ဒဏ္ဍာရီထဲက မင်းသမီးလေးနှင့် ကာယိအိန္ဒြေ ပျက်ပြားမှု

>>> တောထဲမှာ အိပ်ပျော်နေတဲ့ မင်းသမီးကို နမ်းမိတဲ့မင်းသားလေးကို အခုခေတ်လိုဆိုရင် ကာယိအိန္ဒြေ ပျက်ပြားမှုနဲ့ ဂုဏ်သရေပျက်တယ်ဆိုပြီး တိုင်ကြားလို့ ရတယ်။

### အမှန်တော့ မင်းသမီးလေးက မင်းသားလေး နမ်းလိုက်တာကို သဘောကျတယ်ဆိုတဲ့ အရိပ်အယောင် မပြခဲ့ဘူး။ နှစ်ဦးသဘောတူမဟုတ်ဘဲ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အတွက် အရှက်ရစေခဲ့တယ်လေ။

^^^ မင်းသားလေးက ချစ်ခင် သဘောကျလို့ ဒီလိုလုပ်ခဲ့တာ ဆိုရင်ရော?

>>> ခုမှ တွေ့ဖူးတဲ့ မိန်းကလေးကို ချက်ချင်း ချစ်သွားတယ်ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်မလား။ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တဲ့ လောဘစိတ်ကြောင့်ဖြစ်တာပေါ့။

### ဒီလိုပြောကြေးဆိုရင် ဘယ်နေရာမှာမဆို အိပ်တတ်တဲ့ မင်းသမီးမှာ တာဝန်ရှိတာ မဟုတ်ဘူးလား?

>>> အဲဒီစကားက မီနီစကတ်ဝတ်ရင် ကာမဂုဏ်ကို နှိုးဆွပေးတယ်ဆိုတဲ့ အချက်နဲ့ အတူတူဘဲ။ ယောကျာ်းတွေရဲ့ တစ်ဖက်သတ် အတွေးဘဲ။

^^^ အဲလိုမဟုတ်ဘူးလား?

>>> မင်းသမီးလေးက မှော်ပညာနဲ့ အပြုစားခံထားရတဲ့ အခြေအနေလေ။ အဲတာကို ကူညီမယ်လို့ စိတ်မကူးဘဲ ဒီလိုအချိန်မှာ ဘယ်လိုလုပ်ရင် ကောင်းမလဲဆိုတဲ့ မကောင်းတဲ့စိတ် ထားနေတဲ့သူကို ဥပဒေအရ အပြစ်ပေးရမှာဘဲ။

### မှော်အတတ်နဲ့ ပြုစားခံရတယ်ဆိုတာ ဆင်ခြေတစ်ခုလည်း ဖြစ်နိုင်တာဘဲ။ မင်းသားလေးကို ဖြားယောင်း သွေးဆောင်ချင်လို့ မင်းသားလေးသွားတဲ့ လမ်းမှာ အိပ်ချင်ယောင်ဆောင် နေလားဆိုတာ ဘယ်သူက သိမှာလဲ။

>>> ဒါဆို စုန်းမကြီးကို သက်သေ ထွက်ဆိုခိုင်းရင် ရမှာလား?

### ရတာဘဲ။ ဒါပေမယ့် ဒီလိုလုပ်ရင်လည်း အသုံးမဝင်ဘူး။ မင်းသားလေးမှာ အပြစ်မရှိဘူး

^^^ ဘာဖြစ်လို့လဲ?

### ကာယိအိန္ဒြေ ပျက်ပြားတာဘဲ ဖြစ်ဖြစ် ဂုဏ်သရေ ပျက်ပြားတာဘဲ ဖြစ်ဖြစ် အဲဒီအချက်က နောက်ဆုံး လက်ခံတဲ့လူက စိတ်ထဲမှာ မသက်မသာ ခံစားရလား မခံစားရလား ဆိုတာနဲ့ ဆိုင်တာလေ။

^^^ ဟုတ်တယ်။ မင်းသားလေးက ချောနေတော့ နောက်ဆုံး အားလုံးကို လျစ်လျူရှုလိုက်တယ် မဟုတ်လား?

>>> ဟားဟား... ထားလိုက်ပါတော့။

=================================================

ကပ်သီးကပ်သတ် အတွေးလေးကို သဘောကျလို့ ဘာသာပြန်ထားတာပါ။ မူရင်း ဘယ်နားကလဲ မမှတ်မိတော့ဘူး။ ဘာkeyword နဲ့ ပြန်ရှာရမလဲ မစဉ်းစားတတ်တော့ဘူး။ ဥပဒေတွေ ပုဒ်မတွေကို ကျမလည်း နားမလည်ပါဘူး။ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဘဲ တွေးပေါ့နော်။ ကြားထဲမှာ ဘလော့ဂ်မရေးတာ တစ်နှစ်ကျော်သွားတော့ ဒီလိုဘဲ draft posts လေးတွေ ပုံနေတဲ့ထဲက တစ်ပုဒ်ကို တင်လိုက်တာ။

တစ်ကျောင်း တစ်ဂါထာ

အရင်အပါတ်က သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ Al-Rawsha Restaurant မှာဘူဖေး သွားစားဖြစ်တယ်။ လက်ဘနွန် အစားအသောက်တွေ ရောင်းတဲ့ ဆိုင်တစ်ဆိုင်ပေါ့။ ကျောင်းက သူငယ်ချင်းအများစုက အာရပ်တွေ များတော့ သူတို့တွေနဲ့ အပြင်ထွက်စားဖြစ်တိုင်း အာရပ် စားသောက်ဆိုင်ရွေးကြတာ များတယ်။ တစ်နေ့တစ်နေ့ အလုပ်သွားလိုက် အိမ်ပြန်လိုက်နဲ့ဘဲ အချိန်ကုန်နေတော့ ဒီလို တစ်ခါတစ်လေ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ တွေ့ရတာလည်း တော်တော်တော့ ပျော်စရာကောင်းပါတယ်။ မတွေ့ကြတာလည်း ကြာပြီဆိုတော့ ကိုယ့်အကြောင်း သူ့အကြောင်း အလုပ်အကြောင်းတွေ ပြောကြနဲ့ ည ဆယ်နာရီလောက်မှ အိမ်ပြန်ရောက်တယ်။

ဒါပေမယ့် ဘူဖေး စားရတာကို ကျမ သိပ်မကြိုက်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဘူဖေးက တော်တော် စားနိုင်တဲ့သူတွေ အတွက်မှ တန်တာလေ။ ကျမလိုမျိုး မက်ဒေါ်နယ်လ် တစ် set တောင် မနည်းကုန်အောင် စားရတဲ့ လူမျိုးအတွက်တော့ မတန်ဘူး။ သူငယ်ချင်းတွေ အတင်းခေါ်လို့သာ လိုက်စားဖြစ်တာ။ အစားအသောက်တွေကတော့ မဆိုးပါဘူး။ ဘာတွေမှန်း မသိတာ တစ်ခုဘဲ။ တွေ့တာ အကုန်နီးပါး ထည့်ယူလာပြီး နောက်မှ သူတို့ကို ပြန်မေးရတယ်။ dessert ကတော့ အရမ်းကောင်းတယ်။ အချိုတော့ အရမ်းများလွန်းတယ်။ Baqlawa နဲ့ Basboosa တော့ အကြိုက်ဆုံးဘဲ။ နောက်မှ သူ့ website မှာ ပြန်ကြည့်ကြည့်တော့ ပုံမှန် အချိန်တောင် ဒီလောက် ဈေးရှိရင် ကိုယ်စားခဲ့တဲ့ ဘူဖေးက တန်သလိုလိုတော့ ရှိသား။ ဒါကြောင့် လာစားတဲ့သူ ဒီလောက်များတာနေမယ်။ အာရပ် restaurant တွေရဲ့ မပါမဖြစ် ရှိရှာ တွေလည်း ရတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီအတွက် ပိုက်ဆံ သပ်သပ် ထပ်ပေးရတယ်နေမယ်။

ဆိုင်နာမည်ကို စိတ်ဝင်စားလို့ ဘာအဓိပ္ပါယ်လဲလို့ မေးကြည့်တဲ့အခါ Rawsha ဆိုတာ လက်ဘနွန် နိုင်ငံ မြို့တော် Beirut အနီး မြေထဲ ပင်လယ်ထဲက ကျောက်တုံး ရဲ့ နာမည်ကို ယူထားတာပါ။ အဲဒီ ကျောက်တုံးက မီတာ ၆ဝ လောက်မြင့်တဲ့အတွက် အလယ်မှာ သဘောင်္ ဖြတ်လို့ ရအောင် လူတွေက tunnel ပုံစံမျိုး ဖောက်ထားလို့ နာမည်ကြီးတာပါ။ Rawsha Rock လို့ခေါ်သလို Pigeon Rock လို့လဲ ခေါ်ပါတယ်။ အဲဒီ ကျောက်တုံးကို ဘယ်သူ အပေါက်ဖောက်သွားသလဲဆိုတာတော့ သမိုင်းမှတ်တမ်းတွေထဲမှာ မရှိတဲ့အတွက် ဘယ်သူမှ မသိကြပါဘူးတဲ့။

စကားပြောရင်း တီဗီတွေအကြောင်း ရောက်သွားသေးတယ်။ တစ်ခု အံ့ဩမိတာက ရုပ်ရှင် ဇာတ်လမ်းတွဲတွေ အာရှမှာဘဲ အရမ်းကို ခေတ်စားလွန်းတယ် ထင်ထားတာ။ အပိုင်းခြောက်ဆယ်လောက်ရှိတဲ့ ပိုးမင်းသားရဲ့ သိုင်းသိဉာဉ် ဇာတ်လမ်းတွဲကို ရှည်လျားလှပြီ အောက်မေ့တာ။ အာရပ်နိုင်ငံနဲ့ အာဖရိက နိုင်ငံ အချို့ မှာ အပိုင်း ၁၀ဝ ကျော်တဲ့ တူရကီ ဇာတ်လမ်းတွဲတွေ အလွန်အင်မတန် ခေတ်စားသတဲ့။ အခုနောက်ဆုံး ခေတ်အစားဆုံး ဇာတ်လမ်းတွဲက Nor (အလင်းရောင်) ဆိုလားဘာလား။ statistics အရ အဲဒီ ဇာတ်လမ်းတွဲကို ကြည့်တဲ့သူပေါင်း လေးသန်းကျော် ရှိတယ်တဲ့။ အဲဒီဇာတ်လမ်းထဲက မင်းသားနဲ့ မင်းသမီးကြောင့် လင်မယားကွဲတဲ့ အဖြစ်တွေဟာလဲ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိပါတယ်တဲ့။ မိန်းမက ဇာတ်လမ်းတွဲထဲက မင်းသားရဲ့ပုံကို ဖုန်းဘက်ဂရောင်း အဖြစ်ထားလို့ ကွဲတဲ့ case ကလည်း ပါသေး။ မြန်မာပြည်မှာတုန်းကတော့ ကိုးရီးယား ဇာတ်လမ်းတွဲတွေကြောင့် လင်မယား ရန်ဖြစ်တာတော့ ကြားဖူးပါတယ်။ လင်မယား ကွဲကြတယ် ဆိုတာတော့ မကြားမိသလိုဘဲ။ သူတို့နိုင်ငံတွေလည်း တစ်ကျောင်းတစ်ဂါထာပါဘဲ။

Restaurant website - http://www.al-rawsha.com/Default.asp
Photo Credit: http://www.zohry.com/galleries/countries/lebanon/photo01.htm

အိုလံပစ်နဲ့ ရွှေတံဆိပ်

သတင်းတစ်ခုမှာ ဖတ်လိုက်မိတာ။ ပြီးခဲ့တဲ့ ပေကျင်း အိုလံပစ်မှာ ရွှေတံဆိပ် ရှစ်ခု ရသွားတဲ့ Michael Phelps ရဲ့ရွှေတံဆိပ်တွေကို အရည်ဖျော်ပြီး ရောင်းလိုက်ရင် သူဘယ်လောက် ရမယ်လို့ ထင်ပါသလဲတဲ့။ အဲဒီ ရှစ်ခုလုံးပေါင်းမှ ဒေါ်လာ တစ်ထောင်ကျော်ဘဲ ရမှာဆိုဘဲ။ ရွှေတံဆိပ်တွေကို ငွေနဲ့လုပ်ပြီး အပြင်ကနေ ရွှေ ၆ဂရမ် (တမတ်သား ကျော်ကျော်) လောက်နဲ့ အုပ်ထားတာပါတဲ့။ ဒါပေမယ့် ရွှေတံဆိပ်ဆိုတာ ရောင်းစားဖို့မှ မဟုတ်တာနော်။ အဲဒီတော့ ရွှေအစစ်မဟုတ်လဲ ကိစ္စတော့ မရှိပါဘူး။ ကမာ္ဘ့ရွှေဈေးကလည်း တက်တက်လာတော့ ရွှေတံဆိပ်သုံးရာကျော်ကို ရွှေအစစ်ပေးရရင် သိပ်တော့ မလွယ်ဘူးနေမှာပေါ့။ (အဲဒါများ ဘာကြောင့် ရွှေတံဆိပ်ရရင် ကိုက်ကိုက်ပြကြသလဲ မသိပါဘူး။)

၂၀၀၄ လား ၂၀၀၅ မှာလား မသိပါဘူး။ ပိုလန်နိုင်ငံက ရေကူးမှာ ရွှေတံဆိပ်ရတဲ့ Otylia Jedrzejczak တော့ သွေးကင်ဆာဖြစ်တဲ့ ကလေးတွေကို လှူဖို့အတွက် သူ့ရွှေတံဆိပ်ကို လေလံတင်လိုက်တာတော့ ဒေါ်လာတစ်သိန်းလောက် ရတယ်တဲ့။ ပြီးတော့ သူက အဲဒီ တံဆိပ်နဲ့ တစ်ထပ်တည်း တူတဲ့ replica တစ်ခု ထပ်လုပ်ထားလိုက်တယ်တဲ့။ ပြီးရော။

မလေးရှားမှာတော့ ရွှေတံဆိပ်ရရင် ရင်းဂစ် တစ်သန်းပေးမယ်လို့ အစိုးရက ကြေငြာထားပေမယ့် ကြက်တောင် ကစားတဲ့ Lee Chong Wei တစ်ယောက်ဘဲ ငွေတံဆိပ်တစ်ခုရလို့ ရင်းဂစ် သုံးသိန်းတော့ ရလိုက်တယ်။ ပြည်သူတွေ ထိုင်ပြီး ဆုတောင်းနေလို့ ရွှေတံဆိပ်မရတာ နေမယ်။ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ပြောပါတယ်။ သူတို့ပေးထားတဲ့ အခွန်ငွေတွေနဲ့ ဆုပေးတာဆိုတော့ မရလေ ကောင်းလေဘဲတဲ့။

ဒါနဲ့ FIFA ကပေးတဲ့ Golden Ball Award တို့ Premier League က Golden Shoe Award တို့လည်း ဒီလိုဘဲ ထင်တယ်။

ref:

• What's the Real Value of a Gold Medal?
• http://www.mysinchew.com/node/15288?tid=14

Fermi Questions

ဒီနေ့ Fermi questions တွေ အကြောင်း နည်းနည်း ဖတ်ဖြစ်တယ်။

A "Fermi question" is a question in physics which seeks a fast, rough estimate of quantity which is either difficult or impossible to measure directly.

တစ်ချို့ မေးခွန်းတွေကို တွေးတော ဆင်ခြင်မှု (intuitive way) နဲ့ ခန့်မှန်း အဖြေထုတ်ဖို့ နိုဘယ်ဆုရ ရူပဗေဒ ပညာရှင် Enrico Fermi ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တဲ့ နည်းဖြစ်လို့ Fermi questions လို့ ခေါ်တာပါ။ Guess + estimate = guesstimating ပေါ့။ ဥပမာ - How many golf balls can fit in a school bus? How many piano tuners are in New York City? အဲဒီမေးခွန်းတွေကို ဖြေပုံဖြေနည်း သိချင်ရင်တော့ ဒီမှာ သွားဖတ်လို့ ရပါတယ်။

Fermi questions တွေကို job interview တွေမှာ မေးလေ့ ရှိပါတယ်လို့ သိရပါတယ်။ (အများအားဖြင့် အလုပ်နဲ့တော့ သက်ဆိုင်လေ့ မရှိဘူး။)

သူ့နည်းအတိုင်း တစ်ခု စဉ်းစားထားတာ ရှိတယ်။

တောင်ကြီးမြို့မှာ ဆံပင်ညှပ်ဆရာ ဘယ်နှစ်ယောက် ရှိသင့်သလဲ။

- တောင်ကြီးမြို့ လူဦးရေက တစ်သိန်းခွဲလောက် ရှိတယ် ထားပါတော့။
- ဦးဇင်း၊ မယ်သီလရှင် နဲ့ ကလေးငယ်နဲ့ တစ်ချို့သူတွေဟာ ဆိုင်မှာ ဆံပင် ညှပ်လေ့ မရှိတဲ့ အတွက် လူဦးရေအားလုံးရဲ့ တစ်ဝက် ရသောင်းခွဲလောက်ကို ဆိုင်မှာ ဆံပင်ညှပ်လေ့ရှိတဲ့ လူဦးရေအဖြစ် သတ်မှတ်ပါတယ်။
- လူတစ်ချို့က တစ်လမှာ တစ်ခါလောက် ဆံပင်ညှပ်ပြီး တစ်ချို့က လေးလ၊ ခြောက်လ၊ တစ်နှစ်လောက်မှ ဆံပင် တစ်ခါ ညှပ်ပါတယ်။ တစ်နှစ်မှာ တစ်ကြိမ် သို့မဟုတ် သုံးကြိမ်လောက် ဆံပင် ညှပ်ကြတယ်ဆိုတော့ ယေဘုယျအားဖြင့် တစ်နှစ်မှာ နှစ်ကြိမ် ညှပ်တယ် လို့ ယူဆရင်
- (75,000 x 2) / 365 ~ 410 === တစ်ရက်မှာ ပျမ်းမျှ လူလေးရာလောက်က ဆံပင်ညှပ်ဖို့ ဆိုင်ကို သွားကြပါလိမ့်မယ်။
- ဆံပင် တစ်ခါညှပ်တာကို ၁၅မိနစ်ကနေ နာရီဝက်ကြာတတ်တဲ့အတွက် ၂ဝ မိနစ်ကို ပျမ်းမျှယူရင် တစ်ရက်ကို ဆံပင်ညှပ်ဖို့အတွက် (410x20 = 8200 minutes) အချိန်ပေးရပြီး တစ်နှစ်မှာ (8200x365=3143,000minutes =52,383 hours) လိုပါမယ်။
- ဆံပင်ညှပ်ဆရာ တစ်ယောက်ဟာ တစ်ရက်ကို အများဆုံး ၁ဝယောက် ညှပ်ပေးနိုင်တယ်လို့ထားပါတော့။ တစ်ယောက်ကို ပျမ်းမျှ မိနစ် ၂ဝ အချိန်ယူရင် တစ်ရက်ကို (20x10=200minutes per day) တစ်ရက်မှာ ငါးရက် အလုပ်လုပ်ရင် တစ်နှစ်မှာ (200 x 5 x 52 = 52,000minutes ~ 867 hours) အလုပ်လုပ်ပါလိမ့်မယ်။
- ဒီတော့ တောင်ကြီးမြို့က လူတွေကို ဆံပင်ညှပ်ဖို့ ဆံပင်ညှပ်ဆရာ (52,383/867=60.4) ၆၁ ယောက်ရှိရင် လုံလောက်ပါတယ်။

တောင်ကြီးမြို့မှာ ဆံပင်ညှပ်ဆရာမပြောနဲ့ ဆံပင်ညှပ်ဆိုင်တောင် (တစ်ယောက်ထဲဖွင့်ထားတဲ့ ဆိုင်လေးဖြစ်ဖြစ် အများနဲ့ ဖွင့်ထားတဲ့ ဆိုင်ကြီးဖြစ်ဖြစ်) စုစုပေါင်း ၆ဝ ကျော်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်။ (ကျမတို့ အိမ်ရှေ့မှာတောင် နှစ်ဆိုင်ရှိတယ်။) ဒီတော့ Fermi ရဲ့ တွေးတောနည်းအရဆိုရင် တောင်ကြီးမြို့မှာ ဆံပင်ညှပ်ဆိုင် ထပ်မလိုအပ်တော့ဘူး။ :D ဘာရယ်မှတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ အပျင်းပြေ ပေါ့။ ကြိုက်သလို အမြင် ကွဲလွဲနိုင်ပါတယ်။

Fermi questions တွေကို ဖတ်မိတော့ မူလတန်းတုန်းက ကလေးများနေ့ကို သွားသတိရတယ်။ ကလေးများနေ့ကိုတော့ တောင်ကြီး TTC မှာ တက်ခဲ့ဖူးတဲ့သူတိုင်း အမြဲ အမှတ်ရနေမှာပါ။ နှစ်တိုင်း ဖေဖေါ်ဝါရီ ၁၃ မှာ ကလေးများနေ့လုပ်ရင် ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲတွေထဲက တစ်ခုကတော့ ကျောင်းထဲက အလံတိုင်နားမှာ အသီးအနှံ မျိုးစုံ (ပန်းသီး၊ လိမ္မော်သီး၊ ဇီးသီ စသဖြင့်) ထည့်ထားတဲ့ အိတ် တစ်အိတ် ချိတ်ထားတယ်။ [သကြားလုံးတွေလည်း ပါတယ် ထင်တယ်။ အတိအကျတော့ မမှတ်မိတော့ဘူး။]အမြင့်ကြီးမှာ ချိတ်ထားတာပေါ့။ ပြီးရင် ကျောင်းသူကျောင်းသား အားလုံးကို ပါဝင်တဲ့ အသီးအနှံ အမည်တွေ ရေးထားတဲ့ စာရွက် တစ်ရွက်စီ ဝေပြီးတော့ ခန့်မှန်း အရေအတွက် ရေးခိုင်းတယ်။ အနီးစပ်ဆုံး မှန်အောင် ခန့်မှန်းနိုင်တဲ့သူက အဲဒီ အသီးအနှံ တစ်ထုတ်လုံး ရမှာ။ ကျမတော့ အမြဲတမ်း ခွက်ခွက်လန်အောင်ကို လွဲတယ်။ Enrico Fermi သာ ရှိသေးရင် သူ့method ကို သုံးပြီး မှန်းလို့ ရမလားတော့ မပြောတတ်ဘူး။

Random thoughts...့

ဒီမြေပုံလေးကို တစ်နေ့တစ်နေ့ ကြည့်ကြည့်ပြီး ပြောချင်တာတွေ အများကြီးဘဲ။ ဒါပေမယ့် အတွေးတွေကို စကားလုံးအဖြစ် မပြောင်းဖြစ်ခဲ့ဘူး။ sigh~~

ဒါနဲ့ အရင်တစ်ပါတ်က ကျောင်းက host လုပ်တဲ့ Asian Universities Debating Championship (4th AUDC) ကို အကြောင်းတစ်ခုကြောင့် ရောက်သွားဖြစ်တယ်။ တတိယ round ရဲ့ topic တွေ ကို တစ်ချက် ကြည့်ကြည့်လိုက်ပါဦး။

photo credit: http://libpuritan.multiply.com/photos/album/91/AUDC_IIUM_Day_2#1

သိသလောက်တော့ အဖွဲ့ တော်တော် များများက မြန်မာနဲ့ ပါတ်သက်တဲ့ ခေါင်းစဉ်ကို ရွေးကြတယ်။ နောက်ဆုံး hottest issue ဖြစ်နေတာကိုး။ လုပ်စရာလေး နည်းနည်း ရှိနေတာနဲ့ သွားမနားထောင်ဖြစ်လိုက်ဘူး။ ဘာတွေပြောကြလဲတော့ သိချင်သား။ ကိုယ့်ဆိုရင်တော့ government ဘက်မှာသာ ကျရင် ပြောစရာ fact ရှိမှာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်။ debater အယောက် ၂၅ဝ လောက်မှာ မြန်မာနာမည်နဲ့ ကျောင်းသား ပါလိုပါငြား ရှာကြည့်သေးတယ်။ မတွေ့မိဘူး။ prelim, ကွာတား ဆင်မီး ဖိုင်နယ်တွေပြီးတော့ အန်တီယုကျောင်း(NTU)က ပထမ ရသွားတယ်။ သုံးနှစ်ဆက်တိုက် ဗိုလ်စွဲလာတဲ့ ဖိလစ်ပိုင်ကကျောင်း (ADMU) ကို ဖြုတ်နိုင်လိုက်လို့ တော်တော် ဝမ်းသာနေကြတယ်။

အာရှမှာ debating နဲ့ ပါတ်သက်လာရင် ဖိလစ်ပိုင်ကျောင်းတွေကက အမြဲ ထိပ်ဆုံးလိုလိုမှာ နေရာယူထားတာကို သိရတော့ အံ့ဩမိတယ်။ ဘာရယ်ကြောင့်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ပြောတာကတော့ ဖိလစ်ပိုင်လူမျိုးတွေက manners အရမ်း ကောင်းတယ်တဲ့။ တစ်ခု ဝမ်းနည်းမိတာက ကျမတို့ငယ်ငယ်တုန်းက ပညာရေးစနစ်မှာ debate ဆိုတာကို ကြားတောင် မကြားဖူးခဲ့လို့ဘဲ။ အမေတို့ အဖေတို့ ခေတ်တုန်းကတော့ စကားရည်လုပွဲဆိုလား ရှိတယ်လို့ ပြောတာဘဲ။ အဲဒါကို ခေါ်တာလားတော့ မသိဘူး။ နောက်ပိုင်းမှာ စကားပြောတာဆိုလို့ ကျပန်း စကားပြော လောက်ဘဲ တွေ့ဖူးတော့တယ်။

အတွေးတစ်ပိုင်းတစ်စကို ဒီမှာဘဲ ခဏ ရပ်လိုက်ပါတော့မယ်။

Defining PERFECTION for human

“No one is perfect” - I’m not so sure about the origin of this philosophy, but almost everyone has long been accepting it without any argument.

I too have no comment on it, till one day, I had the following conversion with one of my friend.

IRDA: “You know, we can define perfection for human beings.”
Me: “Hmm.. how? In this case, seems you are trying to go against what so called no one is perfect.”
IRDA: “Ok, let’s see. Being imperfect is one of the attributes of human beings… Do you agree?”
Me: “I do agree that. Then?”
IRDA: “The meaning of being perfect is fulfilling certain criteria or having some kind of attributes what something/ someone is expected to have, isn’t it?”
Me: “Okay, so?”
IRDA: “By being imperfect, we have fulfilled one of the criteria of being a human being. So, we can define perfection for human beings by having an attribute of being imperfect.”

This has left me with further thoughts, so, what do you think?????

ကျမနှင့် နာမ်စားများ

မြန်မာစာရေးရင်ဖြစ်ဖြစ် မြန်မာ စကားပြောရင်ဖြစ်ဖြစ် နာမ်စားတွေနဲ့ ပါတ်သက်ပြီး အရမ်း ဒုက္ခရောက်ရပါတယ်။ အထူးသဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ရည်ညွှန်းတဲ့အခါ ပိုပြီး အခက်တွေ့ရတယ်။

သမီးကလေ.. လို့ပြောရအောင်လဲ မဟုတ်။ သဉ္ဖာကတော့ ဒီလို ထင်ပါတယ်ဆိုရင်လည်း အဆင်မပြေ။ တို့ရဲ့ အမြင်ကတော့ ဟိုလိုပါဆိုရအောင်လည်း မဟုတ်ပြန်။ ဘိုလိုဆိုရင် I နဲ့ you၊ တရုတ်လိုဆိုရင် နီ နဲ့ ဝေါ် ဆိုပြီး အိုကေသွားပေမယ့် မြန်မာလိုက အဲဒီလောက် မလွယ်ဘူး။ ဥပမာ တစ်ခုခုကို မသိဘူးလို့ ပြောမယ်ဆိုပါစို့။ လူကြီးသူမကိုပြောရင် သမီးမသိလို့ပါ။ နည်းနည်းကြီးတဲ့ သူကိုကြတော့ သဉ္ဖာမသိလို့ပါ။ ရွယ်တူဆိုရင် တို့မသိလို့နော်။ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ကြတော့ ငါမသိဘူး။ ကိုယ့်ထက်ငယ်ရင်ကြပြန်တော့ အစ်မ မသိလို့ပါ။ နောက်ကြာလာရင် အန်တီ မသိလို့၊ အဖွား မသိလို့ပါ ဆိုပြီး လာဦးမယ်။

ဘလော့ဂ်ရေးတော့လည်း ကျမ ကျမ နဲ့ သုံးရတာ တော်တော်လေးကို ထောက်နေသလိုဘဲ။ တစ်ခါတစ်ခါ ကျနော်လို့တောင် ရေးလိုက်ချင်မိတဲ့အထိ။ ကျနော်ကြပြန်တော့လည်း အဆင်ပြေနေရော။ တစ်ခါတစ်လေလည်း တွတ်ပီလိုဘဲ ကျွန်ုပ်သည် လို့ ရေးရင် ကောင်းမလားလို့ စဉ်းစားမိတယ်။

နောက်ဆုံးတော့လည်း ကျမလို့ဘဲ ဆက်သုံးဖို့ ကျမဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။

Trainee ကျောင်းသူ တစ်ယောက်ဧ။် နေ့စွဲများ

ိ

အဲဒီနေ့က အိမ်အပြန် ကျွန်မခြေလှမ်းတွေ လေးလံနေခဲ့တယ်။ ရင်ထဲမှာလည်း ဝမ်းနည်းသလိုလို။ ဝမ်းသာသလိုလိုနဲ့။ ကိုယ့်ကိုလည်း နားမလည်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ရှေ့ဆက် ဘာတွေဖြစ်မှာလဲ…

computer science (also engineering, accounting, management, etc.) ကျောင်းသားတွေဟာ Industrial Attachment ကို requirement တစ်ခုအနေနဲ့ လုပ်ကိုလုပ်ရပါတယ်။ တစ်ချို့ကတော့ practical training လို့ခေါ်ပြီး တစ်ချိူ့ကတော့ internship လို့ ခေါ်ပါတယ်။ ဘယ်လို အခေါ်အဝေါ်မျိုးနဲ့ဘဲ ခေါ်ခေါ်၊ သူ့ရဲ့ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ ကျောင်းသားတွေကို ဘွဲ့မရခင်မှာ အလုပ်ခွင်နဲ့ ကြိုတင် ရင်းနှီးသွားစေဖို့ပါ။

Attachment မဆင်းခင်က ရည်ရွယ်ချက်တွေဟာ ဝိုးတဝါး … ဟိုယောင်ယောင် ဒီယောင်ယောင်ပေါ့။ networking အတန်းထဲ ရောက်သွားရင် network admin ဖြစ်ချင်သလိုလို၊ system admin ဖြစ်ချင်သလိုလို ထင်ခဲ့သေးတယ်။ Multimedia အတန်းယူတော့လည်း တစ်နေ့မှာ ဒီဇိုင်နာ တစ်ယောက်ရမယ်လို့ စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့သေးတယ်။ Database Programming သင်ရတော့ DBA ဖြစ်အောင် ကြိုးစားမယ်ပေါ့။ Software Engineering ကိုလဲ မေဂျာအနေနဲ့တော့ ရွေးလိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် networking ကို ပိုခင်တွယ်နေသလိုလို၊ တစ်ခါတလေ web master ဖြစ်ချင်သလိုလို။ ဒီလိုနဲ့ ယောင်ခြောက်ဆယ် IT ကျောင်းသူတစ်ယောက် final year ကို ရောက်လာပါတော့တယ်။

Attachment လုပ်ရမယ်ဆိုတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးလအတွင်းမှာ ကျောင်းတော်မြေကို ခဏတာ စွန့်ခွါပြီး အလုပ်ခွင်မှာ ကျင်လည်ရပါတော့တယ်။ ကျောင်းက စာမေးပွဲတွေနဲ့ ဘာမှမဆိုင်တဲ့ လက်တွေ့ဘဝကို အမြည်းသဘောအနေ နဲ့ တွေ့ကြုံလိုက်ရပါတယ်။ တခါမှ မထိခဲ့ဖူးတဲ့ .NET နဲ့ C# က ပေးတဲ့ ဒုက္ခတွေကို ခံစားလိုက်ရပြီး ငါးလဆိုတဲ့ အချိန် အပိုင်းအခြား တစ်ခုဟာ ကျွန်မရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေအတွက် မျိုးစေ့ချပေးနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ဒီအတောအတွင်း ကိုယ့်ကိုကိုယ် programmer ယောင်ယောင်နဲ့ နေခဲ့ပေမယ့် လက်တွေ့ဘဝကို ရင်ဆိုဖို့ ကျွန်မမှာ အင်အား မရှိသေးဘူးဆိုတာတော့ အမှန်ပါဘဲ။

အခုတော့ ကျောင်းသားတစ်ယောက်ပြန်ဖြစ်ပါတော့မယ်။ အမှန်ဆို ဝမ်းသာသင့်ပေမယ့် ဝမ်းနည်းသလိုလိုဖြစ်နေတာ ဘာကြောင့်လဲ ဆိုတာ အဖြေ ရှာနေဆဲ….

ဝမ်းသာရမှာလား ဝမ်းနည်းရမှာလား

ဝမ်းသာရမှာလား ဝမ်းနည်းရမှာလား မသိတော့ဘူး။ အခု ဒီsemester မှာ attachment (training) ဆင်းနေတာ။ စုစုပေါင်း ၅လပေါ့။ အခုဆိုရင် ၃လခွဲတောင် ပြီးသွားပြီ။ ၆ပါတ်ဘဲ ကျန်တော့တယ်။ ကျောင်းက တစ်ခြားသူငယ်ချင်းတွေ အခုဆိုရင် final exam အတွက် လုံးပန်းနေတဲ့ အချိန်မှ ကိုယ်ကအိပ်လိုက်စားလိုက် ဆိုတော့ ပျော်စရာကြီး။

ဒါပေမယ့် final report ထပ်ရမှာနဲ့ presentation လုပ်ရမှာကို စဉ်းစားလိုက် ရင် စိတ်ညစ်လာပြန်ရော…

ကျောင်းသားတော့ ကျောင်းသာဘဲ။ စာလုံးဝ ကျက်စရာမလိုတဲ့ ဘဝကြတော့လည်း ကောင်းနေပြန်ရော..

တစ်နေ ့ ၈နာရီလောက် ကွန်ပျူတာရှေ ့ ငုတ်တုတ်ထိုင်နေရတာကြတော့လည်း ပျင်းဖို့ ကောင်းပြန်ရော…

program တွေ compile success ဖြစ်သွားရင် ပျော်ရပြန်ရော…

အဲ..တစ်နေရာရာမှာများ တစ်သွားပြီဆိုရင်တော့ “today is not my day” ဘဲ.. debug လုပ်ရတာလောက် စိတ်ညစ်ဖို ့ ကောင်းတာ မရှိတော့ဘူး။

ကျောင်းမတက်ရတာကြာတော့လည်း ကျောင်းကိုလွမ်းသလိုလိုတော့ရှိသား။ ကျောင်းတက်နေပြန်ရင်လည်း ဘယ်တော့မှ ကျောင်းပြီးမှာလဲ..အလုပ်လုပ်ချင်လာပြီ ဆိုပြီး ဖြစ်ပြန်ရော..

တစ်ကယ်ကို မသိတော့ပါဘူး။ နောက် semester ကြရင်လည်း Final Year Project လုပ်ရဦးမယ်။ အခုထိ ဘာလုပ်သင့်သလဲ စဉ်းစားလို ့ မရသေးဘူး။ အကြံပေးကြပါဦး။

မင်္ဂလာပါ

အခုမှဘဲ မြန်မာလိုရေးလို.ရသွားတယ်..
mm.it.lad ရေ ကျေးဇူး…
နောက်.. ဘလော.ဂ်ကိုလှတပတဖြစ်အောင်လုပ်ဖို. စာတွေလိုက်ဖတ်ရဦးမယ်.. မလွယ်ပါလားနော်
blog တော.မှန်မှန်ရေးချင်တယ်.. မြန်မာစာကလည်းကောင်းကောင်းမရိုက်တတ်ဆိုတော.ပြသနာ..