An exciting activity at ATV Adventure Park, KL

ဒီတစ်ပါတ်ပိတ်ရက်မှာလည်း waterfall သွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ရေတံခွန်က တကယ့်တောထဲတောင်ထဲမှာရှိပြီး ATV လို့ခေါ်တဲ့ All-Terrain Vehicles တွေနဲ့ သွားတာပါ။ တစ်နေရာရာ သွားမယ်ဆို ၂ခါခေါ်စရာ မလိုတဲ့သူဆိုတော့ သူငယ်ချင်းတွေက လိုက်မလားလို့ မေးတဲ့အခါ ATV ဆိုတာ ဘာမှန်းမသိလဲ YES အရင် ပြောပြီးသားဘဲ။deposit ပေးပြီးမှ website တွေ ဘလော့ဂ်တွေ လိုက်ဖတ်ဖြစ်ခဲ့တာ။

ATV Adventure Park က ကွာလာလမ်ပူက တိရိစ္ဆာန်ရုံ (Zoo Negara) နဲ့ 4.8 kilometer လောက်ဘဲ ဝေးပါတယ်။ weekend ဆို လူအရမ်းများတဲ့အတွက် အရင် booking လုပ်ရတယ်။ သူတို့ကိုမေးကြည့်တော့ တစ်ဖွဲ့ကို အများဆုံး ၃၈ ယောက်ထိ booking လုပ်လို့ရပြီးတော့ ၁၅ယောက်အထက်ဆိုရင် discount ပေးတယ်လို့ ပြောပါတယ်။ booking လုပ်တဲ့အချိန်မှာ deposit တစ်ဝက် တစ်ခါတည်း ပေးထားရပါတယ်။ ဖုန်းနဲ့ဘဲ book လုပ်ပြီး Maybank, CIMB တို့နဲ့ လွှဲရုံဘဲ။ Package ငါးခုရှိပြီး ဈေးနှုန်းက ရင်းဂစ် ၅၀ ကနေ ရင်းဂစ်၃၀၀ အထိရှိပါတယ်။ လူအများဆုံး ရွေးကြတာက ရင်းဂစ် ၁၀၀ ပေးရတဲ့ package B လို့ပြောပါတယ်။ Package C က သဉ္ဇာတစ်ခေါက်ရေးဖူးတဲ့ Bukit Tabur တောင်အထိ တက်တာပါ။ အဲဒီတောင်က လမ်းလျှောက်တက်ရတာတောင် အတော်ပင်ပန်းတယ်။ ATV နဲ့သာ တက်ရရင်တော့ လမ်းတွေမတ်လွန်းလို့ လန့်ပြီး သေနိုင်တယ်။

 ATV Park ကို တစ်ယောက်မှ မရောက်ဖူးကြပေမယ့် သူ့ websiteမှာ ပြထားတဲ့ မြေပုံ ကို print ထုတ် တက္ကစီတစ်စီးငှားပြီးသွားလိုက်တာ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက်ရောက်သွားပါတယ်။ Zoo Negara ဘေးကလမ်းကနေ ကွေ့ဝင်လိုက်တာနဲ့ Kampunt Kemensah ဆိုတဲ့ ရွာထဲကို ရောက်သွားတယ်။ KL နဲ့ဆို ၁၀မိနစ်လောက်ဘဲဝေးပေမယ့် တကယ့်ကို ရွာကလေးပါ။ ဆိတ်တွေတောင် လမ်းမှာ လျှောက်သွားနေတာ။ အစက လမ်းများမှားပြီလားလို့ထင်တာ။ ဒါပေမယ့် နည်းနည်းလေးသွားပြီးတာနဲ့ “To ATV Park” ဆိုတဲ့ sign ကို မရောက်မချင်း ပြထားတဲ့အတွက် လမ်းမှားစရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး။ ရဲရဲသာမောင်းခိုင်းပါ။ တောင်တက်လမ်းကတော့ တော်တော်ကျဉ်းတယ်။ တက္ကစီသမားတောင် တော်တော်လန့်နေရှာပုံဘဲ။ ငါ့ကိုဘယ်ခေါ်လာကြလဲဆိုပြီး။ ကိုယ်လည်း လန့်တော့ လန့်တာပါဘဲ။ လမ်းက ချောင်ကျလွန်းတာကိုး။ ဟန်ကိုယ့်ဖို့ ကလည်း ရှိသေးတော့ သူ့ကို မောင်းသာမောင်းဆိုပြီး ပြောရတာ။ အိမ်ကနေအဲအထိမှ တက္ကစီခ ရင်းဂစ်၁၃ကျပ်ဘဲကျတယ်။ ဝမ်းသာအားရနဲ့ တက္ကစီသမားကို ပိုပေးမယ်နော်ဆိုပြီး ၂၀ ပေးတာ သူက အားနာပြီး မယူဘူး။ နောက်ဆုံး ၁၅ကျပ် အတင်းပေးခဲ့တာတောင် ပြန်အမ်းမယ်လုပ်နေတာ။ KLCC ဘက်ကနေ လာမယ်ဆိုရင်လည်း traffic jam မရှိရင် ၁၅ကျပ်ဝန်းကျင်လောက်ဘဲ ကျပါလိမ့်မယ်။

Package B က သူ့ basecamp ကနေ waterfall ကိုသွားတာပါ။ အသွားမှာ မိနစ်၄၀၊ အပြန် မိနစ်၃၀ ကြာပြီးတော့ waterfall မှာ ရေကစားချိန် နာရီဝက်လောက်ပေးတယ်။ အဲလောက်ဆို အေးဆေးဘဲလို့ ထင်ထားတာ။ နည်းနည်းစောစော သွားချင်ပေမယ့် book လုပ်တာ နောက်ကျလို့လားမသိဘူး ညနေသုံးနာရီ session ဘဲ ရလိုက်တယ်။ နေရာရှာမတွေ့မှာစိုးလို့ စောစောထွက်ခဲ့တာ ၂နာရီကျော်ကျော်လောက် အဲကိုရောက်သွားတယ်။ အဲအထိကို လုံးဝ မကြောက်သေးဘူး။ မိုးမရွာပါစေနဲ့လို့ ဆုတောင်းပေမယ့် ကိုယ်ရောက်သွားတဲ့အချိန်ကို ကွက်တိဘဲ မိုးရွာတယ်။ မိုးအရမ်းမကြီးလို့ တော်သေးတယ်ဘဲပြောရမယ်။ ကံဆိုးတယ်ဘဲပြောရမလား ကံကောင်းတယ်ဘဲပြောရမလား။ မိုးရွာတော့ လမ်းတွေဗွက်ထပြီး adventure ပိုဆန်သွားတယ်။ သုံးနာရီလောက်ရောက်တော့ training ပေးတယ်။ ပြီးတော့ training ကွင်းမှာ ၂ပါတ်မောင်းခိုင်းတယ်။ အဲမှာတင် သေတာဘဲ။ လီဗာက လက်မနဲ့ ဖိရတာဆိုတော့ အတင်းသွားသွားဖိမိပြီး ဝူးကနဲ ထွက်ထွက်သွားတာ trainer တွေ အတင်းလိုက်ဆွဲရတယ်။ သူများ၂ပါတ်မောင်းလို့ အိုကေပေမယ့် ကိုယ့်ပုံက သိပ်မအိုကေလို့ လေးပါတ်လောက် မောင်းခိုင်းတယ်။ :D training ကွင်းတောင် ကုန်းတက်ကုန်းဆင်း တော်တော်ကြမ်းတယ်။ အဲလမ်းကို ကြမ်းလှပြီထင်တာ စထွက်မှ ပိုဆိုးမှန်းသိတော့တယ်။

 အပေါ်ကပုံက တောလမ်းကို စဝင်ဝင်ချင်းပေါ့။ လမ်းက တော်တော့်ကို မတ်တယ်။ အဲလိုမျိုးအတက်ချည်း သုံးခုလောက်ရှိတယ်။ သဉ္ဇာတို့ ခြောက်ယောက် အဖွဲ့ကို trainer ၂ယောက် ထားပေးတယ်။ မဟန်တဲ့လူတွေများနေလို့ :D အရှေ့တစ်ယောက် အနောက်တစ်ယောက် လိုက်စောင့်ရှောက်ပေးလို့ တော်တော့တယ်။ ပုံထဲမှာ အရှေ့တစ်ယောက် တက်မရလို့ trainer လိုက်တွန်းပေးနေတာ။ တော်တော်ဖော်ရွေကြတယ်။ ဘေးကနေလိုက်ပြောပေးတယ်။ လီဗာကို ဖြည်းဖြည်းနှိပ်။ စိတ်လျှော့.. ဖြည်းဖြည်းချင်းတက် အဲလိုပေါ့။ သူတို့အဲလိုပြောပေးတော့ အနည်းဆုံးတော့ နည်းနည်းအကြောက်ပြေသွားတယ်။ 

 အစပိုင်းတော့ ကင်မရာ ထုတ်ထုတ်ပြီး ဓါတ်ပုံရိုက်နိုင်ပေမယ့် နည်းနည်းသွားပြီးတာနဲ့ လမ်းက ပိုပိုကြမ်းလာတော့ ကင်မရာကို လုံးဝ သိမ်းထားလိုက်ရတယ်။ အဲဒါကြောင့် အင်တာနက်မှာ ဘလော့ဂ်တွေ လိုက်ကြည့်ရင် လမ်းကြမ်းတဲ့ပုံတွေ မတွေ့တာလေ။ ကိုယ့်ဟာနဲ့ကိုယ် မနည်း survive လုပ်နေရလို့ ဘယ်သူမှ မရိုက်အားကြဘူးနေမှာ။ လမ်းနည်းနည်း ပြေတဲ့နေရာရောက်ပြီဆိုရင် ဝါးပင်တွေ လဲပြီး လမ်းပိတ်နေတဲ့နေရာတွေ အများကြီးဘဲ။ မနည်းခေါင်းငုံ့ပြီး ရှောင်သွားရတယ်။ အရပ်မြင့်တဲ့သူတွေဆို ပိုဆိုးမှာ။ ကုန်းတက်လိုက်.. ကုန်းဆင်းလိုက်.. အော်လိုက်.. ဝါးပင်တွေ ငုံ့ရှောင်လိုက်နဲ့ တကယ့်မဟာ စွန့်စားခန်းကြီးပါဘဲ။ တစ်ချို့နေရာများဆို ငါတို့ လမ်းလျှောက်ဘဲ တက်တော့ရင် ကောင်းမယ်ထင်တယ်လို့တောင် ပြောဖြစ်ကြသေးတယ်။ တော်သေးတယ်.. လွယ်မှာပါဆိုပြီး တစ်ခြား package တွေ သွားမယူမိလို့။ လမ်းကတော့ ဝေးလည်းဝေးတယ်.. ကြမ်းလည်း တော်တော်ကြမ်းတယ်။ သူတို့ပြောတဲ့အတိုင်း မိနစ်၄၀လောက် မောင်းပြီးတော့ ရေတံခွန်ကို ရောက်တယ်။ 

 ဝါးပင်ရှည်ကြီးတွေ အုပ်နေတဲ့ စိမ်းလန်းတဲ့ တောလေးထဲက အေးချမ်းတဲ့ ရေထံခွန်ကိုတွေ့လိုက်တော့ အခုနက ပင်ပန်းခဲ့တာတွေ လန့်တာတွေတောင် ပျောက်သွားခဲ့ပါတယ်။ ရေတံခွန်က ၇ထပ်ရှိတယ်လို့ ပြောပေမယ့် ၂ထပ်အထိဘဲ တက်ခဲ့တယ်။ ဒီတစ်ခေါက်တော့ ရေကစားဖို့ထက် ဘလော့ဂ်ဂါပီပီ ရေတံခွန်ကို ဓါတ်ပုံရိုက်ဖို့ ပိုစိတ်အားထက်သန်နေခဲ့တယ်။ ရေခဏကစား အမောဖြေ ရေလေးဘာလေးသောက်ပြီး ပြန်ဖို့အချိန်ကို ရောက်ခဲ့ပါတယ်။ အပြန်ကြတော့ အသွားကလောက် မကြောက်တော့ဘူး။ အလာတုန်းက တက်ခဲ့တဲ့ အရမ်းမတ်တဲ့လမ်းတွေဟာ ခုတော့ အဆင်းလမ်းတွေ ဖြစ်ကုန်တာပေါ့။ ရှေ့ဘရိတ် နောက်ဘရိတ် ၂ခုလုံးကို အားကုန်ဆွဲပြီး ဆင်းရတာ လက်တော့ အရမ်းနာတယ်။ သူတို့ပြောတဲ့အတိုင်း ဘရိတ်သာ နိုင်နိုင်ဆွဲရင် ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ ညနေ ငါးနာရီခွဲလောက်တော့ basecamp ကို ပြန်ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ 

ရေချိုး အဝတ်အစားလဲဖို့ အခန်းတွေပါ သေချာ ဆောက်ထားပေးတယ်။ ပြီးတော့ ဖရဲသီး ကျွေးသေးတယ်။ ကြောက်စရာ လန့်စရာကောင်းပေမယ့် ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင်တော့ တကယ်ပျော်စရာ စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းပါတယ်။ ပေးရတဲ့ ရင်းဂစ်၁၀၀ နဲ့ တန်တဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေ ရခဲ့တာတော့ အမှန်ပါဘဲ။ ဘရိတ်ဆွဲထားရတဲ့အရှိန်ကြောင့် ဒီနေ့တော့ လက်တွေ အသေနာနေလို့ ဆေးလိမ်းထားရတယ်။ နောက်တစ်ခေါက်သွားဦးမလားဆိုရင်တော့ လောလောဆယ်တော့ မသွားချင်သေးပါဘူး။ Adventure က တစ်ခါတစ်လေ လုပ်တာဘဲ ကောင်းပါတယ်။ နည်းနည်းကြာရင်တော့ ထပ်သွားဖြစ်ဦးမယ်။ KL မြို့နဲ့ နီးနီးနားနားမှာရှိတဲ့အတွက် တစ်ခေါက်လောက်တော့ ရောက်အောင် သွားဖို့ recommend လုပ်ရင်း ဘလော့ဂ်ပို့စ် အရှည်ကြီးကို အဆုံးသတ်လိုက်ပါတယ်။ :-)

Broga Hill (茅台山) Hiking

ဖေဖေါ်ဝါရီမှာ တောင်တက်ပါ ဆိုသလိုတောင် ဖြစ်သွားတယ်။ ဟိုးတစ်ခေါက် Bukit Tabur Hiking သွားတာလည်း ဖေဖော်ဝါရီ ၂၀၀၉။ Broga Hill တက်ဖြစ်တာ ဖေဖေါ်ဝါရီ ၂၀၁၀။ (လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်တိတိက တောင်တက်ခဲ့တဲ့ အတွေ့အကြုံပါ။ အခုမှ ပုံတွေပြန်ကြည့်ရင်း မရေးရသေးတာ သတိရလို့။) ၂၀၁၁ မှာ တော့ တောင်မတက်ဖြစ်တော့ ၂၀၁၀က တောင်တက်တဲ့အကြောင်းရေးတာပေါ့။ Broga Hill ဆိုတာ မလေးရှားနိုင်ငံ ကွာလာလမ်ပူမြို့နဲ့ မနီးမဝေး (နည်းနည်းတော့ဝေး)၊ ဆလန်ဂေါပြည်နယ် နဲ့ နီဂရီ ဆန်ဘီလန်း ပြည်နယ်ရဲ့ နယ်စပ်၊ နော်တင်ဟမ် တက္ကသိုလ် နှင့် Broga Town ကြားမှာ ရှိတဲ့ တောင်လေးပေါ့ကွယ်။ အင်တာနက်ပေါ်က ပုံတွေကြည့်ရင်း တောင်တက်ချင်စိတ်ပေါက်လာတာနဲ့ သူငယ်ချင်း ၁၀ယောက်လောက်စုပြီး သွားဖြစ်ခဲ့တယ်ပေါ့။

အမြင့်ဆုံး peak က ၄၀၀ မီတာ (၁၃၁၂ ပေ)

စထွက်တဲ့နေရာကနေ အမြင့်ဆုံး တောင်ထိပ်ကို ၁.၇ ကီလိုမီတာ (၁ မိုင်နီးနီး) ဆိုတော့ သိပ်မဝေးဘူးလို့ ထင်ရပါတယ်။ ၁မိုင်ဆိုတဲ့ခရီးက မြေပြန့်မှာလျှောက်ရင်တော့ ၁၅မိနစ်လောက်ဘဲ ကြာပေမယ့် တောင်တက်တာဆိုတော့ နာရီဝက်နဲ့တစ်နာရီကြားကြာတယ်။ အသက်ကြီးတဲ့သူတွေဆိုတော့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် စောင့်နေတာနဲ့ ပိုကြာပြန်ရော။ :D

နေရာ တော်တော်များများမှာ ဒီလို လှေကားထစ်လေးတွေ လုပ်ထားပေးတော့ တက်ရတာ အရမ်းကို လွယ်သွားတယ်။

From first peak

အမှန်က နေထွက်တာ သွားကြည့်ကြတာဘဲ။ ထွက်တာ နည်းနည်းနောက်ကျနေတာနဲ့ နေထွက်မှ တောင်ခြေရောက်တယ်။ တောင်တက်ရင် ညဘက်အိပ်ရေးဝဖို့လိုတယ်။ အဲနေ့က သွားတာသွားကြတာ။ ညဘက် မအိပ်ထားတဲ့သူနဲ့ ၂နာရီ ၃နာရီလောက်ဘဲ အိပ်ထားတဲ့သူနဲ့ဆိုတော့ တောင်နိမ့်နိမ့်လေးကို မနည်းတက်ရသလို ဖြစ်သွားတယ်။ သဉ္ဇာတို့ စတက်တော့ နေထွက်ပြီဆိုတော့ သူများတွေတောင် ပြန်ဆင်းလာကြပြီ။ ကလေးတွေရော ခွေးတွေရော အဖိုးအဖွားတွေရော အရွယ်စုံ ဆိုဒ်စုံ တောင်လာတက်ကြတာ။ ကလေးငယ်ငယ်ပိစိလေးတွေ ကျောပိုးပြီးတက်တဲ့ အမေတွေတောင် ပါတယ်။ တောင်တက်လမ်းက မကြမ်းပေမယ့် လူတွေနဲ့ တိုက်မိပြီး ချော်ကျမှာဘဲ စိုးရိမ်နေရတယ်။ 

Fourth peak @ 400 meters

Third peak ရောက်တဲ့အခါမှာ အားလုံး လက်လျှော့လိုက်ကြတယ်။ ဆက်တက်ဖို့ အားမရှိတော့ဘူး။ အဖွဲ့ထဲက slipper စီးလာကြတဲ့ အစ်မကြီး သုံးယောက်ဘဲ ကြိုးကြိုးစားစား အဆုံးထိရောက်အောင် တက်ကြတယ်။ အပေါ်နားမှာ တောင်တက်လမ်း မရှိတော့ဘဲ ကြိုးနဲ့ တက်ရတယ် ပြောတယ်။ နေမြင့်လာတော့လည်း ကြာကြာမနေနိုင်ဘူး။ ပြန်ဆင်းခဲ့ရတာပေါ့။

ဒီမြက်ပင်တွေကြောင့် Broga Hill စိမ်းလန်စိုပြေနေတာ။ မြက်ပင်တွေ ရှည်လာရင်တော့ အကောင်ပေါတယ်လို့ပြောတယ်။ သဉ္ဇာတို့ သွားတုန်းက အပင်တွေ မီးရှို့ထားတဲ့ အချိန်ဖြစ်နေတော့ အကောင်ကိုက် မခံရပေမယ့် ဓါတ်ပုံလှတပတလေးတွေတော့ မရခဲ့ဘူး။ တောင်ကတုံးတွေအကုန် အစိမ်းရောင် ဖြစ်ရမယ့်အစား ဝါခြောက်ခြောက်တွေ ဖြစ်ကုန်လို့။

တစ်ယောက်မှ မရောက်ဖူးကြပေမယ့် Google map နှင့် GPS တို့ရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် တောင်ခြေကို ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက်ဘဲ ရောက်သွားတယ်။ (ဒါတောင် နည်းနည်ကျော်သွားသေးတယ်။) blog တစ်ချို့ ဖတ်သွားတော့ တက်ရတာ သိပ်မခက်မှန်း ကြိုသိထား သူများတွေ ပြောထားတဲ့အတိုင်း rabbit farm နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် oil palm estate (ဆီအုန်းခြံ) ကနေ စတက်တာ။ အဆင်းမှာ ကားရပ်ခ ၂ကျပ်ပေးပြီး မောမောပန်းပန်းနဲ့ KL ကို ပြန်ခဲ့ကြသပေါ့ကွယ်။ တောင်တက်တာက မပင်ပန်းဘူး။ အဲကို ကားနဲ့သွားရတာ အသွားအပြန်စုစုပေါင်း ၃နာရီလောက် ကြာသွားတာက ပိုပင်ပန်းတယ်။ ဒါပေမယ့် ပျော်စရာကောင်းတဲ့ တောင်တက်ခရီးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ တောင်ကလည်း မီးရှို့ထားတဲ့အချိန်၊ ပုံကလည်း Nokia N73 နဲ့ နည်းနည်းပါးပါး ရိုက်ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ပုံလေးတွေဘဲရှိတော့ ဒီဘလော့ဖတ်ပြီး တောင်တက်ချင်စိတ် ပျောက်သွားဦးမယ်။ တစ်ခြားဘလော့တွေပါ ဖတ်ကြည့်ပါ။ တလောက မလေးရှားရဲ့ ပထမဆုံး အာကာသယာဉ်မှူးတောင် pre-wedding photo ကို အဲတောင်ပေါ်မှာ သွားရိုက်လိုက်တော့ အဲတောင်က နေ့ချင်းညချင်း ပိုနာမည်ကြီးသွားသေးတယ်။ 

Other links:
1. Broga Hill @ Constant Aperture
2. Broga Hill sunrise by ah-hong.com
3. Malaysia's first astronaunt pre-wedding photo shoot by Kukubesi

Bukit Tabur Hiking Trip

ပြီးခဲ့တဲ့ စနေနေ့က သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ Bukit Tabur ကို သွားခဲ့တယ်။ ဗာလင်တိုင်းဒေး အမှတ်တရ ဖြစ်သွားတယ်။ သူများတွေက ရိုမန်တစ် ဆန်ဆန် နူးနူးညံ့ညံ့ ဖြတ်ကျော်တဲ့နေ့တစ်နေ့မှာ တို့တွေက တောင်သွားတက်တယ်။ :-D တောင်ပါတ်လယ် ဝန်းရံထားတဲ့ မြို့မှာ ကြီးပြင်းခဲ့ပေမယ့် တောင်ပေါ်ကို တစ်ခါမှ လမ်းလျှောက် မတက်ဖူးဘူး။ ဒီတစ်ခေါက်က ဒုတိယမြောက်အကြိမ် တောင်တက်ခြင်းဘဲ။ (ပထမ တစ်ခေါက်က ကျောင်းက မြန်မာကျောင်းသားတွေနဲ့ Hutan Lipur Kanching ရေတံခွန်ကို တက်တုန်းက။ ပင်းတယတောင်ကို တက်တာ လှေကားနဲ့ တက်တာဆိုတော့ hiking category ထဲမဝင်လို့ ပယ်တယ်။) ဒီတစ်ခေါက်တော့ ကျောင်းတုန်းက သူငယ်ချင်း တော်တော်များများလိုက်မယ် ဆိုတာနဲ့ လိုက်သွားဖြစ်တယ်။ ဗာလင်တိုင်းဒေးမှာ ဝီရိယ ကြီးကြီးနဲ့ မနက် ၅နာရီခွဲလောက် ထပြီး လာခေါ်မယ့် သူငယ်ချင်းကို ထိုင်စောင့်နေတယ်။ ခြောက်နာရီ လာခေါ်မယ်ဆိုတဲ့ သူတွေက ခြောက်နာရီခွဲလောက် သူတို့ကို ဖုန်းဆက်တော့မှ နိုးသတဲ့။ အဲဒါနဲ့ တောင်ပေါ်တက်ပြီး နေထွက်တာ ကြည့်မယ့် အစီအစဉ်က ပျက်ရော။ ကိုယ်ကလဲ ကိုယ်ဘဲ။ မလေးရှားမှာ နေတာ ဒီလောက်ကြာပြီ။ မလေးလူမျိုးတွေ ခြောက်နာရီ လာမယ်ဆိုရင် အတိအကျ စောင့်နေမိတုန်းဘဲ။ အမှတ်သည်းခြေ မရှိသေးဘူး။ ရနာရီကျော်လောက်မှ လူစုံတယ်။ Taman Melawati မှာ လူစုပြီး ကားနဲ့ ၁ဝမိနစ်လောက် ထပ်မောင်းတော့ တောင်ခြေကို ရောက်တယ်။

သူငယ်ချင်းတွေထဲက တစ်ယောက်က ဒီ Bukit Tabur ကို မကြာခဏ တက်ဖူးတော့ ဒီခရီးမှာ သူက လမ်းပြပေါ့။ နေစစထွက်ချင်း ရနာရီခွဲလောက်မှာ စတက်ကြတယ်။ နေသိပ်မပူသေးတဲ့အချိန်မို့ ရာသီဥတုကလည်း သာသာယာယာ ရှိတယ်။ တောင်တက်လမ်းကနည်းနည်းကြမ်းတော့ အရမ်း သတိထားပြီး တက်ရတယ်။

တစ်ချို့နေရာမှာ နည်းနည်း ပြေပေမယ့် တစ်ချို့နေရာတွေမှာ အရမ်းမတ်တယ်။ ဂရုစိုက်ပြီး တက်နေရတာနဲ့ ဓါတ်ပုံတောင် သိပ်မရိုက်နိုင်ဘူး။ ခြေလျင်တောင်တက် အဖွဲ့ဝင်တွေနဲ့ တောင်တက်နေသလား ထင်ရအောင် သူတို့တွေက အရမ်းကို မြန်လွန်းနေတယ်။

တောင်ထိပ်ပေါ်ရောက်တော့ နေတောင် နည်းနည်း မြင့်နေပြီ။ မနားတမ်း တက်မယ်ဆိုရင် နာရီဝက်လောက်ဘဲ ကြာမယ်ထင်တယ်။ ကျမတို့တစ်တွေတော့ တောင်ထိပ်မှာ ခဏနား ဓါတ်ပုံရိုက်ပြီး ပြန်ဆင်းတာ ၉နာရီခွဲလောက်မှာ တောင်အောက် ရောက်တယ်။ ၂နာရီလောက် ကြာသွားတာပေါ့။

ငှက်ကလေးတွေ တကျီကျီ၊ လေကလေးက တဖြူးဖြူး၊ တောတောင် သဘာဝကလည်း သာယာတော့ တောင်တက်ရတာ အိပ်ရေးမဝတာ ပင်ပန်းတာတွေတောင် ဘယ်ပျောက်သွားမှန်း မသိတော့ဘူး။

တောင်ပေါ်တစ်နေရာကနေ မြင်ရတဲ့ ကွာလာလမ်ပူမြို့ရှုခင်း (ဟိုးမှာ KLCC နဲ့ KL tower တွေ့လား။ တွေ့လား။ ဟိုးမှာလေ။ :D)

ဒီနေရာလေးက အိမ်တွေအားလုံး ခေါင်မိုး နီနီလေးတွေနဲ့ဆိုတော့ တောင်ကြီးနဲ့ ဘယ်လို တူမှန်း မသိဘူး။

ကျောင်းတုန်းက သူငယ်ချင်းတွေထဲမှာ အိမ်ထောင်ကျသွားတဲ့သူနဲ့ တစ်ခြားမြို့/တစ်ခြားနိုင်ငံ ရောက်နေတဲ့သူတွေကလွဲရင် အားလုံး ပြန်ဆုံကြတော့ မထင်မှတ်ထားဘဲ ပျော်စရာကောင်းတဲ့ ခရီးလေး တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကင်မရာက ဒုတိယံမိ service center ကို အလည်သွားနေတဲ့အတွက် ဖုန်းကင်မရာနဲ့ဘဲ ရိုက်ခဲ့ရတယ်။ တစ်ချို့ပုံတွေကို သူငယ်ချင်းတွေနားကနေ ယူသုံးမယ်ဆိုတော့ သူတို့လည်း အလုပ်ရှုပ်နေလို့ ပုံမတင်သေးတာနဲ့ ကိုယ်ရိုက်ခဲ့တဲ့ ပုံတစ်ချို့နဲ့ဘဲ ဘလော့ဂ်ပို့စ်တစ်ခု ဖြစ်အောင် ဖန်တီးလိုက်ရတယ်။ professional ကင်မရာနဲ့ရိုက်ရင် ရှုခင်းတွေက တော်တော်လှမှာ။ ကြုံဦးမယ်ဆိုရင် နောက်တစ်ခေါက် ခပ်စောစောသွားပြီး နေထွက်တာ ကြည့်ချင်သေးတယ်။ တောင်တက်ရတာ ပင်ပန်းပေမယ့် အပေါ်ရောက်သွားရင် မြင်ရတဲ့ ရှုခင်းက ကိုယ့်ကို အမောပြေစေတယ်။ (တောင်အောက်ရောက်မှ ပင်ပန်းတာ။ အဆင်းမှာ တော်တော် ညောင်းနေပြီ။ မကြာခဏ ချော်လဲတော့ ဒူးတောင် တော်တော်ပွန်းသွားတယ်။ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ပြောတာတော့ ဒါပါနဲ့ ဆို နင်ချော်လဲတာ ငါးခေါက်ရှိပြီတဲ့။

အရင်နှစ် နိုဝင်ဘာလလောက်တုန်းက ကောင်မလေးတစ်ယောက် တောင်တက်ရင်း ပြုတ်ကျလို့ ၃ရက်လောက် မေ့သွားသေးတယ်တဲ့။ အိပ်ရေးဝအောင် အိပ်ပြီးမှ တောင်တက်သင့်ပါတယ်။ ဓါတ်ပုံရိုက် ဝါသနာပါတဲ့သူတွေအတွက် အရမ်းကောင်းတဲ့ ဓါတ်ပုံတွေ ရနိုင်တယ်။ သူများတွေ ရိုက်ထားတာ ရေလည် မိုက်တယ်။ http://thetrekkers.blogspot.com - ဒီဘလော့ဂ်မှာ Bukit Tabur တက်ချင်တဲ့သူတွေအတွက် information ရနိုင်ပါတယ်။

***********************************

Not to disappoint some of my friends who visit my blog, and got puzzled looking at those rectangle and rounded scriptures, I decided to drop a few lines in English for each entry. I went for a hiking trip with some of my ex-UIA friends (and their friends) last Saturday. Around 15 people showed up, made the trip the more the merrier. We met at Taman Melawati then moved on to Bukit Tabur at about 7:30am. It took about half an hour to reach the peak. The bird's eye from above the hill was so breathtaking. I just managed to snap a few pictures with my handphone (my camera was at the service centre for the second time because of some dead pixels.) But, N73's pictures are considerably ok isn't it? After a few adjustments in Picasa and Paint.NET (I don't have photoshop, sob sob~) Thanks to everyone, I really enjoyed the trip and would love to go there again next time especially to see the sunrise. :-)

Once upon a Saturday (၂)

အားလုံး ကစားမက်နေတာနဲ့ ဂိမ်းပြီသွားမှဘဲ နေ့လည်စာ လွတ်သွားတာကို သတိရကြတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဆာလောင်ခြင်း ကနေ ငတ်မွတ်ခြင်း stage ကို ရောက်နေကြပြီ။ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က KL က အကောင်းဆုံးဆိုင် ခေါ်သွားမယ်ဆိုတာနဲ့ လိုက်သွားတာ။ Cyberjaya အထိ ရောက်သွားတယ်။ အာရပ်အစားအသောက်တွေ ရောင်းတဲ့ဆိုင်။ ခေါ်သွားတဲ့တစ်ယောက်ကတော့ ဝေးဝေးသွားရကျိုး နပ်စေရမယ်ဆိုပြီးတော့ကို အာမခံထားတာ။ ဆိုင်အပြင်အဆင်ကတော့ ရိုးရိုးလေးပါဘဲ။ အစားအသောက်ကတော့ တကယ်ကောင်းတယ်။ lamb fan တွေဆို အဲဒီဆိုင်မှာ သွားစားသင့်တယ်။ ဆိုင်နာမည်တော့ မေ့နေတယ်။

အဲဒီဆိုင်မှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ မြန်မာတစ်ယောက်နဲ့တောင် စကားပြောဖြစ်ခဲ့သေးတယ်။ သူက ဒီရောက်တာ တစ်နှစ်နီးနီးလောက် ရှိပြီတဲ့။ ရောက်ခါစက မြန်မာစကားကလွဲရင် ဘာမှ မတတ်တော့ တော်တော် အခက်အခဲ ဖြစ်တယ်ပေါ့။ ဆိုင်ရှင်တွေကလည်း အာရပ်လူမျိုးတွေဆိုတော့ ဟုတ်နေတယ်။ ဘာတွေ ပြောပြီး နေကြသလဲတော့မသိ။ အခုတော့ မလေးစကား ကောင်းကောင်းတတ်နေပြီ။ သူကမေးလို့ အစ်မရောက်နေတာ လေးနှစ်လောက်ရှိပြီဆိုတော့ အံ့ဩနေသေးတယ်။ သူက တစ်နှစ်နဲ့တောင် စိတ်ညစ်နေတာတဲ့။ အစ်မက လေးနှစ်ကို ဘယ်လိုနေလဲတဲ့။ ဪ.. ဘယ်နေရာမဆို ကိုယ့်အိမ်လောက်တော့ ဘယ်ကောင်းမလဲနော်။ တော်ရာမှာ နေတတ်သလိုဘဲ နေရတာပေါ့။

အစားအသောက်ငမ်းနေတာနဲ့ ဓါတ်ပုံလေးဘာလေး ရိုက်ခဲ့ဖို့ မေ့သွားတယ်။ side dish ထူးထူးဆန်းဆန်းလေးတွေပါတယ်။ (ကျမအတွက် ထူးဆန်းတာ။) ဘာ “ပဲ” တစ်ခုကို ကြိတ်ပြီး ရလာတဲ့ paste ဆိုလား။ စားလို့ တော်တော်ကောင်းတယ်။ ပြီးတော့ ထမင်းကို ဘာအရွက်တစ်ခုထဲလဲမသိဘူး ထည့်လိပ်ထားတာ။ အဲဒါတော့ သိပ်မကြိုက်ဘူး။ ခရမ်းသီးကို paste လိုမျိုး လုပ်ထားတာတော့ စားလို့တော်တော်ကောင်းတယ်။ ပြီးတော့ ထုံးစံအတိုင်း Arab tea ဆိုပြီးသောက်ကြတယ်။ လက်ဖက်ရည် (အဖန်ရည်) ထဲမှာ သကြားနဲ့ ပူစီနံအရွက်ထည့်ပြီး သောက်ကြတာ။ သူတို့တော့ ဘာကို ကြိုက်သလဲမသိ။ ကျမတော့ ပူစီနံရဲ့ အနံ့ကို ခံစားလို့ကို မရဘူး။ Non-alcoholic beer ဆိုပြီးတော့လည်း ရောင်းသေးတယ်။ စပ်စုချင်တာနဲ့ သူများနားကနေ နည်းနည်းတောင်းမြည်းကြည့်တာ ချဉ်စုပ်စုပ်နဲ့ ဘာအရသာကြီးမှန်းကို မသိဘူး။

အဲ.. ပြီးတော့ ရှိရှာ လို့ခေါ်တဲ့ဟာကြီးတွေလည်း ရှိသေးတယ်။ ဆေးလိပ်သောက်တဲ့ ပိုက်ကြီးတွေ။ အထဲမှာက ရေကို အပူပေးထားတယ်။ အပေါ်မှာ အမွေးနံသာအခဲကို တင်ပြီး အပူပေးတာဘဲ။ ဘာကို ရှူလိုက်ပြီး ဘာအရသာတွေ ရကြသလဲတော့ မသိပါဘူး။ မြင်ရတာနဲ့တောင် လန့်တယ်။ သူတို့ကတော့ အဲဒါကို ရှူရင် စိတ်ငြိမ်တယ်လို့ ဆင်ခြေပေးကြတယ်။ ကြာလာရင် ရီဝေဝေတော့ ဖြစ်လာနိုင်လောက်တာဘဲ။ ကြာရင် ဆေးလိပ်စွဲသလို စွဲသွားသလား မစွဲဘူးလားတော့ ကျမလည်း အသေအချာ မသိဘူး။ တစ်ခုကို ရင်းဂစ် ၁ဝ ဘဲဆိုတော့ ဈေးသိ်ပ်မများဘူး။ စတော်ဘယ်ရီ၊ စပျစ် စတဲ့စတဲ့ ကြိုက်တဲ့ flavor ရတယ်လို့ ပြောတာဘဲ။ အဲဒီ ရှိရှာ အကြောင်း စပ်စုထားတာတွေ ရှိသေးတယ်။ နောက်ပို့စ်တစ်ခု ဖြစ်အောင် ရေးဦးမယ်။ တကယ်ကို ထူးဆန်းထွေလာ သောင်းခြောက်ထောင် တွေ့ခဲ့ရတဲ့ တစ်နေ့ပါဘဲ။

Once upon a Saturday ပြီးတော့ once upon a Sunday မှာ ဘာဖြစ်သွားသလဲဆိုတော့ စနေနေ့မှာ သောင်းကျန်းထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေကို လက်ပြုတ်မတတ် လျှော်လိုက်ရတာပေါ့။

Once upon a Saturday (၁)

စနေနေ့တုန်းက သူငယ်ချင်းတွေက paintball သွားကစားမယ်ဆိုပြီး အတင်းခေါ်တာနဲ့ လိုက်သွားဖြစ်တယ်။ အားလုံးက ကျောင်းပြီးကြပြီဆိုတော့ သူတို့နဲ့က ဒီတစ်ခါမှ မတွေ့ရင် နောက်ပြန်တွေ့နိုင်ဖို့ အခွင့်အရေးက သိပ်မရှိတော့ဘူး ဘာညာနဲ့ သုံးခွန်းလောက် ပြောလိုက်တော့လည်း သူတို့နောက် ပါသွားတာဘဲ။ Paintball ဆိုတာ ခုနောက်ပိုင်း ခေတ်စားလာတဲ့ ကစားနည်း တစ်မျိုးပေါ့။ sports စာရင်းထဲတော့ သွင်းထားတယ်ဆိုဘဲ။ (extreme sports ဖြစ်လိမ့်မယ် ထင်တယ်။) အရင် တုန်းက သူများတွေ ကစားနေတာတော့ သွားသွားကြည့်ဖူးတယ်။ ကိုယ် ကိုယ်တိုင် ဝင်ကစားကြည့်ဖို့ကတော့ မျက်ခုံး ခပ်လှုပ်လှုပ်ဘဲ။ အသားနာမှာ ကြောက်လို့။ အခု သွားကစားတယ်ဆိုတော့ မယုံလည်း ပုံပြင်မှတ်ပေါ့နော်။

Paintball ဆိုတာ အမှန်တော့ စစ်တိုက်တမ်း ကစားနည်း တစ်မျိုးပေါ့။ လေသေနတ် အကြီးကြီးတွေထဲမှာ ကျည်ဆံထည့်ပြီး ပစ်ရတာ။ ဒါပေမယ့် အဲဒီ ကျည်ဆံတွေက အရှိန်နဲ့ ပစ်လိုက်လို့ ထိသွားရင် ပေါက်ထွက်သွားပြီး အထဲက အရောင်တွေ ထွက်လာတယ်။ လူကိုထိရင် နာလည်းနာတယ်။ အဝတ်အစားလည်း ပေသွားတယ်။

အဲဒီနေ့က Rimba Harmonis မှာ သွားကစားတာ။ Gombak နဲ့ သိပ်မဝေးဘူး။ KL မှာတော့ paintball field တွေ လေးငါးခု ရှိတယ်လို့တော့ ပြောတာဘဲ။ အရင်က မြေပြန့်ကွင်းပြင်ပေါ်မှာ ကစားကြတာဘဲ တွေ့ဖူးတာ။ အခု ဒီတစ်ခေါက် သူငယ်ချင်း မရွှေချောက ဘယ်ခေါ်သွားသလဲဆိုတော့ ပိုပြီး challenging ဖြစ်အောင်ဆိုပြီး တောလိုမျိုးနေရာမှာ setting လုပ်ထားတဲ့ paintball field ထဲ ခေါ်သွားတယ်။ အောက်က ပုံကိုသာ ရှုပါလော့။ ကွင်းကို မြင်လိုက်တာနဲ့ ပြန်ပြေးရင် ကောင်းမလားလို့ စဉ်းစားမိသေးတယ်။

နောက်တော့လည်း ရောက်မှတော့ ကစားလိုက်ပါမယ်ဆိုပြီး စိတ်ကို ဒုံးဒုံးချပြီး ဝင်ပါဖြစ်သွားတာ။ သွားတာ အားလုံးပေါင်း ရှစ်ယောက်ဆိုတော့ လေးယောက်တစ်ဖွဲ့။ ပွဲမစခင် ကွင်းတာဝန်ခံက rules တွေကို ရှင်းပြတယ်။ သေနတ်ကို ဘယ်လို ကိုင်ရမယ်၊ မောင်းက ဘယ်လိုတင်တယ်၊ ဘာညာဘာညာပေါ့။ safety အတွက်ကတော့ face mask ကို မချွတ်နဲ့၊ တစ်ခြားနေရာထိရင် ဘာမှ မဖြစ်နိုင်ပေမယ့် ဦးခေါင်းတစ်ဝိုက်ကတော့ အန္တရာယ်ရှိတယ်.. ရန်သူက ကိုယ်နဲ့ တစ်မီတာဝန်းကျင်လောက်ဘဲ ကွာရင် မပစ်နဲ့.. surrender သာ လုပ်ခိုင်းလိုက်တဲ့၊ မဟုတ်ရင် အဲဒီလောက် အကွာအဝေးမှာ ပစ်ထည့်လိုက်ရင်တော့ တော်တော် အီစလံ ဝေသွားမှာ သေချာတယ်။ လေသေနတ်အားကလည်း တော်တော် ပြင်းတာကိုး။ သူပြောတာတော့ CO2 gas ထည့်ထားတယ် ဆိုလား။ သေချာတော့ မမှတ်မိတော့ဘူး။ ကိုယ့်ကို ထိရင် သေတယ်ပေါ့။ ဒါပေမယ့် တစ်ကယ် ပြိုင်ပွဲ လုပ်နေတာ မဟုတ်တဲ့အတွက် ကျည်ဆံထိသွားလို့ရှိရင် ထွက်စရာ မလိုဘဲ ကိုယ့်အိမ်ကို ပြန်သွားပြီး အသက်ကို ပြန်ပြီး recharge လုပ်လို့ရတယ်။ ပြီးရင် အရှေ့တက်ပြီး ဆက်ပစ်ပေါ့။ ရန်သူဘက်အခြမ်းကို ရောက်လို့ သူတို့ အလံကို ရပြီဆိုရင် နိုင်တာပေါ့။

package က ကျည်ဆံ ၁၀၀ဝ ပါတော့ နှစ်ပွဲကစားလိုက်ရတယ်။ ကွင်းက တောင်စောင်းကြီးလို ဖြစ်နေတာ။ ပထမ တစ်ပွဲမှာ အောက်ဘက်က အခြမ်းမှာ ကျတယ်။ အစက ကြောက်နေတော့ ကိုယ့်ရဲ့ အိမ်ထဲကနေ မထွက်ရဲဘူး ဖြစ်နေတယ်။ အခြားလူတွေတော့ တက်သွားကြပြီ။ သူများ ပစ်နေတာတွေကြည့်ရင်းနဲ့မှ နည်းနည်း feel ဝင်သွားတယ်။ ဒါနဲ့ ဘာဖြစ်ဖြစ်ဆိုပြီး ရှေ့တက်ပြီး ချတာဘဲ။ ကျည်ဆံတွေကို မနည်း ရှောင်ပြီး ရန်သူဘက်က တစ်ယောက်ကိုတော့ သတ်လိုက်နိုင်တယ်။ ဒီလိုနဲ့ဘဲ ပထမတစ်ပွဲမှာတော့ ကိုယ့်အဖွဲ့က အလံရလိုက်ပြီး နိုင်သွားတယ်။ ကျည်ဆံ တစ်ချက်မှ မထိဘဲ ပြီးသွားတာပေါ့။ ဘယ်ထိမလဲ၊ နေရာကမှ မရွေ့တာ။ :-D ပထမ တစ်ပွဲပြီးမှဘဲ နည်းနည်း အရှိန်ရသွားတယ်။ ဒုတိယ တစ်ပွဲကြတော့ အပေါ်ဘက်ခြမ်းကျတယ်။ အောက်မှာနေတုန်းက သိပ်ကြောက်ဖို့ မကောင်းဘူး။ အပေါ်ရောက်တော့ တော်တော် ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်။ ဒါကြောင့် ရှေ့မတက်ရဲဘူးလို့ (အမှန်က မဆင်းရဲတာလို့) ပြောတော့ သူတို့က ယုံယုံ ကြည်ကြည်နဲ့ sniper လုပ်ဖို့ ခန့်အပ်လိုက်တယ်။ ကင်းစောင့်ပေါ့။ လွယ်မယ်လို့ ထင်ထားတာ ရောက်တာနဲ့ တက်တက်စင်အောင် လွဲတာဘဲ။

ကင်းစောင့်ဆိုတော့ အားလုံးထက်နည်းနည်းမြင့်တဲ့နေရာကို ရောက်သွားတော့ အားလုံးမြင်ရတဲ့ နေရာ ဖြစ်သွားတာပေါ့။ အားလုံးက ကိုယ့်ကို ကောင်းကောင်းမြင်နေရတော့ မဲပြီး ပစ်ကြတာ။ ဒီနေရာမှာ မနေချင်ဘူးလို့လဲ ပြောလို့ မရတော့ဘူး။ အဖွဲ့ထဲကသူတွေက အားလုံး ရှေ့တက်သွားကြပြီ။ အစပိုင်းကတော့ ရှောင်နေပါသေးတယ်။ ရန်သူဘက်က လုံးဝ အရှေ့တက်လာမှဘဲ ပြန်ပစ်မယ်ပေါ့။ နောက်တော့ သူတို့က ကိုယ့်ကိုကိုယ် ရမ်ဘိုများ မှတ်နေကြသလားမသိ။ မရပ်မနား တရစပ် ဒက်ဒက်ဒက်နဲ့ပစ်တော့ စိတ်ပေါက်ပေါက်နဲ့ လူရိပ်မြင်ရင် အကုန်လိုက်ပစ် ပစ်လိုက်တယ်။ အေးရော.. လက်ဖြောင့်လား မဖြောင့်လားတော့ မသိဘူး။ ပစ်ရတာတော့ ရေလည် အရသာ ရှိတယ်။ ကြားထဲမှာ ကျည်ဆံတစ်လုံးက ခေါင်းကို လာမှန်သေးတယ်။ မကွဲသွားတော့ နည်းနည်းလေး နာသွားတာပေါ့။ သံတုံးကြီးနဲ့ ပစ်လိုက်သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျည်ဆံ ကွဲသွားရင်လဲ တစ်ခေါင်းလုံး ဝါထိန်သွားမှာ သေချာတယ်။

တစ်ယောက်ကို ကျည်ဆံ တစ်ရာကျော်ဆိုတော့ တော်တော်ကြာကြာ ကစားလိုက်ရတာပေါ့။ တစ်ခြားဘက်က လုံးဝ defensive ကစားနေတော့ ကိုယ့်အဖွဲ့က အရင် ကျည်ဆံ ကုန်သွားတယ်။ အဲဒါနဲ့ ပွဲပြီးခါနီးလောက်မှ ဘယ်ကမာ္ဘက ပျံလာတဲ့ကျည်ဆံ တစ်လုံးလဲ မသိ ဗိုက်နားတည့်တည့်ကို မှန်သွားတာ။ ဟူးဟူး… တကယ့်ကျည်ဆံဆိုရင်တော့ ပွဲချင်းပြီးဘဲ။ ဒီကျည်ဆံပျော့ပျော့နဲ့တောင် ဒီနေ့ထိ နာနေသေးတယ်။ ကိုယ်ကတောင် တော်သေးတယ် ပြောရမယ်။ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆို လက်ကို ထိသွားတာ။ အပြန် ကားတောင် မမောင်းနိုင်ဘူး ဖြစ်သွားတယ်။ ပိုက်ဆံအကုန်ခံပြီး ကိုယ့်အသားကိုယ် နာအောင် သွားလုပ်သလို ဖြစ်မှန်းမသိ ဖြစ်နေတယ်။ ဒါပေမယ့် အားလုံး ပျော်ခဲ့ကြပါတယ်။

နောက်ထပ် ကစားချင်သေးလားလို့ မေးရင်တော့ မပြောတတ်ဘူး။ မိန်းကလေးတွေနဲ့တော့ သိပ် ကီးကိုက်တဲ့ ကစားနည်း မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောလို့ရတယ်။ ပစ်ရတာကိုတော့ ကြိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် ကျည်ဆံမှန်ရင်က နန်းမတော် မယ်နုတွေဆိုတော့ နည်းနည်းပိုနာတာပေါ့။ ဗိုက်ကို တစ်ချက်ထိထားတာ အခုထိ နာနေတုန်း။ ကိုယ်တောချောတွေကတော့ တကယ် စစ်တိုက်ရနေသလို ကွင်းထဲမှာ လေးငါးပြန်လောက် ဂျွမ်းပစ်ပြီး ကစားရတော့ ကြိုက်တော့မပေါ့။

Once upon a Saturday ပထမပို်င်း ဤတွင် ပြီးဧ။်။ နောက်နေ့မှ ဒုတိယပိုင်းကို ဆက်တော့မယ်။