ် မဟုတ်သေးပါဘူး။ “ဘယ်အလုပ်မဆို အစပိုင်းတော့ ခက်ခဲတာဘဲ” လို့ပြောသွားခဲ့ပါတယ်။ ဒုက္ခိတ တစ်ယောက် ဖြစ်သွားပေမယ့် ဇွဲမလျှော့ဘဲ ကြိုးစားတဲ့ သူ့ရဲ့စိတ်ဓါတ်ကို အရမ်း လေးစားမိတယ်။

လက်တော်တော်ညောင်းသွားပြီ။ ဖတ်တဲ့သူလဲ ပျင်းလာလောက်ပြီ။ နောက်နေ့မှ ဒုတိယပိုင်း ဆက်ပါမယ်။

တစ်ကျောင်း တစ်ဂါထာ

အရင်အပါတ်က သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ Al-Rawsha Restaurant မှာဘူဖေး သွားစားဖြစ်တယ်။ လက်ဘနွန် အစားအသောက်တွေ ရောင်းတဲ့ ဆိုင်တစ်ဆိုင်ပေါ့။ ကျောင်းက သူငယ်ချင်းအများစုက အာရပ်တွေ များတော့ သူတို့တွေနဲ့ အပြင်ထွက်စားဖြစ်တိုင်း အာရပ် စားသောက်ဆိုင်ရွေးကြတာ များတယ်။ တစ်နေ့တစ်နေ့ အလုပ်သွားလိုက် အိမ်ပြန်လိုက်နဲ့ဘဲ အချိန်ကုန်နေတော့ ဒီလို တစ်ခါတစ်လေ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ တွေ့ရတာလည်း တော်တော်တော့ ပျော်စရာကောင်းပါတယ်။ မတွေ့ကြတာလည်း ကြာပြီဆိုတော့ ကိုယ့်အကြောင်း သူ့အကြောင်း အလုပ်အကြောင်းတွေ ပြောကြနဲ့ ည ဆယ်နာရီလောက်မှ အိမ်ပြန်ရောက်တယ်။

ဒါပေမယ့် ဘူဖေး စားရတာကို ကျမ သိပ်မကြိုက်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဘူဖေးက တော်တော် စားနိုင်တဲ့သူတွေ အတွက်မှ တန်တာလေ။ ကျမလိုမျိုး မက်ဒေါ်နယ်လ် တစ် set တောင် မနည်းကုန်အောင် စားရတဲ့ လူမျိုးအတွက်တော့ မတန်ဘူး။ သူငယ်ချင်းတွေ အတင်းခေါ်လို့သာ လိုက်စားဖြစ်တာ။ အစားအသောက်တွေကတော့ မဆိုးပါဘူး။ ဘာတွေမှန်း မသိတာ တစ်ခုဘဲ။ တွေ့တာ အကုန်နီးပါး ထည့်ယူလာပြီး နောက်မှ သူတို့ကို ပြန်မေးရတယ်။ dessert ကတော့ အရမ်းကောင်းတယ်။ အချိုတော့ အရမ်းများလွန်းတယ်။ Baqlawa နဲ့ Basboosa တော့ အကြိုက်ဆုံးဘဲ။ နောက်မှ သူ့ website မှာ ပြန်ကြည့်ကြည့်တော့ ပုံမှန် အချိန်တောင် ဒီလောက် ဈေးရှိရင် ကိုယ်စားခဲ့တဲ့ ဘူဖေးက တန်သလိုလိုတော့ ရှိသား။ ဒါကြောင့် လာစားတဲ့သူ ဒီလောက်များတာနေမယ်။ အာရပ် restaurant တွေရဲ့ မပါမဖြစ် ရှိရှာ တွေလည်း ရတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီအတွက် ပိုက်ဆံ သပ်သပ် ထပ်ပေးရတယ်နေမယ်။

ဆိုင်နာမည်ကို စိတ်ဝင်စားလို့ ဘာအဓိပ္ပါယ်လဲလို့ မေးကြည့်တဲ့အခါ Rawsha ဆိုတာ လက်ဘနွန် နိုင်ငံ မြို့တော် Beirut အနီး မြေထဲ ပင်လယ်ထဲက ကျောက်တုံး ရဲ့ နာမည်ကို ယူထားတာပါ။ အဲဒီ ကျောက်တုံးက မီတာ ၆ဝ လောက်မြင့်တဲ့အတွက် အလယ်မှာ သဘောင်္ ဖြတ်လို့ ရအောင် လူတွေက tunnel ပုံစံမျိုး ဖောက်ထားလို့ နာမည်ကြီးတာပါ။ Rawsha Rock လို့ခေါ်သလို Pigeon Rock လို့လဲ ခေါ်ပါတယ်။ အဲဒီ ကျောက်တုံးကို ဘယ်သူ အပေါက်ဖောက်သွားသလဲဆိုတာတော့ သမိုင်းမှတ်တမ်းတွေထဲမှာ မရှိတဲ့အတွက် ဘယ်သူမှ မသိကြပါဘူးတဲ့။

စကားပြောရင်း တီဗီတွေအကြောင်း ရောက်သွားသေးတယ်။ တစ်ခု အံ့ဩမိတာက ရုပ်ရှင် ဇာတ်လမ်းတွဲတွေ အာရှမှာဘဲ အရမ်းကို ခေတ်စားလွန်းတယ် ထင်ထားတာ။ အပိုင်းခြောက်ဆယ်လောက်ရှိတဲ့ ပိုးမင်းသားရဲ့ သိုင်းသိဉာဉ် ဇာတ်လမ်းတွဲကို ရှည်လျားလှပြီ အောက်မေ့တာ။ အာရပ်နိုင်ငံနဲ့ အာဖရိက နိုင်ငံ အချို့ မှာ အပိုင်း ၁၀ဝ ကျော်တဲ့ တူရကီ ဇာတ်လမ်းတွဲတွေ အလွန်အင်မတန် ခေတ်စားသတဲ့။ အခုနောက်ဆုံး ခေတ်အစားဆုံး ဇာတ်လမ်းတွဲက Nor (အလင်းရောင်) ဆိုလားဘာလား။ statistics အရ အဲဒီ ဇာတ်လမ်းတွဲကို ကြည့်တဲ့သူပေါင်း လေးသန်းကျော် ရှိတယ်တဲ့။ အဲဒီဇာတ်လမ်းထဲက မင်းသားနဲ့ မင်းသမီးကြောင့် လင်မယားကွဲတဲ့ အဖြစ်တွေဟာလဲ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိပါတယ်တဲ့။ မိန်းမက ဇာတ်လမ်းတွဲထဲက မင်းသားရဲ့ပုံကို ဖုန်းဘက်ဂရောင်း အဖြစ်ထားလို့ ကွဲတဲ့ case ကလည်း ပါသေး။ မြန်မာပြည်မှာတုန်းကတော့ ကိုးရီးယား ဇာတ်လမ်းတွဲတွေကြောင့် လင်မယား ရန်ဖြစ်တာတော့ ကြားဖူးပါတယ်။ လင်မယား ကွဲကြတယ် ဆိုတာတော့ မကြားမိသလိုဘဲ။ သူတို့နိုင်ငံတွေလည်း တစ်ကျောင်းတစ်ဂါထာပါဘဲ။

Restaurant website - http://www.al-rawsha.com/Default.asp
Photo Credit: http://www.zohry.com/galleries/countries/lebanon/photo01.htm

That very day

Once-in-a-life-time event, most people term the convocation so. I do agree. We may pursue our studies and may be attending many other convocation ceremonies, but, the undergraduate chapter will always be the most joyful and memorable.

After a long awaiting, I can call myself a graduate now! Queuing outside before procession into the great hall, the sound of Malaysia’s national anthem ‘Negaraku’ followed by IIUM song “leading the way”, sitting among the class of 2008, waiting for my turn to receive the scroll, these are indeed great feelings of attending a convocation.

Excitement and nervousness were dominating my mind alternatively since morning. Can I make it? What if I can’t? As some of you might know, I’m no fan of public speaking. “You are too soft-spoken”, a usual comment I get from people around me. I’m not the best amongst all but trust was placed upon me to represent the class as a valedictorian. I knew i have to try my best to project myself well in front of my parents, fellow classmates, fellow graduates and special guests of the great event. Those were my anxieties on the morning of 24th Aug, 2008. Anyway, at last, the stage is not that frightening anymore.

I can not claim all the credits for the achievements. Four years in IIUM hasn’t been easy, and it would’ve been harder without the committed lecturers, friendly classmates, dearest friends and cheerful hostel-mates.

To all my dedicated lecturers from KICT, from Department of General Studies and KENMS, (not to left out the co-cu trainers and SPICE), thanks for nurturing us with not only knowledge and skills but also with life experiences.

To all my fellow graduates and classmates from KICT, it has been a great pleasure to get to know all of you and has the opportunity to study under one roof. I know I’m quite hard to deal with but my days at KICT have been enlightened with all your friendly faces. I value each moments with all of you.

To my ex-roommates, with you all around, I was always filled with home-like feeling in 4 years hostel-life. Still remember all unforgettable memories like you all trying so hard to teach me Bahasa Melayu, cooking together during holidays, watching Korean-dramas overnight, going for shopping till we dropped, etc etc.

To Myanmar students community (current & ex-), studying in a country without even a single relative around, you all have been my dearest relatives.

All in all, it’s blessings from the Almighty God and support from my dearest family. Still a lot more to say, will continue later when I get back in the mood. Now, just let me end with quoting the Bahasa Melayu part of the speech, (translated by my friend & ex-roommate)

Teristimewa buat para hadirin yang hadir pada hari ini, ibubapa, sanak saudara, serta sahabat handai yang tidak jemu memberi sokongan serta dorongan sepanjang kami berada di taman ilmu dan budi ini, Kehadiran kalian menjadi saksi kepada kejayaan kami. Kejayaan kami, sebernarnya kejayaan anda juga.

Akhir kata, sekalung taniah dan selamat maju jaya kepada semua graduan sesi 2008 (dua ribu lapan).

Photo credit: Bernama (but they reported as Thinzar dari Vietnam. Do I resemble Vietnamese so much or the two countries sounds so similar?)

A good news and a bad news

သတင်းကောင်းတစ်ခုနဲ့ သတင်းဆိုး တစ်ခုရှိတယ်၊ ဘယ်ဟာ အရင် ကြားချင်လဲ ဆိုတာမျိုးကို အများအားဖြင့်တော့ ဟာသစာအုပ်တွေထဲမှာ ပါလေ့ရှိတာ ဖတ်ဖူးမှာပေါ့။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဖတ်မိရင် ပြုံးစရာလေးတွေပါ။ ကိုယ်တိုင် တကယ် ကြုံတွေ့ရမှ ဟာသ လုပ်စရာ မဟုတ်ဘူး ဆို တာ သိတော့တယ်။ အရင် အပါတ်က အဲဒီလို ပြောလို့ရတဲ့ အဖြစ်အပျက် နှစ်ခုကို တစ်ရက်တည်း ကြုံလိုက်ရတယ်။ ဘာတွေလဲဆိုတာတော့ အတိအကျ မရေးတော့ပါဘူး။ bad news လို့ပြောလို့ရတဲ့တစ်ခုကို အရင်ကြုံရတာပေါ့။ ဘယ်လောက်တောင် ဆိုးသလဲဆိုရင် ကိုယ့်မှာ ထိုင်မရ ထမရဖြစ်ပြီး ရှေ့ဘာဆက်လုပ်မလဲဆိုတာ စဉ်းစားလို့မရနိုင်အောင် စိတ်ညစ်သွားစေခဲ့တဲ့ သတင်းတစ်ခုက မနက်စောစော အိပ်ရာနိုးတာနဲ့ ဖုန်းထဲမှာ message အနေနဲ့ ရောက်နေတယ်။ အဲဒီပြဿနာတစ်ခုကို ဖြေရှင်းဖို့ တစ်နေကုန်လုံး ဟိုရုံးသွား ဒီရုံးသွား ဟိုလူနဲ့တွေ့ရ ဒီလူနဲ့တွေ့ရ ဟိုလူ့မေး ဒီလူ့မေးနဲ့ လူလဲ တော်တော် အားအင် ကုန်ခမ်းနေပြီ။ အရပ်ကူပါ လူဝိုင်းပါ ဖြစ်နေတာပေါ့။

အဲဒီကိစ္စနဲ့ ပြေးရင်းလွှားရင်း ဆရာတစ်ယောက်နဲ့တွေ့တယ်။ သူက သတင်းကောင်းတစ်ခု ပြောရဦးမယ်ဆိုပြီး ပြောရော။ သာမန်အချိန်မှာ ကြားလိုက်ရင် ဆွေ့ဆွေ့ခုန်မတတ် ဝမ်းသာရမယ့် မျှော်လင့်မထားတဲ့ သတင်းမျိုး ဖြစ်နေပေမယ့် ကိုယ့်မှာလည်း ကိုယ့်ဒုက္ခနဲ့ကိုယ်ဆိုတော့ ဝမ်းသာရမှာလား ဝမ်းနည်းရမှာလား မိသိန်းကြည် ဖြစ်နေတယ်။ ဆရာကတောင် နည်းနည်း အံ့ဩနေသေးတယ်။ ဘယ်နှယ့် ဝမ်းမသာနိုင် ဖြစ်နေရသလဲပေါ့။ ကိုယ့်မှာလည်း ဘီလူး သံပုရာသီး စားထားတဲ့ရုပ် ဖြစ်နေတာကိုး။ ငိုရမလို ရယ်ရမလို။ အဖေ အမေတို့ကို ဖုန်းဆက်တော့လည်း ပြောစရာရှိတယ်ပေါ့။ ဒါပေမယ့် one good news and one bad news ပေါ့။ ပုံပြင်တွေထဲကလို ဘယ်တစ်ခု အရင် သိချင်လဲဆိုတော့ မမေးမိလိုက်ဘူး။ ထုံးစံအတိုင်း ညည်းချင်းကနေဘဲ စလိုက်တယ်။ နှစ်ရက်လောက် နေတော့ ပြဿနာတွေ အားလုံးပြီးသွားမှ သာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့တယ်။ good news ကလည်း အဲဒီအချိန်မှ သေချာ စဉ်းစားပြီး ဝမ်းသာနိုင်တော့တယ်။ ထခုန်ဖို့တော့ feel လည်း မလာတော့ဘူး။ ပြောမယုံ ကြုံဖူးမှသိဆိုတာ ဒါမျိုးဘဲနေမှာ။

100th post အမှတ်တရ

မြန်မာဘလော့ဂ်ဂါ တော်တော်များများ ပို့စ်တစ်ရာမြောက်အတွက် အမှတ်တရပို့စ် တင်လေ့ ရှိကြတယ်။ အစတုန်းကတော့ သိပ်နားမလည်ခဲ့ဘူး။ အခုမှ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ နည်းနည်း သဘောပေါက်လာတယ်။ ပို့စ် တစ်ရာပြည့်အောင် ရေးဖို့ဆိုတာ တကယ်မလွယ်တဲ့ ကိစ္စဘဲ။ ကျမဘလော့ဂ်စရေးဖြစ်ခဲ့တာ အခုဆိုရင် တစ်နှစ်ကျော်ခဲ့ပြီ။ ပို့စ်တစ်ခုတစ်ခုအတွက် အချိန်ပေးရတဲ့အပြင် ရေးဖို့ အကြောင်းအရာကလည်း အကြောင်းတိုက်ဆိုင်မှ ရေးဖြစ်တယ်။ ဒိုင်ယာရီ သဘောမျိုး ရေးဖို့လည်း စိတ်ကူးမရှိတော့ တစ်နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်ပျက်တာကိုလည်း မှတ်တမ်း မတင်ဖြစ်ခဲ့ဘူး။ တစ်ခါတစ်လေ အမှတ်တရလေးတွေတော့ ရေးဖြစ်တယ်။ တစ်နှစ်ခွဲ အတွင်းမှာမှ ပို့စ်တစ်ရာဆိုတော့ ရေးတဲ့နှုန်းကိုတော့ မချီးကျူးနဲ့ပေါ့နော်။ :-)

၂၀၀၆ ခုနှစ်လောက်မှာ မြန်မာ ဘလော့ဂ်တွေ တော်တော်များများ ရှိလာတော့ စွဲစွဲ မြဲမြဲ ဖတ်ခဲ့တယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ ကိုယ်တိုင် ရေးကြည့်ချင်စိတ်ဖြစ်လာလို့ စရေးဖြစ်ခဲ့တယ်။ အစပိုင်း မြန်မာစာ ကောင်းကောင်းမရိုက်တတ်သေးတော့ ပို့စ်တိုတို တစ်ပုဒ်ကို နှစ်နာရီလောက် ထိုင်ပြီး ရိုက်ခဲ့ရတယ်။ လိုအပ်တဲ့ နည်းပညာ အကူအညီတွေကိုလည်း ကိုယ့်အရှေ့က ဘလော့ဂ်ဂါတွေက သေချာ ရေးပြထားတာတွေရှိတာ့ သိပ်အခက်အခဲ မရှိခဲ့ဘူး။ ဘလော့ဂ်ဂါဖိုရမ်ဝင်ပြီး သူငယ်ချင်းတော်တော်များများ ရခဲ့တယ်။ ဘလော့ဂ်စရေးပြီး ခြောက်လလောက် ကြာတဲ့အထိ ကိုယ့်ဘလော့ဂ်ကို ဖတ်တဲ့သူတွေ အားလုံးဟာ ကိုယ်နဲ့ အပြင်မှာ လုံးဝမသိတဲ့ သူတွေချည်းဘဲ။ သူငယ်ချင်းတွေ သိသွားရင် ကိုယ့်ကို ဝေဖန်တာ ကဲ့ရဲ့တာ မခံချင်လို့ မပြောပြဖြစ်ခဲ့တာ။ ကိုယ့်ဘလော့ဂ်က တစ်ခြား ဘလော့ဂ်တစ်ချို့နဲ့ link ထားတော့ ရှာတွေ့သွားကြတာဘဲ။ ဒါပေမယ့် သူငယ်ချင်းတွေက ကိုယ့်ကို မလှောင်တဲ့ အပြင် အားပေးခဲ့ကြတော့ ဆက်ရေးဖြစ်ခဲ့တယ်။ (မဆိုးပါဘူး တဲ့။ ;-)) ကျမက လူချစ်လူခင်များသလားတော့ မသိဘူး။ ကိုယ့်ကို ကြည့်မရတဲ့သူတွေကတော့ အများသား။ နောက်ပိုင်းတော့ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်လို့ cbox ပါဖြုတ်ပြီး comment moderation ထည့်ခဲ့တယ်။ နာမည် အရင်းနဲ့ ဘလော့ဂ်ရေးမိတော့လည်း ဒီလို မေတ္တာထားတာတွေ ခံရတာပေါ့။ အမှန်က tweetygirl တို့ sweet snow တို့ tgigirl တို့ ဆိုပြီး ပေးခဲ့ရင် ဒီလိုဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ထင်တာဘဲ။ ဒါပေမယ့် ဒီဘလော့ဂ်ကို တစ်နှစ်ကျော်ကျော်ရေးခဲ့ပြီဆိုတော့ ထပ်လည်း မပြောင်းချင်တော့ဘူး။

ကျောင်းပြီးသွားတော့ ကိုယ့်ကျောင်းက သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အဆက်အသွယ်မပြတ်အောင်၊ ပြီးတော့ သူတို့လာဖတ်ရင် လေးထောင့်နဲ့ အဝိုင်းဘဲ မြင်ရတယ်လို့ ပြောကြတော့ တစ်ခါတစ်လေ ကြိုကြားကြိုကြား ရင်းဂလိတ်လို ပို့စ်နည်းနည်း ရေးဖြစ်ခဲ့တယ်။ English blog ဆိုပြီးလည်း မဖွင့်ချင်၊ ရင်းဂလိတ်စာလည်း မမေ့သွားအောင် စိတ်ကူးပေါက်ရင်တော့ နည်းနည်းပါးပါး ရေးဖြစ်ခဲ့တယ်။ သည်းခံပြီး ကျော်ဖတ်လိုက်ပါနော်။ တစ်ခါတစ်လေလည်း IT အကြောင်း ဟိုစပ်စပ် ဒီစပ်စပ် ရေးဖြစ်တယ်။ သိပ်တတ်လို့တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ဖတ်မိတာလေးတွေကို ပြန်ပြီး မျှဝေချင်တာ တစ်ခုတည်းပါ။ တစ်ခါတစ်လေ point-and-shoot နဲ့ လျှောက်ရိုက်ထားတဲ့ ပုံတွေ တင်ချင်ရင်လည်း တင်ဖြစ်တယ်။ အတွေ့အကြုံတွေ တွေးမိတာလေးတွေကိုလည်း ရေးမှတ်ထားဖို့ ဆက်ရေးဖြစ်နေဦးမှာပါ။

blog ရေးတာ အချိန်ကုန် မျက်စိညောင်းပေမယ့် ရလာတဲ့ အကျိုးတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ ကိုယ်နဲ့ဝါသနာတူတဲ့ blogger တွေနဲ့ ခင်မင်ခွင့် ရခဲ့တယ်။ ဘလော့ဂ်စရေးဖြစ်မှ အကြောင်းအရာတစ်ခုကို ရေးချင်ပြီဆိုရင် နည်းနည်းပိုသေချာအောင် လေ့လာတဲ့ အကျင့်တစ်ခု ရခဲ့တယ်။ ကိုယ်မှတ်ထားချင်တဲ့ အကြောင်းအရာလေးတွေကို tags တွေ online bookmark တွေထက်စာရင် ပို့စ်တစ်ခုအဖြစ် ရေးလိုက်ရင် ပိုပြီး မှတ်မိနေတတ်တယ်။ မြန်မာစာရေးတာ နည်းနည်း တိုးတက်လာတယ်။ (ငယ်ငယ်တုန်းကတည်းကသာ ဘလော့ဂ် ရေးခဲ့မယ်ဆိုရင် ဆယ်တန်းစာမေးပွဲမှာ စာစီစာကုံးကို လေးမျက်နှာထက် ပိုရှည်အောင် ရေးဖြစ်ခဲ့မှာဘဲ။) ဒီအတိုင်း လမ်းသွားလမ်းလာရင်တောင် ဘလော့ဂ်အတွက် ကုန်ကြမ်းရှာဖို့ ပါတ်ဝန်းကျင်ကို အရင်ကထက် ပိုပြီး ဂရုစိုက်မိလာတယ်။ နောက်ဆုံးတစ်ခုကတော့ ကောင်းတဲ့အကျင့်လား မကောင်းတဲ့ အကျင့်လား မပြောတတ်တော့ပါဘူး။ အစားမစားခင် ဓါတ်ပုံရိုက်ချင်စိတ် ပေါက်ပေါက်လာတယ်။ အဲဒါ ဘလော့ဂ်ကူးစက်ရောဂါ တစ်မျိုးဘဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ အဆူခံရပေါင်းလည်း မနည်းတော့ဘူး။ :D

တမင်သက်သက်ဖြစ်ဖြစ် လမ်းကြုံလို့ဖြစ်ဖြစ် မျက်စိလည်ပြီးတော့ဘဲဖြစ်ဖြစ် ဘလော့ဂ်ကို ရောက်လာတဲ့သူတွေ၊ feeds ယူပြီး ကနေ ဖတ်တဲ့သူတွေ အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျမရေးတာတွေကို ဖတ်တဲ့သူတွေသာမရှိရင် ကျမလည်း ကိုယ်ဘဲဖတ်ဖို့ ဆက်ရေးဖြစ်ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး။ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်ရင် တော့ ပို့စ်တွေ ဆက်ရေးဖြစ်နေဦးမှာပါ။

တွေ့ရကြုံရ

ဒီတစ်လလုံး အလုပ်တွေ ရှုပ်ပြီး အရှုပ်တွေ လုပ်နေတာနဲ့ ဘလော့ဂ်တောင် update မလုပ်ဖြစ်ဘူး။ ဒီလထဲမှာ conference တစ်ခု သွားတက်ဖြစ်တယ်။ ပြောရရင် ပထမဆုံးအကြိမ် conference တက်ဖူးတာဘဲ။ အထူးအဆန်းတွေရော အမှတ်တရတွေကော ကြုံခဲ့ရတယ်။ အမှန်တော့ ကျမ အကြောက်ဆုံးက presentation ဘဲ။ ကိုယ့်စိတ်နဲ့ကိုယ်ဆို ဘယ်တော့မှ ပိုက်ဆံ အကုန်ခံပြီး conference သွားတက်ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် academic field မှာ လူတွေက ဒါတွေကိုဘဲ လက်ခံတာဆိုတော့လည်း…

လူတွေ အများကြီးနဲ့တော့ တွေ့ဖြစ်ပါတယ်။ အကြိုက်ဆုံးကတော့ အစားအစာဘဲ။ နှစ်ရက်ထဲစားလိုက်တာ နှစ်လလောက် ပြန်ချရမယ့် ကိုလက်စထရောတွေ တက်သွားတယ်။ ဦးနှောက် အရမ်း အလုပ်လုပ်ရင် ဗိုက်ဆာတယ်တဲ့။ :D ကျောင်းစာနဲ့ ခြောက်လလောက် ဝေးပြီး အလုပ်ထဲရောက်နေလို့လား မသိဘူး သူတို့ ဘာတွေ ပြောနေလည်းဆိုတာ မနည်း နားထောင်ယူရတယ်။ အများအားဖြင့် Master တို့ PhD ကျောင်းသားတွေ professor တွေ present လာလုပ်ကြတယ်။ ကိုယ့် paper က undergraduate ပရောဂျက် ဆိုတော့ နည်းနည်းတော့ ကြောက်တာပေါ့။ ဘာမေးခွန်းတွေ တက်လာမလဲဆိုတာဘဲ ရင်တမမနဲ့။ ကိုယ့်အရှေ့က presentation တစ်ခု နှစ်ခု ကြည့်ထားမိတော့ တစ်ချို့က သူများကို မေးခွန်းမေးတာက နည်းနည်း ဘယ်လို shoot down လုပ်ရမလဲဆိုတာ စဉ်းစားနေကြသလိုဘဲ။ ပြီးတော့ conference ထုံးစံက paper တစ်ခုကို တစ်ယောက်ဘဲ present လုပ်ရတယ်ဆိုတာ မသိတော့ ကိုယ်နဲ့ ကိုယ့်သူငယ်ချင်းနဲ့က ထုံးစံအတိုင်း သူ့အပိုင်း ကိုယ့်အပိုင်း ခွဲပြီး ပြင်ဆင်ထားတာ။ ကိုယ့်အလှည့်လည်းရောက်ရော chairperson က တစ်ယောက်ဘဲ present လုပ်လို့ရမယ်ဆိုတော့ လန့်သွားတာဘဲ။ ကိုယ့်အပိုင်းဘဲ ကိုယ်ဖတ်ထားတာလေ။ နောက်တော့လည်း chairperson နဲ့ ဈေးဆစ်ရင်း သူကလည်း သနားပြီး တစ်ယောက်တစ်ဝက် ပေးပြောလိုက်တယ်။ အမြဲတမ်း နည်းနည်းလေးတော့ ကမောက်ကမ ဖြစ်လိုက်ရမှ။ တက်လာတဲ့ မေးခွန်းတွေတော့ ဖြေနိုင်လိုက်လို့တော်သေးတယ်။

ကိုယ့် presentation က ပထမနေ့မို့ တော်သေးတယ်။ မဟုတ်ရင် သူများလုပ်တာကြည့်လေ ကြောက်လေနဲ့ နောက်ဆုံးနေ့သာဆိုရင်တော့ လုပ်ရဲတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ့်အလှည့်ပြီးသွားတာနဲ့ စိတ်ပေါ့သွားပြီး တစ်ခြား presentation တွေကို လိုက်နားထောင်ဖြစ်တယ်။ ကိုယ်ကဘဲ Jack of all trades ဖြစ်နေလို့လား မသိဘူး။ session အားလုံးကို ဟိုစပ်စပ် ဒီစပ်စပ် လှည့်နားထောင်မိတယ်။ Mobile & wireless communications, high performance network and protocol, software engineering and agile development, knowledge-based technologies etcetera etcetera ပေ့ါ။ ဟိုဟာလည်း စိတ်ဝင်စားသလိုလို ဒီဟာလည်း စိတ်ဝင်စားသလိုလိုနဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ဘာကိုမှ ဟုတ်တိပါတ်တိ စိတ်မဝင်စားတာ ခက်နေတယ်။ ဒီပုံအတိုင်းဆို ဘယ်တော့မှ မာစတာ ဆက်ဖြစ်မလဲ မသိဘူး။ ကိုယ် စိတ်ဝင်စားတာကိုဘဲ လုပ်ချင်တယ်။ ဒါပေမယ့် စိတ်မဝင်စားလည်း ဒါကိုလုပ်ဆိုရင်တော့ ပြီးအောင် လုပ်မိမှာဘဲ။ စိတ်လေတယ်။

Conference သုံးခု တစ်နေရာထဲမှာ လုပ်တာဆိုတော့ nanotechnology conf. ကို လာတက်တဲ့ မြန်မာ ဆရာ တစ်ယောက်နဲ့ ဆရာမ တစ်ယောက်ကို tea break မှာ တွေ့တယ်။ မမျိုးချစ် ဆိုတော့ ဘယ်နေရာရောက်ရောက် မြန်မာတွေ့ရင် ဝမ်းသာတာပေါ့။ tea break တွေမှာ မပျင်းရတော့ဘူး။ စကားပြောဖို့ အဖေါ် ရသွားတယ်။ ခင်ဖို့ တော်တော် ကောင်းကြတယ်။

မတွေ့တာကြာတဲ့ တတိယနှစ်တုန်းက ဆရာမတစ်ယောက်နဲ့လည်း တွေ့ခဲ့တယ်။ သူကပြောတယ်။ နောက်ငါးနှစ်မှာ ကိုယ်ဘာဖြစ်ချင်လဲ ဆိုတာ စဉ်းစားပေါ့။ အလုပ်လုပ်တာတော့ လုပ်တာပေါ့။ ဒါပေမယ့် မာစတာ ဆက်တက်ဖို့လည်း စဉ်းစားဦး။ အလုပ်က အခုမှ လုပ်စဆိုတော့ အလုပ်ထဲမှာ ပျော်နေမှာဘဲ။ ဒါပေမယ့် ဒီအလုပ်တွေဟာ နောက် နှစ်နှစ် သုံးနှစ်ပြီးရင် ကိုယ့်အတွက် repetitive work တွေ ဖြစ်သွားပြီ။ အသစ်အသစ် learn လုပ်စရာ သိပ်မရှိတော့ရင် ငြီးငွေ့သွားမှာဘဲ တဲ့။ ဆရာမ ဆိုတော့လည်း academic လိုင်း မဟုတ်ရင် research လိုင်းကို လိုက် ဖို့ အကြံပေးတာပေါ့။ စဉ်းစားစရာတွေ အများကြီး ရလိုက်တယ်။

နှစ်ရက်တိတိ လည်း သွားပြီးရော information overload ဖြစ်သွားတာလားမသိဘူး လူက တော်တော် မူးနောက်သွားတယ်။ တတိယတစ်ရက်တော့ သွားမတက်နိုင်တော့ဘူး။ နောက်ဆုံးတစ်ရက်အတွက် ပေးထားတဲ့ပိုက်ဆံနဲ့ အစားအသောက်ကိုတော့ နှမြောတယ်။ :D တွေ့ရကြုံရတာလေးတွေကတော့ အမှတ်တရပေါ့။

Once upon a Saturday (၂)

အားလုံး ကစားမက်နေတာနဲ့ ဂိမ်းပြီသွားမှဘဲ နေ့လည်စာ လွတ်သွားတာကို သတိရကြတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဆာလောင်ခြင်း ကနေ ငတ်မွတ်ခြင်း stage ကို ရောက်နေကြပြီ။ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က KL က အကောင်းဆုံးဆိုင် ခေါ်သွားမယ်ဆိုတာနဲ့ လိုက်သွားတာ။ Cyberjaya အထိ ရောက်သွားတယ်။ အာရပ်အစားအသောက်တွေ ရောင်းတဲ့ဆိုင်။ ခေါ်သွားတဲ့တစ်ယောက်ကတော့ ဝေးဝေးသွားရကျိုး နပ်စေရမယ်ဆိုပြီးတော့ကို အာမခံထားတာ။ ဆိုင်အပြင်အဆင်ကတော့ ရိုးရိုးလေးပါဘဲ။ အစားအသောက်ကတော့ တကယ်ကောင်းတယ်။ lamb fan တွေဆို အဲဒီဆိုင်မှာ သွားစားသင့်တယ်။ ဆိုင်နာမည်တော့ မေ့နေတယ်။

အဲဒီဆိုင်မှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ မြန်မာတစ်ယောက်နဲ့တောင် စကားပြောဖြစ်ခဲ့သေးတယ်။ သူက ဒီရောက်တာ တစ်နှစ်နီးနီးလောက် ရှိပြီတဲ့။ ရောက်ခါစက မြန်မာစကားကလွဲရင် ဘာမှ မတတ်တော့ တော်တော် အခက်အခဲ ဖြစ်တယ်ပေါ့။ ဆိုင်ရှင်တွေကလည်း အာရပ်လူမျိုးတွေဆိုတော့ ဟုတ်နေတယ်။ ဘာတွေ ပြောပြီး နေကြသလဲတော့မသိ။ အခုတော့ မလေးစကား ကောင်းကောင်းတတ်နေပြီ။ သူကမေးလို့ အစ်မရောက်နေတာ လေးနှစ်လောက်ရှိပြီဆိုတော့ အံ့ဩနေသေးတယ်။ သူက တစ်နှစ်နဲ့တောင် စိတ်ညစ်နေတာတဲ့။ အစ်မက လေးနှစ်ကို ဘယ်လိုနေလဲတဲ့။ ဪ.. ဘယ်နေရာမဆို ကိုယ့်အိမ်လောက်တော့ ဘယ်ကောင်းမလဲနော်။ တော်ရာမှာ နေတတ်သလိုဘဲ နေရတာပေါ့။

အစားအသောက်ငမ်းနေတာနဲ့ ဓါတ်ပုံလေးဘာလေး ရိုက်ခဲ့ဖို့ မေ့သွားတယ်။ side dish ထူးထူးဆန်းဆန်းလေးတွေပါတယ်။ (ကျမအတွက် ထူးဆန်းတာ။) ဘာ “ပဲ” တစ်ခုကို ကြိတ်ပြီး ရလာတဲ့ paste ဆိုလား။ စားလို့ တော်တော်ကောင်းတယ်။ ပြီးတော့ ထမင်းကို ဘာအရွက်တစ်ခုထဲလဲမသိဘူး ထည့်လိပ်ထားတာ။ အဲဒါတော့ သိပ်မကြိုက်ဘူး။ ခရမ်းသီးကို paste လိုမျိုး လုပ်ထားတာတော့ စားလို့တော်တော်ကောင်းတယ်။ ပြီးတော့ ထုံးစံအတိုင်း Arab tea ဆိုပြီးသောက်ကြတယ်။ လက်ဖက်ရည် (အဖန်ရည်) ထဲမှာ သကြားနဲ့ ပူစီနံအရွက်ထည့်ပြီး သောက်ကြတာ။ သူတို့တော့ ဘာကို ကြိုက်သလဲမသိ။ ကျမတော့ ပူစီနံရဲ့ အနံ့ကို ခံစားလို့ကို မရဘူး။ Non-alcoholic beer ဆိုပြီးတော့လည်း ရောင်းသေးတယ်။ စပ်စုချင်တာနဲ့ သူများနားကနေ နည်းနည်းတောင်းမြည်းကြည့်တာ ချဉ်စုပ်စုပ်နဲ့ ဘာအရသာကြီးမှန်းကို မသိဘူး။

အဲ.. ပြီးတော့ ရှိရှာ လို့ခေါ်တဲ့ဟာကြီးတွေလည်း ရှိသေးတယ်။ ဆေးလိပ်သောက်တဲ့ ပိုက်ကြီးတွေ။ အထဲမှာက ရေကို အပူပေးထားတယ်။ အပေါ်မှာ အမွေးနံသာအခဲကို တင်ပြီး အပူပေးတာဘဲ။ ဘာကို ရှူလိုက်ပြီး ဘာအရသာတွေ ရကြသလဲတော့ မသိပါဘူး။ မြင်ရတာနဲ့တောင် လန့်တယ်။ သူတို့ကတော့ အဲဒါကို ရှူရင် စိတ်ငြိမ်တယ်လို့ ဆင်ခြေပေးကြတယ်။ ကြာလာရင် ရီဝေဝေတော့ ဖြစ်လာနိုင်လောက်တာဘဲ။ ကြာရင် ဆေးလိပ်စွဲသလို စွဲသွားသလား မစွဲဘူးလားတော့ ကျမလည်း အသေအချာ မသိဘူး။ တစ်ခုကို ရင်းဂစ် ၁ဝ ဘဲဆိုတော့ ဈေးသိ်ပ်မများဘူး။ စတော်ဘယ်ရီ၊ စပျစ် စတဲ့စတဲ့ ကြိုက်တဲ့ flavor ရတယ်လို့ ပြောတာဘဲ။ အဲဒီ ရှိရှာ အကြောင်း စပ်စုထားတာတွေ ရှိသေးတယ်။ နောက်ပို့စ်တစ်ခု ဖြစ်အောင် ရေးဦးမယ်။ တကယ်ကို ထူးဆန်းထွေလာ သောင်းခြောက်ထောင် တွေ့ခဲ့ရတဲ့ တစ်နေ့ပါဘဲ။

Once upon a Saturday ပြီးတော့ once upon a Sunday မှာ ဘာဖြစ်သွားသလဲဆိုတော့ စနေနေ့မှာ သောင်းကျန်းထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေကို လက်ပြုတ်မတတ် လျှော်လိုက်ရတာပေါ့။

101th day of 2008

April 10, the 101th day of 2008, in fact the 100th day in a year, if 2008 hadn’t been a leap year is … my 0101 0000 0101 0001 0011 0010 0011 0011 years old birthday! (seems i got so obsessed with numbers as I grew older.) The above pokemon is birthday present for me from .... myself!! :-D

Once upon a Saturday (၁)

စနေနေ့တုန်းက သူငယ်ချင်းတွေက paintball သွားကစားမယ်ဆိုပြီး အတင်းခေါ်တာနဲ့ လိုက်သွားဖြစ်တယ်။ အားလုံးက ကျောင်းပြီးကြပြီဆိုတော့ သူတို့နဲ့က ဒီတစ်ခါမှ မတွေ့ရင် နောက်ပြန်တွေ့နိုင်ဖို့ အခွင့်အရေးက သိပ်မရှိတော့ဘူး ဘာညာနဲ့ သုံးခွန်းလောက် ပြောလိုက်တော့လည်း သူတို့နောက် ပါသွားတာဘဲ။ Paintball ဆိုတာ ခုနောက်ပိုင်း ခေတ်စားလာတဲ့ ကစားနည်း တစ်မျိုးပေါ့။ sports စာရင်းထဲတော့ သွင်းထားတယ်ဆိုဘဲ။ (extreme sports ဖြစ်လိမ့်မယ် ထင်တယ်။) အရင် တုန်းက သူများတွေ ကစားနေတာတော့ သွားသွားကြည့်ဖူးတယ်။ ကိုယ် ကိုယ်တိုင် ဝင်ကစားကြည့်ဖို့ကတော့ မျက်ခုံး ခပ်လှုပ်လှုပ်ဘဲ။ အသားနာမှာ ကြောက်လို့။ အခု သွားကစားတယ်ဆိုတော့ မယုံလည်း ပုံပြင်မှတ်ပေါ့နော်။

Paintball ဆိုတာ အမှန်တော့ စစ်တိုက်တမ်း ကစားနည်း တစ်မျိုးပေါ့။ လေသေနတ် အကြီးကြီးတွေထဲမှာ ကျည်ဆံထည့်ပြီး ပစ်ရတာ။ ဒါပေမယ့် အဲဒီ ကျည်ဆံတွေက အရှိန်နဲ့ ပစ်လိုက်လို့ ထိသွားရင် ပေါက်ထွက်သွားပြီး အထဲက အရောင်တွေ ထွက်လာတယ်။ လူကိုထိရင် နာလည်းနာတယ်။ အဝတ်အစားလည်း ပေသွားတယ်။

အဲဒီနေ့က Rimba Harmonis မှာ သွားကစားတာ။ Gombak နဲ့ သိပ်မဝေးဘူး။ KL မှာတော့ paintball field တွေ လေးငါးခု ရှိတယ်လို့တော့ ပြောတာဘဲ။ အရင်က မြေပြန့်ကွင်းပြင်ပေါ်မှာ ကစားကြတာဘဲ တွေ့ဖူးတာ။ အခု ဒီတစ်ခေါက် သူငယ်ချင်း မရွှေချောက ဘယ်ခေါ်သွားသလဲဆိုတော့ ပိုပြီး challenging ဖြစ်အောင်ဆိုပြီး တောလိုမျိုးနေရာမှာ setting လုပ်ထားတဲ့ paintball field ထဲ ခေါ်သွားတယ်။ အောက်က ပုံကိုသာ ရှုပါလော့။ ကွင်းကို မြင်လိုက်တာနဲ့ ပြန်ပြေးရင် ကောင်းမလားလို့ စဉ်းစားမိသေးတယ်။

နောက်တော့လည်း ရောက်မှတော့ ကစားလိုက်ပါမယ်ဆိုပြီး စိတ်ကို ဒုံးဒုံးချပြီး ဝင်ပါဖြစ်သွားတာ။ သွားတာ အားလုံးပေါင်း ရှစ်ယောက်ဆိုတော့ လေးယောက်တစ်ဖွဲ့။ ပွဲမစခင် ကွင်းတာဝန်ခံက rules တွေကို ရှင်းပြတယ်။ သေနတ်ကို ဘယ်လို ကိုင်ရမယ်၊ မောင်းက ဘယ်လိုတင်တယ်၊ ဘာညာဘာညာပေါ့။ safety အတွက်ကတော့ face mask ကို မချွတ်နဲ့၊ တစ်ခြားနေရာထိရင် ဘာမှ မဖြစ်နိုင်ပေမယ့် ဦးခေါင်းတစ်ဝိုက်ကတော့ အန္တရာယ်ရှိတယ်.. ရန်သူက ကိုယ်နဲ့ တစ်မီတာဝန်းကျင်လောက်ဘဲ ကွာရင် မပစ်နဲ့.. surrender သာ လုပ်ခိုင်းလိုက်တဲ့၊ မဟုတ်ရင် အဲဒီလောက် အကွာအဝေးမှာ ပစ်ထည့်လိုက်ရင်တော့ တော်တော် အီစလံ ဝေသွားမှာ သေချာတယ်။ လေသေနတ်အားကလည်း တော်တော် ပြင်းတာကိုး။ သူပြောတာတော့ CO2 gas ထည့်ထားတယ် ဆိုလား။ သေချာတော့ မမှတ်မိတော့ဘူး။ ကိုယ့်ကို ထိရင် သေတယ်ပေါ့။ ဒါပေမယ့် တစ်ကယ် ပြိုင်ပွဲ လုပ်နေတာ မဟုတ်တဲ့အတွက် ကျည်ဆံထိသွားလို့ရှိရင် ထွက်စရာ မလိုဘဲ ကိုယ့်အိမ်ကို ပြန်သွားပြီး အသက်ကို ပြန်ပြီး recharge လုပ်လို့ရတယ်။ ပြီးရင် အရှေ့တက်ပြီး ဆက်ပစ်ပေါ့။ ရန်သူဘက်အခြမ်းကို ရောက်လို့ သူတို့ အလံကို ရပြီဆိုရင် နိုင်တာပေါ့။

package က ကျည်ဆံ ၁၀၀ဝ ပါတော့ နှစ်ပွဲကစားလိုက်ရတယ်။ ကွင်းက တောင်စောင်းကြီးလို ဖြစ်နေတာ။ ပထမ တစ်ပွဲမှာ အောက်ဘက်က အခြမ်းမှာ ကျတယ်။ အစက ကြောက်နေတော့ ကိုယ့်ရဲ့ အိမ်ထဲကနေ မထွက်ရဲဘူး ဖြစ်နေတယ်။ အခြားလူတွေတော့ တက်သွားကြပြီ။ သူများ ပစ်နေတာတွေကြည့်ရင်းနဲ့မှ နည်းနည်း feel ဝင်သွားတယ်။ ဒါနဲ့ ဘာဖြစ်ဖြစ်ဆိုပြီး ရှေ့တက်ပြီး ချတာဘဲ။ ကျည်ဆံတွေကို မနည်း ရှောင်ပြီး ရန်သူဘက်က တစ်ယောက်ကိုတော့ သတ်လိုက်နိုင်တယ်။ ဒီလိုနဲ့ဘဲ ပထမတစ်ပွဲမှာတော့ ကိုယ့်အဖွဲ့က အလံရလိုက်ပြီး နိုင်သွားတယ်။ ကျည်ဆံ တစ်ချက်မှ မထိဘဲ ပြီးသွားတာပေါ့။ ဘယ်ထိမလဲ၊ နေရာကမှ မရွေ့တာ။ :-D ပထမ တစ်ပွဲပြီးမှဘဲ နည်းနည်း အရှိန်ရသွားတယ်။ ဒုတိယ တစ်ပွဲကြတော့ အပေါ်ဘက်ခြမ်းကျတယ်။ အောက်မှာနေတုန်းက သိပ်ကြောက်ဖို့ မကောင်းဘူး။ အပေါ်ရောက်တော့ တော်တော် ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်။ ဒါကြောင့် ရှေ့မတက်ရဲဘူးလို့ (အမှန်က မဆင်းရဲတာလို့) ပြောတော့ သူတို့က ယုံယုံ ကြည်ကြည်နဲ့ sniper လုပ်ဖို့ ခန့်အပ်လိုက်တယ်။ ကင်းစောင့်ပေါ့။ လွယ်မယ်လို့ ထင်ထားတာ ရောက်တာနဲ့ တက်တက်စင်အောင် လွဲတာဘဲ။

ကင်းစောင့်ဆိုတော့ အားလုံးထက်နည်းနည်းမြင့်တဲ့နေရာကို ရောက်သွားတော့ အားလုံးမြင်ရတဲ့ နေရာ ဖြစ်သွားတာပေါ့။ အားလုံးက ကိုယ့်ကို ကောင်းကောင်းမြင်နေရတော့ မဲပြီး ပစ်ကြတာ။ ဒီနေရာမှာ မနေချင်ဘူးလို့လဲ ပြောလို့ မရတော့ဘူး။ အဖွဲ့ထဲကသူတွေက အားလုံး ရှေ့တက်သွားကြပြီ။ အစပိုင်းကတော့ ရှောင်နေပါသေးတယ်။ ရန်သူဘက်က လုံးဝ အရှေ့တက်လာမှဘဲ ပြန်ပစ်မယ်ပေါ့။ နောက်တော့ သူတို့က ကိုယ့်ကိုကိုယ် ရမ်ဘိုများ မှတ်နေကြသလားမသိ။ မရပ်မနား တရစပ် ဒက်ဒက်ဒက်နဲ့ပစ်တော့ စိတ်ပေါက်ပေါက်နဲ့ လူရိပ်မြင်ရင် အကုန်လိုက်ပစ် ပစ်လိုက်တယ်။ အေးရော.. လက်ဖြောင့်လား မဖြောင့်လားတော့ မသိဘူး။ ပစ်ရတာတော့ ရေလည် အရသာ ရှိတယ်။ ကြားထဲမှာ ကျည်ဆံတစ်လုံးက ခေါင်းကို လာမှန်သေးတယ်။ မကွဲသွားတော့ နည်းနည်းလေး နာသွားတာပေါ့။ သံတုံးကြီးနဲ့ ပစ်လိုက်သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျည်ဆံ ကွဲသွားရင်လဲ တစ်ခေါင်းလုံး ဝါထိန်သွားမှာ သေချာတယ်။

တစ်ယောက်ကို ကျည်ဆံ တစ်ရာကျော်ဆိုတော့ တော်တော်ကြာကြာ ကစားလိုက်ရတာပေါ့။ တစ်ခြားဘက်က လုံးဝ defensive ကစားနေတော့ ကိုယ့်အဖွဲ့က အရင် ကျည်ဆံ ကုန်သွားတယ်။ အဲဒါနဲ့ ပွဲပြီးခါနီးလောက်မှ ဘယ်ကမာ္ဘက ပျံလာတဲ့ကျည်ဆံ တစ်လုံးလဲ မသိ ဗိုက်နားတည့်တည့်ကို မှန်သွားတာ။ ဟူးဟူး… တကယ့်ကျည်ဆံဆိုရင်တော့ ပွဲချင်းပြီးဘဲ။ ဒီကျည်ဆံပျော့ပျော့နဲ့တောင် ဒီနေ့ထိ နာနေသေးတယ်။ ကိုယ်ကတောင် တော်သေးတယ် ပြောရမယ်။ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆို လက်ကို ထိသွားတာ။ အပြန် ကားတောင် မမောင်းနိုင်ဘူး ဖြစ်သွားတယ်။ ပိုက်ဆံအကုန်ခံပြီး ကိုယ့်အသားကိုယ် နာအောင် သွားလုပ်သလို ဖြစ်မှန်းမသိ ဖြစ်နေတယ်။ ဒါပေမယ့် အားလုံး ပျော်ခဲ့ကြပါတယ်။

နောက်ထပ် ကစားချင်သေးလားလို့ မေးရင်တော့ မပြောတတ်ဘူး။ မိန်းကလေးတွေနဲ့တော့ သိပ် ကီးကိုက်တဲ့ ကစားနည်း မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောလို့ရတယ်။ ပစ်ရတာကိုတော့ ကြိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် ကျည်ဆံမှန်ရင်က နန်းမတော် မယ်နုတွေဆိုတော့ နည်းနည်းပိုနာတာပေါ့။ ဗိုက်ကို တစ်ချက်ထိထားတာ အခုထိ နာနေတုန်း။ ကိုယ်တောချောတွေကတော့ တကယ် စစ်တိုက်ရနေသလို ကွင်းထဲမှာ လေးငါးပြန်လောက် ဂျွမ်းပစ်ပြီး ကစားရတော့ ကြိုက်တော့မပေါ့။

Once upon a Saturday ပထမပို်င်း ဤတွင် ပြီးဧ။်။ နောက်နေ့မှ ဒုတိယပိုင်းကို ဆက်တော့မယ်။

8 random facts about myself

Saya detag oleh Hazrina to write about this topic. Also being tagged by Nurul about half a year ago. Feels like writing it only now.

1. I used to be the most talkative girl in class (till grade 7). I know some of my friends will doubt about this. =)

2. Saya tahu sikit Bahasa Melayu tapi tak pandai sangat la. Mula mula, saya takut orang kerna gelap bila saya cakap Bahasa Melayu, now some people even think I’m Malaysian. Credits go to my previous roommates who tried so hard to teach me.

3. At first, I’ve chosen to study IT just because of I was afraid to join Medic. The interest grew later. Now I’m lovin’it. (planning to had McDonalds for lunch. =D)

5. During undergraduate, I (usually with Nuha) loved to stay up to finish the whole Korean dramas almost every weekend. Don’t have any doubt for it! Can it be termed as a hobby?

6. During primary school, my handwriting was ranked as one of the worst in class. I have been scolded by almost every teacher for it (until grade 6). It’s not that I have a nice handwriting now, but compare to what is before, it brought surprises to my primary school teachers when they see my high school notes.

7. Just finished Bachelor of Computer Science few months ago.

8. Can I just write 7 facts? I don’t have a very good memory on remembering things. Owh, this is another fact, I have a problem in remembering people’s faces and names easily. It takes some time. (and I just remembered that I skipped #4)

လောကကြီးက ဒီလိုဘဲ

ဒီနေ့ မဟုတ်ရင် မနက်ဖြန်၊ မနက်ဖြန် မဟုတ်ရင် နောက်တစ်နေ့.. ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း တစ်နေ့နေ့ တစ်ယောက်ယောက်က လာပြောလိမ့်မည်ဆိုတာ ကြိုသိနေရက်နဲ့ ဘယ်လိုမှ ရှောင်ပုန်းလို့မရတာ။ ဖုန်းနဲ့ပြောတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ sms ထဲလည်း ရောက်လာနိုင်တာဘဲ။ IM တစ်ခုခုမှာလည်း ကြားရနိုင်တယ်။ email ထဲမှာလည်း ဘယ်အချိန် ရောက်နေမလဲ မသိဘူး။ တစ်ပါတ်လုံး ဖုန်းလာရင်လည်း ရင်တထိတ်ထိတ်၊ email ကိုလည်း မချင့်မရဲ စစ်၊ ဖုန်းထဲ message ဝင်ရင်လည်း ဖွင့်ဖတ်ရမှာ ကြောက်နေတယ်။ IM က အဆိုးဆုံးမို့ လုံးဝ ပိတ်ထားလိုက်တယ်။ တကယ်ကို ရင်မဆိုင်ရဲတာ။ နောက်ဆုံးတော့လည်း… ပြန်မရနိုင်တော့တဲ့ ဆုံးရှုံးမှုဆိုတာ ဒါဘဲနေမယ်။ [အဖွားဆေးရုံတက်နေတာ တစ်ပါတ်ကျော်ပြီ။ အားလုံးက ပြောတယ် အခြေအနေ သိပ်မကောင်းဘူးတဲ့။ အကောင်းဆုံးကို မျှော်လင့်ပြီး အဆိုးဆုံးကို ရင်ဆိုင်နိုင်အောင် ကြိုးစားပါတဲ့။ miracle ကို မျှော်နေမိပေမယ့် လောကရဲ့ ရှောင်လွဲလို့မရတဲ့ သဘာဝတရားကိုး။]

၁ဝး၃၀PMကျော်နေပြီ။ ရုံးမှာရှိနေတုန်း။ ဘယ်အချိန်မှ ပြန်ရမလဲ မသိဘူး။ မနက်ဖြန်လည်း အစောကြီး သွားရဦးမယ်။ UAT ရယ်။ အမြဲ ဒီလိုဘဲ နှိပ်စက်တော့မှာလား။

Rapid KL 万岁!

Yesterday is not my day.. Got so upset with LRT train which took me about one hour and 45 minutes to arrived back at my home instead of the normal time - 35 minutes. It was raining cats and dogs in KL yesterday evening; hence I decided to set off from office a bit late. By the time I arrived at the station, I realized everyone might have had the same thought as me, seeing the long queue. All the train schedules had been delayed; the KLCC station got so congested with the crowd plus the train-delayed announcements.

After a long wait, I finally got in to the train, but the train remained still for 5 minutes. Normally, standing 15 minutes is not a big deal but a 5 minute-standing in a sardine-packed train was the worst feeling ever. The announcement which says “Due to technical difficulties, the train will go slower” made me wanted to cry out loud. The train behaved the same manner too in the preceeding stations – Ampang Park, Damai, Dato Keramat & Jelatek.

When it arrived at Setia Wangsa Station, one staff shouted “Semua Keluar!!!!!” (which means Everyone get out). With that frightening command, the train had been emptied within a minute, and it proceed its journey after leaving all of its passengers at Setia Wangsa Station. I just could’t think of the logic behind leaving all passengers just like that. Worries and frustrations appeared on everyone’s face. With great patience, all the people queued again and waited for other trains to come. Finally, I arrived home and cried out loud for a relief.

HANDPHONE GOT STOLEN

My hand phone got pick-pocketed yesterday on KTM train around 6:30 PM. With the great system of Holink, I could be able to recover my lost SIM card in less than half an hour (now I know the value of registering pre-paid card numbers). But all my contact list can’t be recovered. So, if I asked “may I know whom am I speaking to?” when you happen to call me, please don’t get me wrong. I really have lost all the contact list.

This is my first time ever in life that my thing got stolen by a pickpocket. I should just blame myself for being too careless. Yesterday, I went to midValley for movie - National Treasure II. After departing with my friend who has to go back to Cheras, I took KTM alone to come back. When the train arrived at the KL Central Station, I could feel something just leave my bag. I saw all three zips (of three compartments of bag) were opened when I checked it, the hand phone was gone but my wallet was still there. I think the train probably stopped before the pickpocket could reach my wallet which was in the other compartment of my bag. I would say it’s a lucky thing out of an unlucky event. It’s easier to get a hand phone back compare to calling the bank to block the ATM card, re-applying the immigration card, etc etc. (Actually there’s only RM 12 left in my wallet.) The blame should be on my habit of wearing the bag at the back which makes it so easy any picket pocket to get an eye on it.

I felt like I saw that pick-pocket, but since all people were rushing out of the train, he easily got lost from my sight in that big crowd. If I were with a friend, at least I could be able to call my number immadiately, maybe I could recognize my ringtone. So, if you were me, what would you have done? Calling out for help? Shouting at that place? Crying around? I know no one would care. Sigh..
Goodbye SE K608i...
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
How to disable a STOLEN mobile phone? (from a forwarded email)

To check your Mobile phone's serial number, key in the following digits on your phone: * # 0 6 #

A 15 digit code will appear on the screen. This number is unique to your handset. Write it down and keep it somewhere safe. When your phone gets stolen, you can phone your service provider and give them this code. They will then be able to block your handset so even if the thief changes the SIM card, your phone will be totally useless. You probably won't get your phone back, but at least you know that whoever stole it can't use/sell it either. If everybody does this, there would be no point in people stealing mobile phones.